New Order - True Faith

I feel so extraordinary
Somethings got a hold on me
I get this feeling Im in motion
A sudden sense of liberty
I dont care cause Im not there
And I dont care if Im here tomorrow
Again and again Ive taken too much
Of the things that cost you too much

I used to think that the day would never come
Id see delight in the shade of the morning sun
My morning sun is the drug that brings me near
To the childhood I lost, replaced by fear
I used to think that the day would never come
That my life would depend on the morning sun...

When I was a very small boy,
Very small boys talked to me
Now that weve grown up together
Theyre afraid of what they see
Thats the price that we all pay
Our valued destiny comes to nothing
I cant tell you where were going
I guess there was just no way of knowing

I used to think that the day would never come
Id see delight in the shade of the morning sun
My morning sun is the drug that brings me near
To the childhood I lost, replaced by fear
I used to think that the day would never come
That my life would depend on the morning sun...

I feel so extraordinary
Somethings got a hold on me
I get this feeling Im in motion
A sudden sense of liberty
The chances are weve gone too far
You took my time and you took my money
Now I fear youve left me standing
In a world thats so demanding

I used to think that the day would never come
Id see delight in the shade of the morning sun
My morning sun is the drug that brings me near
To the childhood I lost, replaced by fear
I used to think that the day would never come
That my life would depend on the morning sun...



*αφιερωμενο

το βημα παρακατω

Είναι άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή μας για κάποιο σκοπο.Να μας βοηθησουν να κανουμε ένα βημα παρακατω.Που εμφανιζονται από το πουθενα σας από μηχανης Θεοι, φανερωνοντας μας τη λυση που αιωρειται μπροστα στα ματια μας.Που και μονο μια ωρα συζητησης μαζι τους αρκει για να μπουν σε λειτουργια αδρανοποιημένοι μηχανισμοι σου.

Δεν είναι απαραιτητο ότι θα ταιριαξεις με αυτους τους ανθρωπους.Μερικοι θα εκπεμπουν σε άλλο μηκος κυματος , αλλοι σε διαφορετικο γαλαξια.Καποιους δε θα τους ξαναδεις ποτέ, και το ξερεις από τη στιγμη που θα συναντηθείτε.

Ειναι αυτό το απιστευτο timing που φερνει δυο τελειως διαφορετικα ατομα σε επαφη, για να εκληρωσουν τον ένα και μοναδικο σκοπο.

Το βημα παρακατω.

Αφηνοντας σε με μια γλυκοπικρη αναμνηση.
Για το μελλον που ερχεται και το παρελθον που αφηνεις πισω σου.

Salvador Dali

χωρις σχολια..

το ψαρακι και η χρυσοκονη

«Όταν περναμε δυσκολες καταστασεις,τουλαχιστον εχει ένα καλο.Βλεπουμε συμπεριφορες φιλων.Δεν χρειαζονται παντα χρονια για να δεις ότι αξιζει καποιος.Ασχετως πόσο θα κρατησει αυτή η φιλια μας,ηξερα από την αρχη ότι αξιζειςΣημερα το διαπιστωσα ακομα πιο πολύ.Εισαι καλη φιλη.Σε ευχαριστω μωρο μου.Όμορφα ονειρα να εχεις.»


Όταν παιρνεις μηνυματα σα και αυτά στο κινητο σου,την ωρα που ετοιμαζεσαι να ξαπλωσεις,αισθανεσαι καλυτερος ανθρωπος.
Μια ολοκληρωση.
Ενα νοημα.
Οτι εχεις αφησει το στιγμα σου στη ζωη ενός ακομα καλυτερου ανθρωπου.

Δεν ειμαι σιγουρη το πότε καταλαβαινεις πραγματικά πότε καποιος είναι φιλος σου.
Απλα συμβαινει.
Νιωθεις την αναγκη να του μιλησεις.Να μοιραστεις μαζι του τις σκεψεις σου.Λυπασαι όταν είναι στεναχωρημενος και κανεις ο,τι περναει απο το χερι σου να αποκολληθει από αυτή την κατασταση.Χαιρεσαι διπλά με τη χαρα του και πετας μαζι του στα πορτοκαλι συννεφα που ταξιδευει.

Και αν γυρισει καποια στιγμη και σου πει κατι που σε πληγωσει,δε του κρατας κακια.Και αν δε μπορεσει για λογους που δεν καταλαβαινεις να παρευρεθει σε μια σημαντικη γιορτη για σενα., παλι το ιδιο θα κανεις.Η διαφορετικοτητα των ανθρωπων είναι που συμβαλλει σ’αυτό.Μαθαινεις έναν διαφορετικό κοσμο μεσα από τις σκεψεις των αλλων.Ανακαλυπτεις πτυχες του είναι σου που αγνοουσες.

Αισθανομαι ολοκληρωμενος ανθρωπος ξεροντας ότι εχω φιλους μετρημενους στην παλαμη ενός χεριου που θα εκαναν τα παντα για μενα, όπως και εγω αλλωστε,μη ζητωντας και απαιτωντας το παραμικρο,παρα μονο τη φιλια σου.Αγαθο και αξια ανεκτιμητη.
Κανενα συναισθημα δε μπορει να συγκριθει με αυτο που νοιωθω αυτη τη στιγμη.

WHOLE.





**Αφιερωμενο σε έναν ανθρωπο που αξιζει και χαιρομαι που γνωρισα στη διαρκεια της ζωης μου.

Audioslave - Show Me How To Live

ξυπνησα με αγριες διαθεσεις σημερα :)




In with the early dawn
moving right along
i couldn't buy an eye of sleep
and in the aching night
under satellite
i was not recieved
with the stolen parts
a telephone in my heart
someone get me a priest
to put my mind to bed
this ringing in my head
is this a cure is or is this a disease

Nail in my hand
From my creator
You gave me life
Now show me how to live

in the afterbirth
on the quiet earth
let this things remind me
you thought you made amend
you better think again
before my row defines you

Nail in my hand
From my creator
You gave me life
Now show me how to live

and in your waiting hands
i will land
and roll out of my skin
and in your final hours i will stand

ready to begin..
Nail in my hand
From my creator
You gave me life
Now show me how to live..

πισω απο το τζαμι

Πισω από κάθε τυχαιο ανθρωπο κρυβεται και μια Iστορια.
Πονου.
Θλιψης.
Καταστροφης.
Ψυχικης.
Οικονομικης.

Ποιος μπορει να κρινει αν εχεις πονεσει πιότερο από τον αντρα που στεκεται μπροστα σου στο ταμειο μιας υπηρεσιας;
Τι ιστορια εχει αραγε να σου πει η μοναχικη φιγουρα που σιγοπινει τον καφε της πισω από ένα θολο τζαμι,σε ένα βροχερο χειμωνιατικο απογευμα;
Που να ξερεις ότι η κοπελα που μολις σε προσπερασε βιαστικα προσπαθωντας να προλαβει την ανταποκριση του μετρο πασχει από ανιατη ασθενεια;

Εδώ τιθεται το ερωτημα, αν επιθυμεις ή όχι την κατανοηση των γυρω σου.

Οι πολλοι δε θα σε καταλαβουν.
Θα σε αγνοησουν γι’αυτό.
Οι αλλοι, οι λιγοι, που θα θελησουν να σε πλησιασουν,να σε αφουγκραστουν,με ποιον τροπο να σου δωσουν να καταλαβεις ότι γνωριζουν;
Ότι είναι διπλα σου;
Θα τους ακουσεις;

το καταφυγιο της ψυχης μου

Υπαρχουν ανθρωποι στη ζωη μας που αποτελουν – εν αγνοια τους – τα κρυφα μας καταφυγια.Ενας από αυτους είναι και για μενα η μικρη μου αδερφη.

Σ’αγκαλιαζει και δεν το συνειδητοποιει.
Σου ανοιγει την πορτα της και σου προσφερει ένα μικρο καταφυγιο, ένα ποστο να ξαποστασεις.
Να παραμερισεις τις μοναχικες μωβ σκεψεις που με βροντο χτυπανε την πορτα του κιτρινου σου δωματιου.
Να σε κανει να δεις την εξοδο κινδυνου.
Και να σε κερασει ένα ζεστο αρωματικο ροφημα εκει.

Να δεις τι ωραια που θα κοιμηθεις αποψε μαζι μας, μου λεει.
Σαν πεταλουδα θα ξυπνησεις αυριο.
Αναλαφρη και πολυχρωμη.

Την πιστευω.

Zeljko Joksimovic: Lane Moje

what's left to say..

Το κιτρινο δωματιο

Δε μπορουσε να περασει τη σημερινη νυχτα μεσα του σημερα.
Τοσο γεματο χτες.
Τοσο αδειο σημερα.
Λες και θα την ελιωναν οι τοιχοι γυρω της.
Ότι θα της μιλουσε η μοναξια της.
Δεν ηθελε να ακουσει.
Τα εχει μαθει απ’εξω πια.

Σηκωθηκε και εφυγε,χωρις να κοιταξει πισω της.

ο σπασμος

Είναι φορες που μπαινει ο διαβολος μεσα της.Σπανιως ,τελευταια, αλλα συμβαινει ακομα.
Ουτε που τον καταλαβαινει.Αθορυβος και αποφασιστικος.Και αυτή , ανημπορη να αντιδρασει, παρακολουθει τα δρωμενα.

Βλεπει τον εαυτο της να οδηγει σπασμωδικα, διχως τρομο.Να μην ενδιαφερεται ένα θα φτασει στον προορισμο της, αρκει να εχει ένα αξιομνημονευτο ταξιδι.
Να μη μπορει να ησυχασει ουτε λεπτο.Να πρεπει να είναι διαρκως σε κινηση.
Να απασχολει συνεχεια το μυαλο της με κατι.Λες και αν σταματησει, θα σβησει μαζι με αυτην και η ακορεστη διψα της για ζωη.
Σε εγρηγορση.
Μη στεκεσαι.
Προχωρα.
Μη σκεφτεσαι.
Πραξε.
Τωρα.
Μπορεις.

Η μουσικη ολοενα και δυναμωνει.Θελει να βγει από το αυτοκινητο,να τρεξει μακρια.Το σκοταδι την εμποδιζει.Δεν ξερει καν που βρισκεται.
Δε μπορει να συμβαινει αυτό σε μενα,σκεφτεται.Όχι παλι...

Όταν θα εχει πλεον ξυπνησει, δε θα θυμαται τιποτα από όλα αυτά.Μονο το φως του οχηματος που εμφανιστηκε ξαφνικα μπροστα της και την τυφλωσε..

«καποτε δε θα ξυπνησω ποτέ» καταφερνει και ψελλιζει στην απεγνωσμενη της προσπαθεια να σηκωθει.

a dream .-

In visions of the dark night
I have dreamed of joy departed-
But a waking dream of life and light
Hath left me broken-hearted.

Ah! what is not a dream by day
To him whose eyes are cast
On things around him with a ray
Turned back upon the past?

That holy dream- that holy dream,
While all the world were chiding,
Hath cheered me as a lovely beam
A lonely spirit guiding.

What though that light, thro' storm and night,
So trembled from afar-
What could there be more purely bright
In Truth's day-star?

by Edgar Allan Poe
(1827)

D'yer mak'er - Led Zeppelin

*ενα απο τα πιο αγαπημενα μου τραγουδια

Η ευτυχια του να εισαι γατος της χρυσοσκονης

Τα εχεις όλα.
Αγαπη,φροντιδα,την καλυτερη τροφη,χαδι,ιατρικη περιθαλψη.
Μεχρι και νυφη σου φεραμε από τα πάτρια μεσσηνιακά εδαφη μας, να σου κραταει συντροφια τις κρυες νυχτες του χειμωνα.

Παρατηρεις τα παντα, με τα τεραστα γαλαζια σου ματια.Ξερεις με ακριβεια την ωρα που θα ξυπνησουμε, θα σηκωθουμε, θα φαμε, θα φυγουμε και θα γυρισουμε σπιτι μας.Το πότε θελουμε να σε εχουμε αγκαλια μας και το ποτε πρεπει να κατσεις φρονιμος.


Ένα εχω λοιπον να σε ρωτησω.

Σημερα το μεσημερι που με παρακολουθουσες καθισμενος στην απεναντι καρεκλα,να εξαφανιζω με πεινα τα λαχταριστα ψαρακια και την πρασιναδα μου ,απειλωντας σε με τον γνωστο αυταρχικο μου τόνο μη τυχον και επιχειρησεις αναβαση τραπεζιου, τι σκεφτοσουν;

«Το κανει να με τιμωρησει αραγε που εδώ και λιγες μερες δε με βρισκει εξω από το δωματιο της να τη καλημερισω;
Μηπως επειδη την εχω καταβρει με την Blanche μου στην μοντερνα –made by Ikea-κουνιστη πολυθρονα ;
Η μηπως θελει να δειξω καλη διαγωγη και να μεινω κοιτωντας τη να τρωει τα ΨΑΡΙΑ ΜΟΥ;»

Γι’αυτό και σε αγαπαω.Επειδη καθεσαι με ένα ειλικρινες καταγάλανο βλεμμα,νιαουριζοντας υπακουα,επειδη εισαι πανεξυπνος -γνωριζοντας το πότε ναι και το πότε όχι- και τρυφερος.


Και γνωριζω πολύ καλα ότι το εχεις συνειδητοποιήσει και το απολαμβανεις κάθε φορα που γουργουριζεις ευτυχισμενος στα γονατα μου, ότι λιγοι απολαμβανουν την ανιδιοτελη μου αγαπη.

Peaceful Easy Feeling- Eagles

I like the way your sparkling earrings lay,
against your skin,so brown
and I wanna sleep with you
in the desert tonight
with a billion stars all around
'cause I gotta peaceful easy feeling
and I know you won't let me down
'cause I'm already standing on the ground
And I found out a long time ago
what a woman can do to your soul
Ah, but she can't take you anyway
You don't already know how to go

and I gotta peaceful, easy feeling

and I know you won't let me down
'cause I'm already standing on the ground
I get this feeling I may know you
as a lover and a friend
but this voice keeps whispering
in my other ear, tells me
I may never see you again
'cause I get a peaceful, easy feeling
and I know you won't let me down
'cause I'm already standing on the ground
'cause I'm already standing...
on the ground
oooo, oooo




*το ακουσα το πρωι στο ραδιο και επιασα τον εαυτο μου να το σιγοτραγουδαει :)

Το κουτι με τις εκπληξεις

Από μικρο παιδι της αρεσαν οι εκπληξεις.
Βεβαια σαφως και προτιμουσε τις ευχαριστες, αλλα ποτέ της μια δυσαρεστη δεν αποδειχτηκε μη αναστρεψιμη.

Οσο μεγαλωνε βεβαια, ολοενα και σπανιοτερα αφηνονταν στο απροσδοκητο και στο αναπαντεχο, εχοντας εκλογικευσει με απαραμιλλη –και τρομακτικη ενιοτε-ευκολια τα παντα.Εδω και καιρο ειχε στειλει την δεσποινιδα Συναισθημα για διακοπες διαρκειας σε έναν ουτοπικο παραδεισο, τοσο δεξιοτεχνικα αριστα κρυμμενο μεσα της, που αν ο χρονος αποφασιζε ετσι, σε λιγο καιρο ουτε και αυτή η ιδια θα θυμοταν το μυστικο περασμα μεσα από τον λαβυρινθο της σκεψης της.

Χτες καποιος της χτυπησε το κουδουνι.
Το ειχε για χαλασμενο αυτό το κουδουνι-οταν κατι μενει πολύ καιρο σε αχρηστια, τεινουμε να το βαφτισουμε ετσι,τοσο ευκολα και αμαχητι.

Ένας ηχος πρωτογνωρος και εκκωφαντικος εκανε μεχρι και την δεσποινιδα Συναισθημα, εκει στα βαθη της παραδεισενιας της αυλης να γυρισει προς την πορτα, να δει ποιος τολμησε να ενοχλησει τετοια ωρα την αυστηροτατη κυρια Λογικη.

Και τοτε κατι παραξενο συνεβει.
Η δεσποινις προς μεγαλη της εκπληξη συνειδητοποιησε ότι ειχε μεινει μονη της .
Οτι ηταν παντα μονη της.
Αυτη η ιδια ειχε διαλεξει το σπιτι της στην αυλη, μενοντας οικειοθελως φυλακισμενη στο χρυσο της παραδεισο.Κανενα εμποδιο δεν ορθωνονταν μπροστα της, παντα ελευθερη να αποδρασει ηταν.
Και ο κερβερος που νομιζε ότι φυλαγε αδιαλλειπτα την εξοδο της,η κυρια Λογικη, κατοικουσε σε αλλα διαμερισματα, εχοντας εδώ και λιγο καιρο κατεδαφισει τα τειχη που περιεβαλλαν την ουτοπια της.

Προς στιγμη διστασε.
Ο θορυβος του κουδουνιου γινοταν ολοενα και πιο διαπεραστικος.
Φοβοταν.

vivir con miedo, es como vivir a medias
vivir con miedo, es como vivir a medias
vivir con miedo, es como vivir a medias

επαναλαμβανε μια φωνη μεσα της

vivir con miedo, es como vivir a medias
vivir con miedo, es como vivir a medias
vivir con miedo, es como vivir a medias

αυτό που ακουγε πλεον ηταν ο χτυπος της καρδιας της.

Ετρεξε να ανοιξει.

Αυτος την περιμενε.

το κοκκινο ρολοι

Το απεκτησε σε μια από τις δυσκολοτερες εποχες της ζωης της.
Ενα κατακοκκινο ρολοι.
Δωρο στον εαυτο της.
Για να της υπενθυμιζει καθε φορα που το εχει στον καρπο της ,τις τότε φαινομενικά αξεπεραστα δυσκολες στιγμες και να απολαμβανει τη κάθε στιγμη του σημερα.

Θυμαται την ημερα που το πηρε.
Ιχνος ελπιδας δεν ειχε μεσα της.
Περιφεροταν ασκοπα σε ένα εμπορικο κεντρο για να σκοτωσει την ωρα της, με την ελπιδα ότι μαζι με αυτή θα πεθαινε και η μελαγχολια της.

Και τοτε το ειδε.
Και κατι ελαμψε μεσα της.
Της φανηκε σα το κοκκινο λουρακι πισω από την καλογυαλισμενη βιτρινα να προσπαθουσε να αναπτερωσει με καθε τροπο το ηθικο της.
Σαν απο μηχανης Θεος.
Εισηλθε στο καταστημα χωρις δευτερη σκεψη και το αγορασε.

Εκτοτε εχουν περασει 5 χρονια.
Ολα αποτελουν μια σκοτεινη αναμνηση πλεον και το μονο που συνεχιζει και λαμπει στον καρπο της είναι αυτό το κατακοκκινο ολοδικο της ρολοι.

go ask Alice

White Rabbit - Jefferson Airplane


One pill makes you larger
And one pill makes you small
And the ones that mother gives you
Don't do anything at all
Go ask Alice
When she's ten feet tall

And if you go chasing rabbits
And you know you're going to fall
Tell 'em a hookah smoking caterpillar
Has given you the call
Recall Alice
When she was just small

When men on the chessboard
Get up and tell you where to go
And you've just had some kind of mushroom
And your mind is moving low
Go ask Alice
I think she'll know

When logic and proportion
Have fallen softly dead
And the White Knight is talking backwards
And the Red Queen's "off with her head!"
Remember what the dormouse said:
"Feed your head
Feed your head
Feed your head"

my ultimate destination

Machu Picchu - Peru

ανευ λογου

Παλι μελαγχολησε,ετσι ξαφνικα, ανευ λογου και αιτιας.
Μηπως φταινε τα ιδια προσωπα που αντικρισε σημερα το πρωι στη καθιερωμενη διαδρομη της προς την δουλεια της;
Μηπως γιατι ενιωσε οτι ακολουθησε τη σκια της κατηφοριζοντας την ωρα που χαραζε;

Σαν αερικο περασε μροστα της ενα ποιημα του Καβαφη:
Την μιαν μοτονονην ημερα αλλη
μονοτονη, απαραλλακτη ακολουθει. Θα γινουν
τα ιδια πραγματα, θα ξαναγινουν παλι-
η ομοιες στιγμες μας βρισκουνε και μας αφινουν.

Μηνας περνα και φερνει αλλον μηνα.
Αυτα που ερχονται κανεις ευκολα τα εικαζει.
Ειναι τα χθεσινα τα βαρετα εκεινα.
Και καταντα το αυριο πια σαν αυριο να μη μοιαζει.


Kαι η ζωη συνεχιζεται,σκεφτεται τωρα, καθισμενη στην ιδια καρεκλα στο γραφειο της, ακολουθωντας το ιδιο χρονοδιαγραμμα .

Someone Like You

I've been searching a long time
For someone exactly like you
I've been travelling all around the world
Waiting for you to come through.
Someone like you makes it
All worth while
Someone like you keeps
Me satisfied. Someone exactly
Like you.

I've been travellin' a hard road
Lookin' for someone exactly like you
I've been carryin' my heavy load
Waiting for the light to come
Shining through.
Someone like you makes it
All worth while
Someone like you keeps
Me satisfied. Someone exactly
Like you.

I've been doin' some soul searching
To find out where you're at
I've been up and down the highway
In all kinds of foreign lands
Someone like you... etc.

I've been all around the world
Marching to the beat of a different
Drum.
But just lately I have
Realised
The best is yet to come.


by Van Morisson

candy-candy

θα μου επιτρεψετε μια αναδρομη στο παρελθον μου, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού,τοτε που με το διδυμακι μου περιμεναμε εναγωνιως την εναρξη της αγαπημενης μας σειρας.

Τοτε που πολλα ήταν αγνα, απλα και ομορφα ακομα.

new haircuts

I understand feeling as small and as insignificant as humanly possible. And how it can actually ache in places you didn't know you had inside you. And it doesn't matter how many new haircuts you get, or gyms you join, or how many glasses of chardonnay you drink with your girlfriends... you still go to bed every night going over every detail and wonder what you did wrong or how you could have misunderstood. And how in the hell for that brief moment you could think that you were that happy. And sometimes you can even convince yourself that he'll see the light and show up at your door. And after all that, however long all that may be, you'll go somewhere new. And you'll meet people who make you feel worthwhile again. And little pieces of your soul will finally come back. And all that fuzzy stuff, those years of your life that you wasted, that will eventually begin to fade.


απο την ταινια the holiday(2006), που ειδα χτες.

Το αγγιγμα της θαλασσας

Μόλις ειχε τελειωσει ολες τις τις εκρεμμοτητες στο γραφειο της και κοιταξε την οθονη του υπολογιστη της.Σα φοντο της ειχε διαλεξει , τι άλλο, τη θαλασσα, τον μεγαλο της ερωτα.

Αφησε το μυαλο της για μια στιγμη να ταξιδεψει στο παρελθον, σε ολες τις αμμουδιες που ειχε περπατησει ξυπολητη, σε όλα τα βοτσαλα που ειχε συλλεξει με μεγαλη προσοχη και στα κοχυλια που ανακαλυψε επιμελως θαμμενα από τον πατερα-χρονο και τη μητερα-γη.

Σα να εχει γαληνεψει ο νους της, της φαινοταν εδώ και καποιες μερες.Ξυπνουσε και κοιμοταν χωρις εγνοιες και συννεφακια, χωρις σκοτουρες και ανεμοθυελλες.Σα να επανερχοταν με δειλα αλλα σταθερα βηματα ο παλιος της καλος εαυτος.

Αυτος που τοσο ξαφνικα την ειχε αποχωριστει,χωρις να κοιταξει ουτε μια φορα πισω του,χωρις δισταγμο.Σα ψυχρος εκτελεστης σε ένα μονοπατι-μονοδρομο, που επρεπε να διασχισει , no matter what. Δεν ηταν λιγες οι φορες που αισθανθηκε να ακροβατει στα τυφλα σε τεντωμενο σχοινι, ουτε και αυτές που ενιωθε ότι επεφτε σε κενο.

Πάντα ηξερε όμως, ενδομυχα, ότι θα τα καταφερνε.Επρεπε.Για αυτην.Και το εκανε πραξη.

Μη ρωτησετε, πώς.
Φαίνεται στα ματια της,που αντανακλουν το χρωμα της φουρτουνιασμενης θαλασσας.

Παλι η θαλασσα,σκεφτηκε.Ποσο μου ελειψε.Ευχοταν εκεινη τη στιγμη να μπορουσε να βουτηξει τις πατουσες της στα παγωμενα νερα της,να αφεθει στο αγγιγμα της.

Ηρθε η ωρα για μια εκδρομη,αποφασισε, και εσκυψε προς το τηλεφωνο.

As Time Goes By

Ilsa: Play it once, Sam. For old times' sake.

Sam: [lying] I don't know what you mean, Miss Ilsa.

Ilsa: Play it, Sam. Play "As Time Goes By."

Sam: [lying] Oh, I can't remember it, Miss Ilsa. I'm a little rusty on it.

Ilsa: I'll hum it for you. Da-dy-da-dy-da-dum, da-dy-da-dee-da-dum...

[Sam begins playing]

Ilsa: Sing it, Sam.

Sam: [singing] You must remember this / A kiss is still a kiss / A sigh is just a sigh / The fundamental things apply / As time goes by. / And when two lovers woo, / They still say, "I love you" / On that you can rely / No matter what the future brings-...






Casablanca (1942)


.

το αλφαβηταρι μου

Ι. Κ. Γιαννέλη, Γ. Σακκά, Αλφαβητάριο. Ο.Ε.Σ.Β, Αθήνα 1955.
Το αλφαβητάριο με τις περισσότερες εκδόσεις.
Εικονογράφηση Κ. Γραμματόπουλος.

the key of happiness

Το μυστικό της ευτυχίας μας το δίδασκαν πάντα οι σοφοί από τα αρχαία χρόνια ως σήμερα. Να προτιμούμε, λέει, την ελπίδα από την απογοήτευση. Να μην αφηνόμαστε στο αίσθημα της απελπισίας, δεν κερδίζουμε έτσι τίποτε.

Πρέπει να το θέλουμε για να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Αυτό είναι το κλειδί της ευτυχίας.





Λιλίκα Νάκου - από την "Κυρία Ντορεμί"

η λεπτη κοκκινη γραμμη

Ειναι φορες που συμβαινουν πραγματα μπροστα στα ματια σου και παρ'ολα αυτα δε τα βλεπεις.

Ποσο δυσκολο ειναι να κοιταξεις περα απο τη λεπτη κοκκινη γραμμη και να διακρινεις το ολοφανερο;

Eric Clapton - Tears in heaven

Would you know my name if I saw you in heaven?
Would it be the same if I saw you in heaven?
I must be strong and carry on,
'Cause I know I don't belong
here in heaven.

Would you hold my hand if I saw you in heaven?
Would you help me stand if I saw you in heaven?
I'll find my way through night and day,
'Cause I know I just can't stay
here in heaven.

Time can bring you down, time can bend your knees.
Time can break your heart, have you begging please,
begging please.

Beyond the door there's peace I'm sure,
And I know there'll be no more
tears in heaven.

Would you know my name if I saw you in heaven?
Would it be the same if I saw you in heaven?
I must be strong and carry on,
'Cause I know I don't belong
here in heaven

Τα βαθιά σας μυστικά

Εχω πλανταξει στο κλαμα, ηθελε να του απαντησει στο μηνυμα που μολις ελαβε στο κινητο της.Ηξερε ότι δε θα το εκστομιζε ποτέ,τον ηξερε μολις 3 βδομαδες, κατι τετοιο θα τον τρομαζε ,πανευκολα.

Οσο μεγαλωνω γινομαι και πιο ευσυγκινητη, σκεφτηκε.Μολις ειχε δει μια από αυτές τις χαζοχαρουμενες συγκινητικες χολλυγουντιανες παραγωγες, αγκαλια με τον γατο της.Αυτος ποτε δε καταλαβε γιατι το αφεντικο του ειχε βουρκωσει.Αμφιβαλλω αν και η ιδια ειχε συνειδητοποιησει τα ξαφνικα δακρυα που αρχισαν να κυλανε σα ποταμι στα ροδοκοκκινισμενα μαγουλα της.

Ένα τραγουδι εμφανιστηκε σαν γκεστ σαρ στο μυαλο της μολις επεσαν οι τιτλοι του τελους



Μάτια μου μεγάλα
Μάτια μελαγχο-λικά
Ήπια στάλα-στάλα
Τα βαθιά σας μυστικά

Τι γλυκό να σ' αγαπούν
και να σου το λένε
μάτια που μελαγχολούν
και κρυφά σου κλαινε
και κρυφά, και κρυφά
και κρυφά σου σιγοκλαίνε
και κρυφά, και κρυφά
και κρυφά σου σιγοκλαίν

Άντρας μου δικός μου
θεέ μου γλυκιά απαντοχή
Η καρδιά του κόσμου
Στην καρδούλα μου αντηχεί


Θα εκανε ένα μπανιο να συνελθει και θα τον επαιρνε τηλεφωνο.Δεν ηθελε να ακουσει τη τρεμμαμενη φωνη της.

Θα ερθει και η στιγμη που θα του φανερωθω, σκεφτηκε, καθως αφηνε το καυτο νερο να γεμιζει τη λευκη της μπανιερα.

Der Wolf

Σε μερικές στιγμές όλα ανακατεύονταν θαυμάσια, παλιό και νέο, πόνος και κέφι, φόβος και χαρά.
Πότε ήμουν στον ουρανό και πότε στην κόλαση, τις περισσότερες φορές και στα δύο.

Ο παλιός Χάρυ και ο νέος ζούσαν πότε σε εχθρική σχέση και πότε σε ειρηνική.

Ο παλιός Χάρυ μερικές φορές φαινόταν νεκρός πέρα για πέρα, πεθαμένος και θαμμένος, και ξαφνικά παρουσιαζόταν πάλι στο προσκήνιο, διέταζε και τυραννούσε και τα ήξερε όλα καλύτερα.

Τότε ο νέος, ο μικρός νέος Χάρυ, ντρεπόταν, σιωπούσε και συμμαζευόταν.

Aλλες ώρες, ο νέος Χάρυ έπιανε το γέρο από το λαρύγγι και τον πίεζε με γενναιότητα.

Υπήρχαν πολλοί αναστεναγμοί, θανάσιμος αγώνας, πολλές σκέψεις για το ξυράφι...

Αλλά συχνά πόνος και ευτυχία βρίσκονταν στην ίδια συχνότητα..




απόσπασμα από το βιβλίο "Ο λύκος της στέπας" του ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ

Σιγα Μην Κλαψω

Μου λεν αν βγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ


Γιαννης Αγγελακας και οι Επισκεπτες
Σιγα Μην Κλαψω (2005)

12.000 + κατι μερες

ερχονται στιγμες που αναρωτιεσαι γιατι εχεις γεννηθει
ποιος ο προορισμος σου
ποια η καταληξη σου

που θες να αγκαλιασεις ολον τον κοσμο
να χαρισεις παντου χαμογελα
να πεταξεις ψηλα

που ευχεσαι απλα να μην υπηρχες
που επιθυμεις την εξαυλωση σου
τον εξαφανισμο σου

που αναθεωρησεις αποψεις σου
που επαναπροσδιοριζεις τις αξιες σου

που πεφτεις σε ελευθερη πτωση
που αιθεροβατεις σε δυσθεωρητα υψη

τοσοι ανθρωποι εχουν περασει από τη ζωη σου
αφηνοντας το στιγμα τους
τη πληγη τους
τη καταστροφη τους
την καταρα τους
τη χαρα τους
την ελπιδα τους
το αγγιγμα τους


12,000 και κατι μερες εμπειριας ζωης
ένα πολυτιμο περιεχομενο , καλα φυλαγμενο στα δροσερα υπογεια της ψυχης μου

33 στιγμες

Σημερα ,στα γενεθλεια μου,νιωθω μετα απο καιρο παλι οτι παταω γερα στα ποδια μου, με αγαπημενα προσωπα να με περιτριγυριζουν.
Εχω τους φιλους που θελω και την ευτυχια που μπορω να αντεξω.
Την σωματικη και ψυχικη υγεια να κατανοησω την καθημερινοτητα και να αντιληφθω το πεταγμα της στιγμης προς τον ζεφυρο.
Ειμαι εκει που θελω να βρισκομαι.

το σαρακι μεσα σου

κατι σε τρωει..
κατι σε βασανιζει..
δε μπορεις να μιλησεις ,από φοβο μη παρεξηγηθεις
«στα’λεγα εγω αλλα που μυαλο να ακουσεις», η απαντηση που θα λάβεις σαν ανταποδωση της ειλικρινειας σου

ενοχη
ετσι αισθανεσαι
γιατι τολμησες να αγαπησεις
γιατι τολμησες να αφεθεις στο χαδι του ερωτα

επιτρεποντας την προσβαση σε αυτόν
χωρις να ελεγξεις τα διαπιστευτηρια
χωρις καν να ακουσεις τη λογικη σου(πρωτακουστο!)
χωρις να δωσεις βαση σε ενδειξεις καταδικαστικες

εθελοτυφλουσες για χαρη του φτερωτου θεου
εκανες περα τους γνωστους σου και τους ανθρωπους που σε νοιαζονταν

ειμαι ερωτευμενη, σκεφτοσουν,αν θελω θα βγαλω φτερα να πεταξω
ειμαι ερωτευμενη, σκεφτοσουν και πεταγες
ειμαι ερωτευμενη, σκεφτοσουν πετωντας, ενας ικαρος μαγεμενος

ουτε καν προσεξες την παραβιαση της καλα κλειδωμενης σου εξοδου κινδυνου.
Ουτε καν το σαρακι που σε τριγυρνουσε σε μορφη αγγελου,μαγνητιζοντας σε και εισχωρωντας κάθε μερα ολο και βαθυτερα στο είναι σου..

Προδωμενη, ετσι αισθανεσαι.
Ενας τραπεζικος λογαριασμος ημουν γι’αυτόν,σκεφτεσαι και μαραζωνεις
Τι ηθελα εγω τους ερωτες;
Τι ηθελα τη μεγαλη ζωη;

Και το σαρακι δουλευει ασταματητα.
Σε τρωει.
Σε καταβροχθιζει
Εσενα
Τον ηλιο σου
Την ελπιδα σου
Το μελλον σου
Τη χαρα σου


Ένα μουδιασμα
Μονο αυτό νιωθεις
Αβασταχτο το φορτιο
Μονη περπατας στον οριζοντα σου.
Τρεκλιζεις και κανεις δε σε βασταει
Πεφτεις και κανεις δε σε σηκωνει
Εχεις καει και κανεις δε σε πλησιαζει

Σαμπως αφηνεις και κανεναν;
Κερβερος της ιδιας σου της ψυχης πλεον
Εκει κατεληξες.
Εκει θα μεινεις.

A Lover Spurned -Marc Almond

A lover spurned
A lesson learned
On love you've got
Your fingers burnt

Shed bitter tears
Now love has turned
The sweet revenge
Of a lover spurned

A passing phase
A week of love
But all at once
You had enough

It pales so soon
Waned with the moon
No deep concern
For a lover spurned




She'll destroy you with her little games
See you swallow all the blame
Make you pay in many ways
For the pleasure of watching you squirm

She'll tell her friends to treat you rough
That you just weren't good enough
Make the going really tough
For the pleasure of watching you burn in hell

And every day
More guilt to pay
A lesson learned
From a lover spurned

It was all so cosy for you
You had a wife, two children
And a beautiful house
And me, well you wanted me
When it suited your needs
And now, now I have nothing
Just a handful of faded photographs
Nothing but a cold empty heart
But I'm not easily forgotten
I'll appear when you least expect
To make you pay
You asked for it that way

She'll come to get you with a knife
Write poison letters to your wife
Totally destroy your life
For the pleasure of watching you squirm

She'll make a fool of you at work
Drag your name through the dirt
Make sure that it really hurts
For the pleasure of watching you burn in hell

A lover spurned
A lesson learned
On love you've got
Your fingers burnt

Shed bitter tears
Now love has turned
The sweet revenge
Of a lover spurned

The sweet revenge
Of a lover spurned

Raconteurs - Steady, As She Goes

Σημερα ξυπνησα εχοντας την αισθηση οτι περασα ολο το βραδυ τραγουδωντας το συγκεκριμενο τραγουδι..για ανεξηγητους λογους..




Find yourself a girl and settle down
Live a simple life in a quiet town

Steady as she goes (steady as she goes)
Steady as she goes (steady as she goes)

So steady as she goes

Your friends have shown a kink in the single life
You've had too much to think, now you need a wife

Steady as she goes (steady as she goes)
So steady as she goes (steady as she goes)

Well here we go again
You've found yourself a friend that knows you well
But no matter what you do
You'll always feel as though you tripped and fell

So steady as she goes

When you have completed what you thought you had to do
And your blood's depleted to the point of stable glue

Then you'll get along
Then you'll get along

Steady as she goes (steady as she goes)
So steady as she goes (steady as she goes

Abre los ojos

Η λεπτη γραμμή του οριζοντα.

Εχεις φτασει πια σε μια ηλικια που ξερεις τα θελω σου και πώς να τα διεκδικεις.Που δε δισταζεις να τσαλακωσεις , να επιταχυνεις και να χαλαρωσεις τα μπορω σου μαζι με τον εγωισμο σου.

Που τολμας να συμβιβαστεις με το απροσαρμοστο και το απολυτο .
Να αιθεροβατεις σε παράλληλους ,αφανεις σε χαρτες.
Να ονειρευσαι και να αποκαλυπτεσαι χωρις δισταγμο.

Που δε σε τρομαζει το αυριο,αλλα το βλεπεις σαν προκληση.
Που νιωθεις.Που δειχνεις.Που ακους.Που βιωνεις.

Πολλοι θα προσπερασουν, γιατι εισαι πολύ ψηλα, αλλοι θα φοβουνται τις κακοτοπιες, ενώ μερικοι θα στειλουν σηματα επαφης σε διαφορετικη συχνοτητα.

Λιγοι είναι αυτοι που θα περασουν τη λεπτη γραμμη του οριζοντα, θα διακρινουν εσενα στον αορατο παραλληλο σου και θα επιθυμησουν να συμβαδισουν μαζι σου.

Τι και αν ο ρυθμος σας είναι διαφορετικος; Θα περιμενεις.
Τι και αν θα χρειαστει να τρεξεις; Θα προπονηθεις.
Και αν τυχει να πονεσεις, θα το υπομενεις.

Αλλωστε σπανιζουν οι μουσαφιριδες στα πολυτιμα δωματια της ψυχης σου.

Listen to your heart

Doug Hastings: We had the chance but we were scared. We walked away. WE LIVED OUR LIVES IN FEAR!




Vivir con miedo, es como vivir a medias!

------------------------------------------

A life lived in fear is a life half lived





(από την ταινία Strictly Ballroom (1992))


...

Pink Floyd's "shine on you crazy diamond", by Syd Barett

Remember when you were young, you shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.
Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky.
Shine on you crazy diamond.
You were caught in the cross fire of childhood and stardom.
Blown on the steel breeze.
Come on you target for faraway laughter.
Come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!






You reached for the secret too soon, you cried for the moon.
Shine on you crazy diamond.
Threatened by shadows at night, and exposed in the light.
Shine on you crazy diamond.
Well you wore out your welcome with random precision.
Rode on the steel breeze.
Come on you raver, you seer of visions.
Come on you painter, you piper, you prisoner, and shine!

Nobody knows where you are, how near or how far.Shine on you crazy diamond.
Pile on many more layers, and I'll be joining you there.
Shine on you crazy diamond.
And we'll bask in the shadow of yesterday's triumph.
Sail on the steel breeze.
Come on you boy child, you winner and loser.
Come on you miner for truth and delusion, and shine!

Οσο Μπορείς- Κ.Π.Καβάφης

Οσο Μπορείς


Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θες
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις
μες την πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σα μια ξένη φορτική




Κ.Π.Καβάφης

Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Η ζωή είναι μια πηγή χαράς, εκεί όμως που πίνει και το σκυλολόι όλα τα πηγάδια είναι δηλητηριασμένα.
Μου αρέσει καθετί καθαρό, αλλά δεν αντέχω να βλέπω τα στόματα με τα δόντια που τρίζουν και την δίψα των ακάθαρτων.
Έριξαν τα μάτια τους βαθιά στα πηγάδια: τώρα ανεβαίνει ως εμένα το αντιπαθητικό τους χαμόγελο.

Έχουν δηλητηριάσει το άγιο νερό με την ακολασία τους: και καθώς ονόμασαν χαρά τα βρώμικα όνειρά τους, δηλητηρίασαν ακόμη και τις λέξεις.

Η φλόγα γίνεται απρόθυμη όταν πλησιάζουν τις υγρές καρδιές τους στη φωτιά, το ίδιο και το πνεύμα κοχλάζει και καπνίζει εκεί όπου το σκυλολόι πλησιάζει τη φωτιά.
Γλυκερός και παραώριμος γίνεται στα χέρια τους ο καρπός: το βλέμμα τους ρίχνει τα φύλλα των καρποφόρων δέντρων και μαδάει τις κορυφές τους.

Και μερικοί, που αποστράφηκαν την ζωή, αποστράφηκαν μόνο το σκυλολόι: δεν ήθελαν να μοιραστούν τα πηγάδια και την φλόγα και τους καρπούς με το σκυλολόι.
Και μερικοί που ήρθαν σαν καταστροφείς και σαν θύελλα από χαλάζι πάνω σε όλα τα καρπερά χωράφια, δεν ήθελαν παρά να χώσουν το πόδι τους μέσα στο στόμα του σκυλολογιού και να του στουπώσουν το λαρύγγι.


Και η μπουκιά που με ζόρισε περισσότερο στο να την καταπιώ ήταν το να μάθω ότι η ίδια η ζωή έχει ανάγκη από εχθρότητα και θάνατο και σταυρούς μαρτυρίων:
Αλλά μια μέρα ρώτησα και σχεδόν πνίγηκα από την ερώτησή μου: Πώς; Η ζωή έχει ανάγκη ακόμη και το σκυλολόι;
Χρειάζονται τα δηλητηριασμένα πηγάδια και οι δύσοσμες φωτιές και τα λερωμένα όνειρα και τα σκουλήκια στο ψωμί της ζωής;Όχι το μίσος μου, αλλά η αηδία μου καταβρόχθισε την ζωή μου! Αχ, πολλές φορές κουράστηκα από το πνεύμα όταν έβρισκα ακόμη και το σκυλολόι πνευματώδες!

Και γύρισα την πλάτη στους κυριαρχούντες, όταν είδα τι ονομάζουν σήμερα κυριαρχία: το να εμπορεύεσαι και να παζαρεύεις την δύναμη – με το σκυλολόι!
Κατοίκησα ανάμεσα σε ξενόγλωσσους λαούς, με κλειστά αυτιά: για να μου μείνει ξένη η γλώσσα της εμπορίας και του παζαρέματος της δύναμης.
Και με βουλωμένη την μύτη πέρασα με κακή διάθεση μέσα από όλα τα χθεσινά και τα σημερινά: αληθινά όλα τα σημερινά και τα χθεσινά μυρίζουν με την άσχημη μυρωδιά του σκυλολογιού που γράφει!


Όμοιος με σακάτη, που έγινε κουφός και τυφλός και βουβός: έτσι έζησα εγώ για πολύ καιρό, για να μην ζήσω με το σκυλολόι της δύναμης και του γραψίματος και της ηδονής.

Με πολύ κόπο ανέβηκε το πνεύμα μου σκάλες, και με πολλή προσοχή, ελεημοσύνες της ηδονής ήταν η ανακούφισή του, και η ζωή γλιστρούσε μπροστά από τον τυφλό ακολουθώντας τον ρυθμό του μπαστουνιού του.


Τι μου συνέβη λοιπόν; Πως λυτρώθηκα από την αηδία; Ποιος ξανάνιωσε το μάτι μου;
Πώς πέταξα στα ύψη όπου κανένα σκυλολόι δεν κάθεται πια κοντά στην πηγή; Η ίδια η αηδία μου έδωσε φτερά και δυνάμεις που με πάνε κοντά στις πηγές; Αληθινά στα πιο μεγάλα ύψη έπρεπε να πετάξω για να ξαναβρώ την πηγή της χαράς!
Ώ την βρήκα αδελφοί μου! Εδώ, στα πιο μεγάλα ύψη, κυλά για μένα η πηγή της χαράς! Και υπάρχει μια ζωή όπου μπορεί κανείς να πιει δίχως το σκυλολόι!
Σχεδόν πάρα πολύ ορμητικά κυλάς για μένα, πηγή της χαράς! Συχνά αδειάζεις την κούπα, ενώ θέλεις να την γεμίσεις!

Κι έχω πολύ ακόμη να μάθω να σε πλησιάζω με περισσότερη ταπεινότητα: πάρα πολύ ορμητικά κυλάει η καρδιά μου προς εσένα:
Η καρδιά μου, μέσα στην οποία φλέγεται το καλοκαίρι μου: πόσο λαχταρά τη δροσιά σου η καλοκαιρινή καρδιά μου!


Πέρασε η διστακτική θλίψη της άνοιξης μου! Πέρασε η κακία των χιονονιφάδων μου τον Ιούνιο! Καλοκαίρι έγινα ολόκληρος και καλοκαιρινό μεσημέρι!


Ένα καλοκαίρι στα πιο ψηλά ύψη με κρύες πηγές και μακάρια σιγαλιά: ω, ελάτε, φίλοι μου, για να γίνει ακόμα πιο μακάρια η σιγαλιά!
Γιατί αυτό είναι το ύψος μας και η πατρίδα μας: πολύ ψηλά κατοικούμε εμείς και σε μέρος απρόσιτο για τους ακάθαρτους και την δίψα τους.

Ρίξτε τώρα την καθαρή ματιά σας στην πηγή της χαράς μου φίλοι μου! Πως θα ήταν δυνατόν να θολώσει από αυτό; Αντίθετα, οφείλει να μας στείλει πίσω το χαμόγελο της καθαρότητάς της.

Στο δέντρο που λέγεται μέλλον χτίζουμε την φωλιά μας, αετοί θα μας φέρνουν, σε εμάς τους ερημίτες, τροφή με τα ράμφη τους!
Αληθινά, όχι τροφή από εκείνη που θα μπορούσαν να φάνε μαζί μας οι ακάθαρτοι! Φωτιά θα νόμιζαν πως τρώνε και θα ζεματούσαν τα στόματά τους!


Αληθινά, δεν έχουμε εδώ έτοιμες κατοικίες για τους ακάθαρτους! Σπήλαιο από πάγο θα ήταν για τα σώματά και τα πνεύματά τους η ευτυχία μας!

Και σαν δυνατοί άνεμοι θέλουμε να ζούμε από πάνω τους, γείτονες των αετών, γείτονες του χιονιού, γείτονες του ήλιου: έτσι ζουν οι δυνατοί άνεμοι.

Και όμοιος με άνεμο θέλω μια μέρα να φυσήξω ανάμεσά τους και με το πνεύμα μου να πάρω την ανάσα από το πνεύμα τους: αυτό θέλει το μέλλον μου.

Αληθινά, ο Ζαρατούστρα είναι ένας ισχυρός άνεμος για τα χαμηλώματα, και συμβουλεύει τους εχθρούς του και καθετί που φτύνει και ξερνά: “προσέξτε μη φτύσετε κόντρα στον άνεμο!”»



Friedrich Nietzsche

Behind blue eyes.

Eιχε τα πιο θλιμμενα ματια που ειχε αντικρισει ποτε στη ζωη του.Γαλαζια σαν τον ουρανο, καρφωμενα στο δακρυσμενο κενο της ζωης της, χωρις ιχνος ελπιδας.
Ψυχρά.
Αμιλητα.
Πετρωμενα.

η Αμαλία της ζωής μου

"Οσα πιο λιγα ξερεις κορη μου, τοσο πιο ευτυχισμενη θα εισαι" μου ειχε πει μια γιαγιακα που ειχα συναντησει σε ένα ορεινο χωριο της Μεσσηνιας.Ευτυχισμενη ζουσε,μοναδική της παρέα η αγνοια της και οι κατσικες της.Τηλεοραση δεν ειχε, το ρευμα ηταν μια πολυτελεια που απεκτησε τα τελευταια χρονια.Ξεχασμενη εδώ και καιρο από συγγενεις (που να τρεχουμε τωρα στο τερμα Θεου;;) , το μονο της μελημα τα ζωντανα της και ο κηπος με τα ζαρζαβατικα της.

Κάθε μερα ξυπνουσε πολύ πριν χαραξει, σαν να ακουγε το αποχαιρετιστηριο τραγουδι της νυχτας και εβγαινε να προυπαντησει τον ηλιο.Ακολουθουσε ευλαβικα το ιδιο προγραμμα.Αρμεγμα-ταισμα-καθαρισμα-μαγειρεμα-καθαρισμα-υπνος.Ολα με τη γαληνη καθρεπτισμενη στο βλεμμα της.

Συντροφια δεν ειχε άλλη, ο λατρεμενος της συζυγος την ειχε αφησει εδώ και καποια χρονια για την συντροφια των αγγελων, όπως συνηθιζε να λεει, σα παραμυθι που εξιστορει στα εγγονια της.Στα ματια της εβλεπα την αντανακλαση της ευτυχιας και την ολοκληρωσης.Ηξερε ότι οι μερες της στο επιγειο παραδεισο της, όπως αποκαλουσε το φτωχικο της καταλυμα,ηταν μετρημενες.Θα παω να βρω τον Θαναση μου, μου ελεγε, και αυτό το «μου» με εκανε παντα να βουρκωνω.Αγαπη αγνη, ανεξιτηλη και παντοτινή.

Ποσο τη ζηλεψα για μια στιγμη.Αυτη τη γιαγιακα, σε ένα μερος ξεχασμενο κατω απο τον ηλιο και τα συννεφα.Ποση στεναχωρια,αγωνια, απογοητευση εχω νιωσει για πραγματα ανουσια και επιφανειακα, σκεφτηκα.Ποσα λιγα χρειαζεται τελικα ο ανθρωπος για να αγγιξει την ευτυχια.

Εκεινο το βραδυ θυμαμαι κοιμηθηκα γαληνια,προστατευμενη απο τον αορατο μανδυα της απλοτητας και των πραγματικων αξιών της ζωης.Εκτοτε εγινε ένα με το δερμα μου και τη ψυχη μου.

Να εισαι παντα καλα εκει που εισαι, κυρα-Αμαλία.

Η ληθη

«Πιαστηκα» , σκεφτηκε , και εκανε μια νωχελικη κινηση να σηκωθει από το κρεββατι.Δε μπορουσε να θυμηθει από τι ωρα κοιμοταν.Σα να ειχε περασει ενας αιωνας .Ηθελε να χαθει.Να μπορουσε να μη ξυπνουσε ποτέ.Αισθανοταν ένα κενό , εδώ και μερες.

Τιποτα δεν πηγαινε καλα στη ζωη της.Η συμβαση της ειχε ληξει, ο σπιτονοικοκυρης της ηθελε το διαμερισμα γιατι παντρευε την κορη του..και μεσα σε όλα αυτά επρεπε να πληρωσει ένα σωρο λογαριασμους που μαζευονταν απειλητικα πανω στο γραφειο της.
Πρεπει να βρω μια λυση, να βγω από το αδιεξοδο.Ορφανη εδώ και καιρο, δεν ειχε κανενα στηριγμα.Φιλους ελαχιστους, μαλλον κοινωνικες επαφες θα τις ονομαζε.Δεν εκανε ευκολα φιλιες, και ο κοσμος ηταν απομακρος μαζι της.Ασχημουλα από τη φυση της, δεν ηταν ακριβως στα προτυπα ανθρωπων που σε ελκουν να τους μιλησεις.

Το ηξερε και το ειχε αποδεχτει.Η μοναδικη σχεση της μεχρι τωρα ηταν αποτελεσμα μιας κακογουστης φαρσας συμφοιτητων της στο πανεπιστημιο.Πόσο της στοιχισε, θυμαται.Δυο μηνες εκανε να βγει από το σπιτι.Τα ματια της ειχαν πρηστει απο τα ασυγκρατητα ποταμια των δακρυων της.Αν δεν ειχε ενδιαφερθει ο καλοσυνατος ηλικιωμενος γειτονας της, δεν ηξερε και αυτή που θα βρισκοταν."Κορη μου", τη φωναζε.

Καποιος της ειπε να παρει ένα κατοικιδιο για παρεα.Δε μπορουσε να αναλαβει άλλες ευθυνες.Εδω καλα καλα δε τα εβγαζε περα με τον εαυτο της.Πως θα μπορουσε να φροντισει ένα άλλο πλασμα;

Να μπορουσα να πεταξω, σκεφτηκε.Μακρια από δω.Σε έναν άλλο κοσμο.Ειναι φορες που δεν καταλαβαινω γιατι γεννηθηκα.Τοση μοναξια πώς να την αντεξω, μονολογουσε συνεχεια, απευθυνομενη στο κενό.Η μονη απαντηση, ο αντιλαλος της φωνης της.Θα μεινω στο κρεββατι , ψιθύρισε, σαν να απευθυνοταν στον φυλακα αγγελο της.Μη με ξυπνησεις, ασε με να κοιμηθω.

Σκεψεις, ξημερωματα 16ης Απριλιου..

Θυμαμαι καποιος μου ειχε πει, στην τρυφερη ηλικια των 8, «δε πρεπει μονο να εισαι εξυπνη, αλλα και να φαινεσαι»..εκτοτε με θυμαμαι να περνώ τα διαλλειματα του δημοτικου παρατηρωντας τους συμμαθητες μου..εψαχνα με τα αθωα μου ματια να ξεχωρισω τα εξυπνα βλεμματα, αυτά που γυαλιζαν στον ηλιο, προσπαθωντας να τα μιμιθω.
"Αραγε εγω φαινομαι εξυπνη", σκεφτομουν κάθε φορα που το βλεμμα μου διασταυρωνονταν με καποιο άλλο.Επιμελης από μικρο παιδι, αριστη παντου, ποτε δε δημιουργουσα προβληματα, απουσιολογος, σημαιοφορος , ειχα όλα αυτά που με κατέτασσαν στην κατηγορια του «πρωτου μαθητη».Η επιμελεια μου με συνοδευσε πιστη και στα εφηβικα μου χρονια, χωρις όμως ποτε να αισθανθω ότι εκτελουσα καταναγκαστικα εργα,παντα επραττα οπως το ηθελα και το μπορουσα.
Στις πανελληνιες απετυχα να περασω σε ένα μαθημα, καθοτι αντιδραστική από μικρη ,απαξιουσα να αποστηθισω κειμενα και γεγονοτα.Ηθελα και ηξερα να τα πλαθω με τη δικη μου φαντασια.. Δεν επιχειρησα να ξαναδωσω εξετασεις.Η αποτυχια δεν ηταν εκεινη την εποχη μερος του περηφανου λεξιλογιου μου.Και ετσι ακολουθησα σπουδες σε ιδιωτικη σχολη, σε έναν τομεα που καλλιεργουσε με απολυτη επιτυχια τις μαθηματικες μου γνωσεις .


Υπαρχουν στιγμες που αναρωτιεμαι πως θα ειχε εξελιχθει η ζωη μου αν τοτε στα 18 μου ειχα διαφορετικη κοσμοθεωρια και επιχειρουσα να σπουδασω.Σκεψη φευγαλεα, όπως η εικονα ενός κοπαδιου πουλιων που μεταναστευει.
Μπορει να μην εχουν εκπληρωθει ολες μου οι επιθυμιες, μπορει να μην εχω φτασει να εχω υπο την διευθυνση μου πολυαριθμα ατομα, και ενδεχομενως να μην το καταφερω ποτε, αλλα αισθανομαι απολυτα ικανοποιημενη με το εγω μου και με τις αποφασεις που επρεπε να παρω μεχρι τωρα και να υποστω τις οποιεσδηποτε συνεπειες .
Αλλες για καλο, άλλες για κακο, σημασια εχει ότι είχα και εχω την συνειδηση μου καθαρη, τις αρχες και τα θελω μου σταθερά και απαράλλαχτα και τον ελευθερο χρονο της ζωης μου αποκλειστικα προς τερψη κατ'επιλογη μου.

Εχω παψει προ καιρου να θελω να φαινομαι εξυπνη, εχω παψει να επιζητω την επιβραβευση και την καταξιωση.Ξερω ότι τα εχω ηδη πετυχει αυτά , στο σημειο που να ειμαι εγω ικανοποιημενη .

Εχω μαθει να υπακουω στα θελω μου και να προσταζω τα μπορω μου.Ενδεχομενως να μην ακολουθω τα καθιερωμενα μονοπατια της ζωης, ενδεχομενως οι σκεψεις μου και οι αυθορμητες πραξεις μου να ξενιζουν, όπως και τα βιβλια στα ραφια της βιβλιοθηκης μου, ποτέ όμως δε λαχταρησα την αποδοχη των πολλων οσο αυτή των «λιγων».
Και οσο μπορω και σκεφτομαι και να επιλεγω την καθημερινοτητα μου, τη μοναξια μου και την ευτυχια μου, σε αυτά τα δυσβατα μονοπατια θα κινουμαι.Στο τσιρκο της ζωης εμαθα να ειμαι ο καλυτερος ακροβατης.

χωρις λογια..

Ησυχια.
Ο μοναδικος ηχος, ο γατος μου που γουργουριζει στην αγκαλια μου.
Το θροισμα των φυλλων με νανουριζει.
Το αερακι που δειλα δειλα μπαινει απο την σχισμη της μπαλκονοπορτας, χαιδευει απαλα το προσωπο μου.
Στιγμες ευδαιμονιας.
Και εγω αφημενη στη δινη τους.

με τα ματια στραμμενα στον ουρανο

Αποχαιρετωντας τον κηπο με τις τσουκνιδες

Περασαν ηδη 6 χρονια, σκεφτηκε καθως περπατουσε παραδομενη στις σκεψεις της στα στενα των Αερηδων.Την χρειαζοταν αυτή την βολτα.Ηθελα να μεινει μονη της, να περπατησει στα γραφικά δρομακια κατω από την Ακροπολη, να νιωσει την θετικη αυρα να μπαινει μεσα της, να αφεθει στο χαδι του ζεστου ανεμου που φυσουσε αποκλειστικα γι’αυτην.

Σαν ενας θεατης,που παρακολουθουσε την λυτρωση του δικου της δραματος από ψηλα. Εβλεπε τη ψιλολιγνη φιγουρα της να ξεπροβαλλει μεσα από το φως που επαιζε κρυφτο με τα σοκακια και τη σκια της να την ακολουθει , παντα πιστη..Μια υποκοφη βοη στα αυτια της της υπενθυμιζαν ότι βρισκοταν αναμεσα σε κοσμο.Δεν εδωσε σημασια. Εδώ και ωρα ακουγε και παλι το τραγουδι των ονειρων της.

6 χρονια, δεν είναι και λιγα. Αφετηρια μου ειχα την αβυσσο και τωρα ειμαι στον ηλιο.
Τα καταφερα.Τις ξεριζωσα .Ειμαι ελευθερη.

Μεγαλη κουβεντα .
Ελευθερια.
Δε σου χαριζεται, την διεκδικεις.

Ποσες νυχτες περασε εχοντας την αισθηση ότι ειχε αποκοιμηθει στα αραχνουφαντα πεπλα της Περσεφονης, αμφιβαλλοντας αν θα καταφερνε να ξυπνησει.Ποσες ημερες περασαν που νομιζε ότι περπατουσε ξυπολητη στον κηπο με τις τσουκνιδες, σαν να ηθελε να τιμωρησει τον εαυτο της.
Ποσο κοσμο αραγε πληγωσε με την άθελα απομακρη και αποτομη συμπεριφορα της.
Ποτέ δε θα μαθει.Ποτε δε θα ρωτησει.

Κανενας νικητης δε πιστευει στο τυχαιο.Ποτέ δε θα κοιταξει πισω της.Οι Ερινυες της την εγκατελειψαν , ο Κηπος με τις Τσουκνιδες ξεριζωθηκε.

Δε με τρομαζει τιποτα πια, σκεφτηκε καθως ξεπροβαλε μπροστα της η Αρειοπαγιτου, βγαζοντας την στο δρομο για το σπιτι με τους κοκκινους τοιχους.

Τhe piano - Michael Nyman

Για σενα.

η φωτια που σιγοκαιει..

Ερχεται.
Νιωθω την ανασα του στο μυαλο μου.
Ανημπορη να αντιδρασω.
Σαν Οδυσσεας μαγεμενος απο το τραγουδι των Σειρηνων.
Λογικη versus συναισθημα, σημειωσατε 2.
Οι πεταλουδες δε μ'αφηνουν πια να κοιμηθω.
Ο κατακτητης.
Ερως , μου συστηνεται.

Αποπειρα καταγραφης 262 λεπτών υπνου μιας ανδαλουσιανης γατας..

Φανταστειτε το εαυτο σας στη θεση μου.
Υστερα από μια εξτριμλι-πλεζαντ εξοδο του, να εχει στη διαθεση του μολις 262 λεπτα υπνου ή αλλιως μεχρι τη στιγμη που το ευηχο κινητο του θα του υποδειξει με δημοκρατικες διαδικασιες ότι είναι ωρα να σηκωθει για να βγαλει το παντεσπανι της ζωης..

Εχουμε και λεμε.
Αστραπιαια αλλαγη ενδυμασιας εξοδου σε εισοδου σε οριζόντια θεση, λεπτά τρια.
Πλυσιμο δοντακια με απαραιτητο οδοντικο νημα (υγιεινή πανω απ’όλα) ,λεπτά δυο.
Απαραιτητος ελεγχος ετοιμοτητας για την επομενη μερα , λεπτο ένα.
Υπολοιπο, λεπτα 256.

Ξαπλωνω.
Πρωτη σκεψη, τι θα γραψω σαν αφιερωση στα βιβλια που δωρησα σημερα στον Κ.Ευτυχως η εμπνευση με επισκεπτεται αυτοβουλως και σε 5 λεπτα εχω μια ολοκληρωμενη διατυπωση μες’το κεφαλι μου.Να θυμηθω αυριο το πρωι να την καταγραψω.

Στροφη πρωτη , αριστερα.Ανασκοπηση της ολης βραδιας.
Στροφη δευτερη,κεντρο.Δε βολευομαι.
Στροφη τρίτη, δεξια.Καταραμενη τενοντιτιδα.
Τελευταιος σταθμος, μπρουμητα.
Η σταση μου.Εδω κατεβαινω για να επιβιβαστω στην Ταχεια του Μορφεα.
Ταξιδευω, στα -241 λεπτα.

Με βλεπω να εμφανιζομαι μεσα από έναν πινακα του Dali και να βρισκομαι σε ένα ισπανικο παραθαλασσιο χωριο.Βγαινω από το σπιτι μου.Η θαλασσα σαν να εχει παρει το χρωμα του ηλιου που δυει, ένα βαθυ πορτοκαλι.Μια φωνη στο πισω μερος του μυαλου μου απαγγελει Λορκα.

Περιεργο, σκεφτομαι, που είναι ολοι οι ανθρωποι;Στο διαβα μου συναντω μονο ζωα.Μια καμηλοπαρδαλη εχει στρογγυλοκαθησει κατω από τη σκια ενός πλατανου,στη πλατεια του χωριου, εκθετοντας ετσι τα θεσπεσια καπουλια της.Ιπποποταμοι , σαν μετενσαρκωση μπαλαρινας, ακολουθουν τη δικη τους χορογραφια στη μενεξεδι λιμνη που εκβαλλει στη θαλασσα.Ο βασιλιας κοιμαται αγερωχος αφηνοντας ετσι ελευθερο το πεδιο στο κοπαδι με τις ζεμπρες να συμβαλλουν εικαστικα στον πινακα της φαντασιας μου.

Περναω ανενοχλητη,αθορυβη,δε μου δινει κανεις σημασια..Πατημασιες δεν αφηνω,βλεπω τα παντα, ακομα καλυτερα στο σκοταδι..Οταν επιτρεψω να με χαιδεψουν, γουργουριζω από ευχαριστηση..Παντα βρισκω δυναμεις,παντα βρισκω ένα καταφυγιο...Το τριχωμα μου παντα λαμπερο και επιβλητικο..Μ’αρεσει που ειμαι γατα!


Αλλαγη σκηνικου.

Η ταχυτητα εχει μειωθει στα -120 λεπτα.Χαλαλι σκεφτομαι, και γυρναω πλευρο.

Η μητερα μου χτυπαει δυνατα την πορτα του κοκκινου μου δωματιου.Εtwas -fur dich -da, καταφερνω να ξεχωρισω από τα λογια της.Σηκωνομαι εκνευρισμενη, ουτε να κοιμηθει κανεις δε μπορει σ’αυτό το σπιτι.
Εξω από τη πορτα, παρκαρισμενο ένα γαλαζοπρασινο αυτοκίνητο, από αυτά που νομιζεις ότι με ένα πατημα του κουμπιου θα συρρικνωθουν στο μπρελοκ σου, βολικο και γαργαλιστικά χαριτωμενο.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ ΜΟΥ!
Που να το παρκαρω; Με ρωταει το ντελιβερι-μποι. Ακουμπησε το διπλα στο τραπεζι μου, να το βλεπω και να το καμαρωνω, του αποκρινομαι.
«Οποτε δε θα εχω και να ανησυχω για το πηγαιν-ελα της αυριανης μου εξοδου» σκεφτομαι χαμογελωντας και ως συνηθως, πανω στο καλυτερο, ξυπναω από τον ηχο του αγαπημενου μου ξυπνητηριου.

Το τρενο σταματησε, ωρα να κατεβω.
Καλη σας μερα.

Η κάθοδος

Ξημερωμα Παρασκευής, η ωρα με αργους ρυθμους οδευει προς την τριτη της σταση στο χρονο.Τα φωτα της πολης που ποτε δεν αναπαυεται, λουζουν τη ματια σου με χρυσοσκονη.Η ησυχια, υποταγμενη ευλαβικα σε αυτην την οπτασια.Ο μονος ηχος,επιτηδευμενος,των στιλετων σου,καθως κατεβαινεις τα μαρμαρινα σκαλια..νωχελικα..
Σαν να θελεις να ακουσεις τον ευατο σου να κηλιδωνει αυτή τη φευγαλεα στιγμη.

Ένα στιγμα.Αυτο επιζητας.Υπαρχω.Ζω.Ακουστε με.

Mεθύστε

Πρέπει να είστε πάντα μεθυσμένοι. Αυτό είναι το παν, είναι το μοναδικό ζήτημα. Για να μη νοιώθετε το τρομερό φορτίο του Χρόνου που τσακίζει τους ώμους σας και σας γέρνει προς τη γη, πρέπει να μεθάτε χωρίς ανάπαυλα.

Αλλά από τι? Από κρασί, από ποίηση ή από αρετή, όπως προτιμάτε. Αλλά μεθύστε.

Και αν κάποτε, στα σκαλοπάτια ενός μεγάρου, πάνω στο πράσινο χορτάρι ενός χαντακιού, μέσα στη μελαγχολική μοναξιά του δωματίου σας, αν ξυπνήσετε, αφού η μέθη θα έχει ήδη ελαττωθεί ή εξαφανιστεί, ρωτήστε τον άνεμο, το κύμα, το αστέρι, το πουλί, το ρολόι, ό,τι φεύγει, ό,τι αναστενάζει, ό,τι κυλάει, ό,τι τραγουδάει, ό,τι μιλάει, ρωτήστε τι ώρα είναι.

Και ο άνεμος, το κύμα, το αστέρι, το πουλί, το αστέρι θα σας απαντήσουν: "Είναι ώρα για να μεθύσετε! Για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθάτε αδιάκοπα. Από κρασί, από ποίηση ή από αρετή, όπως προτιμάτε."


Πεζό ποίημα του Charles Baudelaire

"Shura no Hana"

..άλλο ενα τραγουδι απο το Kill Bill, αφιερωμένο στο κορίτσι πισω απο τις γριλιες..

Ασπρη πετρα ξεξασπρη..

->Ο,τι λες δε ξε-λες.Εχε το στο πισω μερος του μυαλου σου.
->Σκεψου πριν μιλησεις.
->Μην εισαι απότομη.
->Μην εισαι απόλυτη.
->Υπαρχουν και αλλοι τροποι να πεις αυτο που θες και νιωθεις.
->Δε λειτουργουν όλοι οι ανθρωποι σαν και σενα.
->Γινε λιγο πιο διακριτική.
->Πιο γλυκιά.


Ομολογω οτι εχετε ενα δικιο.Σαφως και δεν υπαρχουν λογοι ανησυχιας, αλλα ενα Blanco-roller για διορθωσεις σε τυχον λαθακια μας θα το χρειαστουμε :)

Το κορίτσι πίσω από τις γρίλιες

Κάθε μέρα τη βλέπω από το παραθυρο του γραφείου μου, στην απεναντι πολυκατοικια..Καθε μερα ακριβως την ιδια ωρα ,κανει την εμφανιση της, σα να θελει να δηλωσει την ισχνη της υπαρξη..Ποτέ δε κανει ένα βημα ,να εμφανιστει ενωπιον του ηλιου...στεκεται αγερωχη, παντα πισω από τις γριλιες.

Το βλεμμα της σταθερα καρφωμενο στον ουρανο..Λες και περιμενει μια απαντηση, μια ένδειξη ελπιδας..Προσωπο ανεκφραστο, μελαγχολικο..Τα ξανθα μαλλια της αυστηρα πιασμενα πισω, η χλωμαδα του δερματος της εμφανής παρά την απόσταση που μας χωρίζει .Χωρις μακιγιαζ.Λιτή ..
Ανθρωποι πανε και ερχονται, η κινηση στους γυρω δρομους αμειωτη , οι εποχες εναλλασσονται εξω από το παραθυρο της..Αλλα αυτή εκει, περιμενει ένα σημαδι..αρχής ή τελους..

Καποιος εμφανιζεται ξαφνικα διπλα της.Κατι της λεει. Καμια εκφραση δεν σχηματιζεται στο αλαβαστρινο προσωπο της.Απλα γνεφει, με το βλεμμα της να πλανιεται στα συννεφα που εχουν συγκεντρωθει στον αττικό ουρανό.


«Τι να σκεφτεται αραγε; Που να τα ταξιδευει;Πόση μοναξια θα σηκωνει στους ωμους της..Οπως ολοι μας αλλωστε», σκεφτηκα και ανανεωσα το ραντεβου μου μαζι της για την επομενη μερα..

Έρωτος Άκουσμα

Έρωτος Άκουσμα - K.Π.Καβάφης


Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής.
Όμως, ευτυχισμένος,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν
· αυτά πρώτα·
κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου
επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.—

Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.



(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923, Ίκαρος 1993)

ενα παραμυθι για μενα..

Η μαγική σφαίρα


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ιζαμπέλλα. Μια καλή φιλενάδα της της δώρισε στα γενέθλιά της μια μαγική σφαίρα. Μέσα σ’ αυτήν φαινόταν ένα δάσος κι ένα φανταστικό παλάτι.
Ένα βράδυ που πήγε να κοιμηθεί, έλαμψε ένα φως κι η Ιζαμπέλλα βρέθηκε μέσα στη μαγική σφαίρα. Δεν ήξερε τι να κάνει. Ξαφνικά όμως βρέθηκε μπροστά της μια καλή νεράιδα. - Τι να κάνω; φώναξε η Ιζαμπέλλα.
Κι η νεράιδα της απάντησε:
- Προχώρα και μετά από κάθε δέκατο δέντρο που θα συναντάς, θα σε απειλεί κι ένα κακό ζώο. Πρόσεξε όμως· δεν κάνει να τα σκοτώσεις. Πρέπει να τα διώξεις με την καλοσύνη σου!
Αυτά είπε η νεράιδα κι εξαφανίστηκε.
Η Ιζαμπέλλα προχώρησε προς το παλάτι και πραγματικά στο δέκατο δέντρο φάνηκε μια μεγάλη αρκούδα. Το κορίτσι φοβήθηκε και θέλησε να φύγει, αλλά θημήθηκε τα λόγια της νεράιδας. Πήγε κοντά στην αρκούδα κι άρχισε να την χαϊδεύει. Τότε η αρκούδα εξαφανίστηκε.
Στο εικοστό δέντρο βρέθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο ποτάμι. Φοβήθηκε να κολυμπήσει, γιατί ήταν γεμάτο ανθρωποφάγα ψάρια.
Τότε άκουσε τη φωνή της νεράιδας να της λέει:
- Ιζαμπέλλα, θυμήσου τα λόγια μου!
Με όσο θάρρος είχε, μπήκε μέσα στο ποτάμι. Την ίδια στιγμή το ποτάμι έγινε ένας φαρδύς δρόμος που την οδήγησε στο παλάτι.
Πάλι φάνηκε η νεράιδα και της λέει:
- Στο παλάτι ζει μια κακιά μάγισα. Για να μπεις μέσα και να την εξαφανίσεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις την καλοσύνη
σου!
Η νεράιδα εξαφανίστηκε κι η Ιζαμπέλλα έκανε ό,τι της είπε. Η κακιά μάγισα της άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα και βρέθηκε μπροστά σε μια σκάλα. Ανέβηκε τη σκάλα και μπροστά της φάνηκε ένας δράκος. Δίπλα του στεκόταν η κακιά μάγισα.
- Θα σε σκοτώσω, λέει το κορίτσι και η μάγισα βάζει τα γέλια.
- Και πώς θα το κάνεις αυτό; Με μαχαίρι;
- Όχι με μαχαίρι, αλλά με την καλοσύνη μου, είπε η Ιζαμπέλλα και προχώρησε προς το μέρος της μάγισας ανοίγοντας την αγκαλιά της. Τότε η κακιά μάγισα μεταμορφώθηκε στην καλή νεράιδα. - Εγώ ήμουν η κακιά μάγισα. Ένας κακός μάγος με είχε μεταμορφώσει και μόνο με την καλοσύνη κάποιου μικρού παιδιού, που θα κατόρθωνε να έρθει στο παλάτι, θα μπορούσαν να λυθούν τα μάγια.
Μετά απ’ αυτά τα λόγια της νεράιδας η Ιζαμπέλλα βρέθηκε πάλι στο σπίτι της κι έζησε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα.




Νικολέτα Γαννουλίδου, 5η τάξη δημ.




Τhanks.

ενας ψίθυρος στη νυχτα

Πιάσε με.
Μπορείς.
Ακούμπησέ με.
Απέχω μόλις ένα βήμα απο σένα.
Μη φοβάσαι το σκοτάδι.
Ξέρεις που θα με βρείς.
Πάντα στο ίδιο σημείο.
Περιμένω.
Αναμένω.
Εσένα ,να με διακρίνεις.
Να με νιώσεις.
Να με "δεις".
Κοντά σου.
Διπλα σου.

Με ακούς που σου ψιθυρίζω;

Bring out the Gimp

(..αλλη μια κλασσικη σκηνη απο το Pulp Fiction του Tarantino..)

Θα μου πειτε, πως σου ηρθε τωρα στο μυαλο;;;Ενας συνειρμος σκεψης (καθως ετρεχα να προλαβω το λεωφορειο και περνωντας εξω απο ενα sex shop ), που θα ηθελα επιγραμματικα να μοιραστω μαζι σας .

Ερωτηση κρισεως:Mοιαζω με γυναικα που κραταει μαστιγιο; Που σπερνει τον φοβο και τον τρομο απο οπου περναει;Που προκαλει κρισεις αγχους οταν παιρνει καποιον τηλεφωνο (ονοματα δε λεμε)απλα και μονο να του πει μια καλημερα;;Για να εκδηλωσει ενα ενδιαφερον τελος παντων;;;;

Θα μου πειτε: "κοπελια - εκνευριστική λέξη - , σε ξερουμε και απο χτες για να μας ρωτας;;;"
Σωστη απαντηση.

Θα επιτρεψετε ομως και στο alter ego μου να απαντησει.
"Ναι,μερικες φορες εχεις ενα ψυχρο παρουσιαστικο, ναι μερικες φορες μπορει και να μιλας λιγο αποτομα, αλλα εχε λιγο υπομονή, δε γνωριζομαστε και απο χτες να σου ξεδιπλωσω τον αληθινο μου εαυτο απο την πρωτη μερα Και ανασφαλης ειμαι, και απ'ολα!

.Και οταν τελικα το κανω, θα μπορεσεις να καταλαβεις οτι αυτο ειναι το πραγματικο "εγω" μου και να ξεπερασεις οποιεσδηποτε αμφιβολιες ειχες;;;"


Θενκιου αλτερ ιγκο.Με καλυψες προς το παρον.

Καλο σας βραδυ.





**Αφιερωμενο με πολυ χιουμορ και αλλα συναισθηματα σε ενα ιδιαιτερο προσωπο, που εχει μια ταση να με παρομοιαζει με το ξανθο γαλανοματικο Ντεμιαν της Προφητειας, κερδίζοντας έτσι επάξια το Οσκαρ Καλύτερου Σεναρίου!!!

Happy on the way out

Λαμπερός και ζεστος ο ηλιος σημερα, σκεφτηκε ανηφοριζοντας προς το σπιτι της..
Και σιγοτραγουδουσε στον δρόμο ενα απο τα αγαπημένα της τραγούδια που επαιζε εκεινη την ωρα ο σταθμος στο κινητό της..
"Θα'ναι καμια γιαγια σε καποιο μπαλκονι τωρα και θα απορει με τη νεολαια σημερα..Μονη της μιλαει, μονη της τραγουδαει θα λεει...", σκεφτηκε με χαμογελο καθως συνεχιζε με αμειωτη ενταση το τραγουδι..
Ηταν αληθεια.Σήμερα αισθανόταν χαρούμενη και ηθελε να το μαθει ολος ο κοσμος.Να το ακουσουν μεχρι και τα πουλια που πετουν εκει ψηλα, μεχρι και ο τελευταιος ανθρωπος στη γη.
Επιτέλους μπήκε η ανοιξη, ο μηνας μου..Ολες τις σημαντικές αποφάσεις στη ζωή της, τον τεταρτο μήνα του έτους τις επαιρνε.

Ετσι θα γινόταν και αυτή τη φορα, κλεινοντας το ματι στο μελλον της, καθως ακουσε την πορτα πισω της να κλεινει..

Malaguena Salerosa-Chingon

..αρεσει πολύ ΚΑΙ στα edelweiss :) :)

Μy Way, by F.Sinatra

'cause in the end, that's all that matters..

Trainspotting, 1996

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday night. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that?




ANY CHOICE?

Eternal sunshine

Βear-lin!

..Και οπως λεει και ο μoναδικος φιλος μου -και- Τοξοτης, Ο ΗΛΙΟΣ ΛΑΜΠΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕ, ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!! :)

Ruby - Kaiser Chiefs

αντε και καλη εργασιμη απο αυριο!!! :) :) :)

Η Αιγινα & το γαιδουραγκαθο

..ελπιζω να γυρισατε καλα και να τα πουμε συντομα :)

χειροκροτημα, "το ηλιοβασιλεμα"

Διαβασέ με

Ο καλυτερος τροπος να αρχισεις καλα τη μερα σου, ειναι να σκεφτεις , αμεσως μολις ξυπνησεις,αν μπορεις να δωσεις χαρα σε εναν τουλαχιστο ανθρωπο αυτη τη μερα.

Νιτσε

Η συμμορια των 5

"Οταν θελεις κατι πολυ, ολο το Συμπαν συνομωτει ωστε να πραγματοποιηθει η επιθυμια σου"..διαβασε σε ενα παραμυθι η μικρη πεταλουδα..

"Ενισταμαι" αντιμιλησε ο Κύριος Ορθολογιστης."Αν δε συμβαλλεις και εσυ σε αυτο, ο,τι και να σκεφτεσαι και να επιθυμεις, δε προκειται να πραγματοποιηθει"

"Εγω ομως πιστευω στους πριγκηπες και τα παραμυθια" τολμησε να ορθωσει σιγανα η Δεσποινις Ρομαντική.."Ξερω οτι θα ερθει συντομα εκεινη η στιγμη που θα ΤΟΝ αντικρισω και θα ξερω οτι ειναι δικος μου για παντα"

"Δεν υπαρχει δε μπορω, παρα μονο δε θελω" πεταχτηκε βιαστικά ο Γερο-Ολιγομιλητος."Και οποιος καταλαβε, καταλαβε"

"Τα πραγματα ειναι απλα.Θες κατι; Σου αρεσει κατι; Καν'το πραξη.Πλησίασέ το.Μάθε το.Αναποδογύρισέ το.Μη το φοβηθείς.Κι ας γυρίσει μπουμερανγκ.Δε λέει να μεινεις με την απορία!!!" συμπληρωσε η Κυρία Τολμηρή.

"Και αν πεσει και με πλακωσει;Αν δεν αντεξω το βαρος του;Εμενα ποιος θα με σηκωσει μετα; Με ρωτατε αν αντεχω να ξαναπληγωθω;" τραυλισε ο Δον Πληγωμένος.


Για ολους σας εχω μιαν απαντηση, αποκριθηκε η Σοφία στους πεντε μαθητες της.
Η τυχη βοηθαει το συμπαν να κοιταξει προς το μερος σου, ποιος ξερει, ισως εμφανιστει καβαλαρης σε ασπρο ατι..Ετσι το "θελω" μετουσιωνεται σε "μπορω", και δε θα αφησει τιποτα ορθιο στο περασμα του, ποσο μαλλον τον φοβο.
Αυτα ειπε και σωπασε δια παντος.

Οι αλλαγες στα χρονια της χρυσοσκονης

Μεγαλώνω.
Το νιώθω.
Παρατηρω τις αλλαγές πάνω μου.
Η ωριμοτητα προσδιδει μια αλλη ομορφια στις γυναικες λενε..

"Δεν ειναι μονο το δικο μου δερμα που "σπαει", βλεπω και στο δικο σου..", παρατηρησε η φιλη μου πριν 2 μερες.Γνωριζομαστε πανω απο 10 χρονια, τοτε που η λεξη "σπαω" σημαινε για μας μονο τα πιατα σε γλεντια ή τα ποτηρια απο απροσεξια..

Είναι γεγονος.Οι πρωτες ρυτιδες κανουν πανυγηρικα ανενοχλητες την εμφανιση τους.
Δε βαριεσαι, σκεφτομαι.
Ποτέ μου δεν τα εβαλα με τον Χρονο, ποιος ο λογος να χαλασουμε τωρα τις καρδιες μας;
Το μονο που Του φυλαω, οτι δεν εχει εκπληρωσει ακομα καποιες μου επιθυμιες..Αλλα κατι παραπανω θα ξερει που με εχει στο περιμενε..
"Φετος θα ειναι η χρονια σου" συνεχιζουν ακαθεκτοι στην επαναληψη οι συγγενεις..Σαν κατι πονεμενους οπαδους που χρονια τωρα περιμενουν ενα πρωταθλημα..

Μα ετσι και αλλιως, καθε χρονια ειναι η χρονια μου,τη ζω οπως τη θελω, απανταω.
Κι ας ξερω οτι βαθια μεσα μου ευχομαι το "μου" να ηταν "μας".

Always the sun- The Stranglers

ενα μικρο δειγμα της αποτελεσματικοτητας μιας διπλωματικης κουβεντουλας..

περι τελειοτητας..

Μη φοβαστε την τελειοτητα, ετσι και αλλιως δε προκειται να τη φτασετε ποτέ.

Salvador Dali

Μείον 12 ημερες..

Σε 12 μέρες εχω γενεθλεια, σκεφτηκε,κοιτωντας αλλη μια φορα το ρολοι βλεποντας πως η ημερομηνια ειχε μολις αλλαξει.Εδω και μια ωρα στριφογυριζε ασκοπα στο κρεββατι της,περιμενοντας ματαια τον Κο.Μορφέα να εντοπισει τη νυσταγμενη της συχνοτητα και να την παραδωσει στα γλυκα χερια του Υπνου.

Τα πόδια παγωμένα,το μυαλό σε εγρήγορση, το στομαχι σε πανηγυρικη συναυλια.Οι σκεψεις εναλλασσονται σε φρενηρη ρυθμο,καρε-καρε περνουν μπροστα της παρελθον και παρον, σε ενα αρμονικο γαιτανακι.

Σε κατι λιγοτερο απο 6 ωρες θα ηχησει το ξυπνητηρι,σημαινοντας την αρχη του ταξιδιου της πισω στην πρωτευουσα.Ξερει εκ των προτερων τα συναισθηματα της.Νοσταλγικα και μελαγχολικα για αυτα που αφηνει πισω της, αναπτερωτικά και πολυχρωμα γι' αυτα που θα συναντησει.Ξερει οτι θα βαλει τα ακουστικα της μολις τα τελευταια σπιτια του χωριου χαθουν σαν μια οπτασια πισω της, αφηνοντας τη σκεψη της να ενσωματωθει στους ρυθμους της μουσικης της.

Ενας κυκλος ειναι η ζωη.Ενα επαναλαμβανομενο deja-vu.Τοσο γνωριμο, κι ομως τοσο διαφορετικο, ξανα και ξανα.

Ωρα να γυρισω πλευρο, σκεφτηκε, κι ας ηξερε οτι ο Υπνος θα αργουσε ακομα να της χτυπησει την πορτα.Σε λιγο ξημερωνει μια καινουρια μερα..

Πυλος, 08-04-2007

απο τις ωραιοτερες παραλιες, η Βοιδοκοιλια

..το μεγαλυτερο φυσικο λιμανι της Μεσογειου, η Πυλος

Ville Valo Natalia Avelon - Summer Wine

γιατι το καλοκαιρι ζει παντα μεσα μας..

Αφιερωμενο απο μενα για μενα..

Υπενθυμιστικο μηνυμα προς τον Κ.

Θεατης στην τρικυμια της ζωης μου, περιμενω την ανατολη

quizas,quizas,quizas by Nat King Cole

Aναμνησεις απο τις διακοπες του Πασχα,ετος 2027

Φετος συγκεντρωθηκαμε παλι στο χωριο να περασουμε τις διακοπες μας..Πιο πολλα τα μελη της οικογενειας, τα νεοτερα να υπερτερουν των γηραιοτερων..Τα εγγονακια,ανηψακια και ξαδερφακια, γαλανοματικα απο το σοι μας και μελαχροινα πριγκηποπουλα απο το αλλο, να δινουν ζωή και χαρα με τις φωνες τους στην πρασινη αυλη του πατρικου μας.

Δε θυμαμαι ποτε ηταν η τελευταια φορα που γεμισα τοσες σκεψεις και εικονες το μυαλο μου..Παει καιρος που ειχα νιωσει ετσι..κοντα 20 χρονια..Τοτε που ακομα ακουγονταν οι δικες μας φωνες..που διναμε εμεις χρωμα στον ηδη κατακκοκινο τοιχο της αυλης μας..

Θα ερθει η στιγμη που καποτε θα τα θυμασαι ολα αυτα,μου ειχε πει ο πατερας μου.Να΄ξερες ποσο μου λειπουν και εμενα οι γονεις μου..θα το αισθανθεις και εσυ , μου ελεγε, ετοιμος να βουρκωσει..
Λογια που τα πηρε ο αερας, μαζι με ολες τις σκεψεις του για τη ζωη, για τη γυναικα του και τα παιδια του. Λογια πονεμενα,ευαισθητα και παντα διακριτικα..Ποτε δε θελησε να μας επιβαρυνει με τις σκεψεις του, και οταν το εκανε , παντα επελεγε εμενα για ακροατη του.."Αντεχεις εσυ, καπου πρεπει να τα πω και εγω.."

Και παντα αντεχα.Ακουγα.Αμιλητη,περιμενοντας καρτερικα να τελειωσει τον μονολογο του. "Και'γω σ'αγαπαω", ηθελα παντα να του πω.Ποτέ δε τα καταφερα.Εκει καθομουν,αλυγιστη και αγερωχη, να μη με διαπερνα τιποτα.Και ο μονολογος συνεχιζοταν..Μια μια λεξη τη καταπινα με δυσκολια,την επεργαζομουν και την ταξινομουσα στα συρταρια των αναμνησεων μου.

Φετος, σαν καποιος να βρηκε το κλειδι που θαρρω ειχα χασει απο καιρο και αφησε να ξεχυθουν μεμιας οι συρρικνωμενες σκεψεις...

Πλεον εχω αλλαξει.
Εμαθα να εκφραζω τα θελω μου και να αφηνω το φως να λουζει τα σκοτεινα δωματια του μυαλου μου.

Εαν μπορουσα κατι στη ζωη μου να αλλαζα, αυτο :να μπορουσα να γυρισω τον χρονο πισω..εικοσι χρονια..και να σου ελεγα "Αντεχω, αλλα για σενα και μονο.Σ'αγαπω"

Αντρες λουκουμαδες και γυναικες γατουλες

Ειναι μες στη γλύκα..
Οσο πιο πολυ δαγκωνεις, τόσο σου ανοιγει η ορεξη..
Και εκ των υστερων ανακαλύπτεις οτι παράφαγες ..Οτι κατι εχει αρχίσει να σε πειράζει...Τόση γλύκα πώς να την αντέξεις..
Ασε που παραμονευει και η ουλίτιδα...απο μικρη στο λεει η μαμα σου..μη τρως πολλους λουκουμαδες, χαλανε τα δοντια!!


Σε πλησιαζουν διστακτικα, με ναζι..Φωνη γλυκια, μες το μελι..Τριβονται στη ψυχη σου και στο εγω σου.Πως να μην τις αγαπησεις, να μη θες να τις παρεις υπο την προστασια σου;;
Αλιμονο σε σενα που δε διαβασες τις οδηγιες χρησης..ΔΕ χαλαμε χατηρια στις γατουλες, βγαζουν νυχια..ΔΕ ξεχναμε ποτε να τις ταιζουμε ψυχικα και σωματικα, διοτι μεταμορφωνονται σε τιγρεις..
Και το κυριοτερο:ΠΟΤΕ δεν τις βρεχουμε, χαλαει η κομμωση με το ασορτι προσωπειο.
Ασε που μετα ολοι θα απορουν..Μα τοσο γλυκια κοπελα, δε ντραπηκες να την αφησεις;;;

Ερως

Την έχει αράξει άνετος και ωραίος μέσ' την ψυχή μου.
Που και που ρίχνει κανέναν υπνάκο, έτσι για να κρατιέται, λεει, δυνατός και ακμαίος. «Τι' σαι συ ρε παιδί μου;», τον ρώτησα, «τι παριστάνεις μέσα μου;».
«Είμαι το χάπι για την αθανασία της ψυχής σου», έτσι μου' πε. «Δίνε», μου λεει, «δίνε με πάθος την ψυχή σου σ' ότι κάνεις.
Κοίτα τους ανθρώπους στα μάτια, άγγιξε τους, αγάπα τους μέχρι να πονέσεις, αφέσου στο σωτήριο κλάμα σου..και μην φοβάσαι.
Η συγκίνηση είναι η περιούσια της ψυχής σου.
Αυτή την κάνει αθάνατη».
Αυτά μου'πε, αυτά σου λεω.
Τον λένε λεει «ΕΡΩΤΑ» και δεν είναι ποτέ απών.
Που και που μόνο ρίχνει κανέναν υπνάκο, έτσι για να κρατιέται δυνατός κι ακμαίος..



δεν ειναι δικο μου το κειμενο,αλλα δικη μου σκεψη 100%

Φιλια & Συγχωρεση

ΚΙ'ΑΝ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ ΣΕ ΒΛΑΨΕΙ , ΠΕΣ ΤΟΥ : "ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΩ Ο,ΤΙ ΜΟΥ'ΚΑΝΕΣ . ΜΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΣΥΓΧΩΡΗΣΩ ;"
ΕΤΣΙ ΜΙΛΑ ΚΑΘΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ.

ΚΑΤΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ.



FRIEDRICH NIΕTZSCHE

το κουνελι

Όταν ησαν πια πολύ γέροι , ο διάσημος ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί και η γυναίκα του Γκαλά , είχαν εξημερώσει ένα κουνέλι που μετά έζησε μαζί τους χωρίς να τους αφήσει ρούπι.Το αγαπούσαν πολύ. Μια μέρα που έπρεπε να φύγουν για ένα μακρύ ταξίδι, συζητούσαν αργά μέσα στη νύχτα τί θα έκαναν με το κουνέλι.Ήταν δύσκολο να το πάρουν μαζί τους, αλλά όχι λιγότερο δύσκολο να το αφήσουν σε κάποιον, γιατί το κουνέλι δεν εμπιστευόταν ανθρώπους, Την επομένη η Γκαλά ετοίμασε το γεύμα και ο Νταλί ευφράνθηκε, εώς τη στιγμή που κατάλαβε οτι έτρωγε κουνέλι στιφάδο. Σηκώθηκε από το τραπέζι και έτρεξε στον καμπινέ για να ξεράσει στη λεκάνη το αγαπημένο του ζωάκι, τον πιστό σύντροφο των γέρικών του χρόνων. Αντίθετα , η Γκαλά , ήταν ευτυχισμένη που το αγαπημένο της είχε εισχωρήσει στα σπλάχνα της, τα είχε χαιδέψει αργά και είχε γίνει το κορμί της κυράς του.Δεν γνώριζε καμία πιο απόλυτη ολοκλήρωση του έρωτα από την κατάποση του αγαπημένου.
Σε σύγκριση με την σύντηξη των σωμάτων, η ερωτική πράξη της φαινόταν σα μια γελοία φαγούρα....
_________________

Ζει οποιος ειναι ικανος να πεθανει..

Ένα από τα καλύτερα αφηγήματα του Πολ Όστερ στο βιβλίο αυτό είναι η ιστορία του Σερ Ουόλτερ Ράλει, Άγγλου θαλασσοπόρου και συγγραφέα του 16ου αιώνα, που έφερε τον καπνό στην Ευρώπη.Φυλακίστηκε σε έναν πύργο για προδοσία που δεν διέπραξε και μετά 13 χρόνια φυλάκισης εστάλη σε μια τελευταία αποστολή στην Γουιάνα.Σε περίπτωση αποτυχίας θα τον εκτελούσαν και αυτός επέστρεψε, διασχίζοντας τον ωκεανό, για να πεθάνει.Η ιστορία αυτή δίνει λαβή στον Όστερ να μιλήσει για την τέχνη της ζωής ως τέχνη θανάτου."Κάθε άνθρωπος πλησιάζει τον τοίχο",λέει. "Άλλος γυρίζει την πλάτη και χτυπιέται πισώπλατα.Άλλος τυφλώνεται μόνο με την σκέψη του και περνάει τη ζωή του ψαχουλεύοντας στα τυφλά, υπό την επήρεια του φόβου.Και κάποιος άλλος τον βλέπει από την αρχή και,παρ'ότι ο φόβος του δεν είναι μικρότερος, θα περάσει τη ζωή του με ορθάνοιχτα μάτια.Θα ζήσει, επειδή είναι ικανός να πεθάνει..." .







Ενα παλαιότερο αποσπασμα απο τα "ΝΕΑ" , 28-01-06

Perhaps,perhaps,perhaps

Μόλις που καταφερα να ανοιξω τα ματια μου...βαρυς και ανατρεπτικα αναζωογονητικος ο υπνος στην εξοχη..
Ακουγοντας ενα soundtrack απο ταινια του Buz Lurman (stricktly ballroom,1992....βλεπε επισης Moulen Rouge), ακολουθει μια διασκευη του quizas,quizas,quizas..



You won't admit you love me.
And so how am I ever to know?
You only tell me
perhaps, perhaps, perhaps.


A million times I've asked you,
and then I ask you over again,
you only answer
perhaps, perhaps, perhaps.


If you can't make your mind up,
we'll never get started.
And I don't wanna wind up
being parted, broken-hearted.
So if you really love me,
say yes.
But if you don't, dear, confess.
And please don't tell me
perhaps, perhaps, perhaps.




**μεταξυ αλλων και ο γαλαζιος δουναβης, rumba,salsa...ο,τι πρεπει για τον ηλιο που εχει γεμισει τον ουρανο, τη θαλασσα και τη σκεψη μου.


ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

Time - Pink Floyd

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an off hand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but its sinking
And racing around to come up behind you again
The sun is the same in the relative way, but youre older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the english way
The time is gone, the song is over, thought Id something more to say

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
Its good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

Το αληθινο προσωπο ενος χαμαιλεοντα

Ποτέ δεν υπηρξα καλη ηθοποιός.Αφενος κοκκινιζω πολυ ευκολα, αφετερου οι ικανοτητες μου στην αποστηθιση κειμενων ειναι αξιοθρήνητες.
Ετσι προτιμησα τον δρομο της αληθειας.Αυθόρμητη, επιπολαιη και απολυτη.Οταν και εφοσον βρει τη δικη της χαραμαδα εξοδου.
Το αληθινο μου προσωπο το γνωριζουν ελαχιστοι.Οσοι εχουν μαθει να βλεπουν περα απο μενα, την πρωτη εντυπωση.Οσοι δε φοβηθηκαν τον παγερο ανεμο που φυσηξε προς το μερος τους.Οσοι δεν τρομαξαν με τον κατακλυσμο αποκαλυψεων,εφοσον κερδισαν την εμπιστοσυνη μου.Οσοι εχουν μαθει να ξεχωριζουν τις πατημασιες του χαμαιλεοντα στους αγρους.

Η ζωη με εμαθε να επιβιωνω και να εγκλιματιζομαι παντου.Σε θερμα και ψυχρα κλίματα.Η παρουσια μου διακριτική, φανερωνω οσα το περιβαλλον ειναι σε θεση να δεχτει, ποτέ παραπανω.Εχω μαθει να περιμενω.Στοχος οχι το κερδος, αλλα η επιβιωση.Η αναγνωριση.Το επομενο βημα.
Και αν χρειαστει να αλλαξω το δερμα μου και να απογυμνωθω, δε θα τρομαξω.Ο καθαρος αερας βλαπτει μονο οσους ζουν στην ασφαλεια μιας γυαλας, μιας ονειρικα πλασμενης ψευδους πραγματικοτητας.
Τι και αν τα βελη της καχυποψιας με τρυπησουν; Καθε πληγη με κανει πιο δυνατη.
Τι και αν τρομαξω με τις σκεψεις μου, ετσι απλοχερα φανερωμενες, τους γυρω μου; Κανενας ανθρωπος δε μπορει να "ακουσει" ολες τις συχνοτητες.

Εγω θα περιμενω.

Ο θανατος σαν αρχή

Να ζεις καθε μερα σα να ειναι η τελευταια.
Να ζεις και να σκεφτεσαι οτι ακομα και αν πλησιαζει το μεγαλο σου ραντεβου με τον Αδη,οτι πηρες απο τη ζωη ο,τι ειχε να σου δωσει, οτι εκπληρωσες και πραγματοποιησες ολες σου τις επιθυμιες μεχρι τη στιγμη εκεινη.
Οτι εχεις καθαρη τη συνειδηση σου και τη σκεψη σου, τοσο απεναντι στον εαυτό σου οσο και στους αλλους.
Οτι καταλαβες τη σημασια της ανατολης του ηλίου και το θροισμα των φυλλων.Οτι ενιωσες τη ριγη της ευτυχιας και τη θλιψη του χωρισμου.

Οτι εζησες χωρις φοβο.

Ηρεμια vs Εκνευρισμος, σημειωσατε 1

Τι με ηρεμει

Μια ζεστη και τρυφερη αγκαλια
Μια ειλικρινης κουβεντα με φιλους
Ενα χαμογελο
Μια σοκολατα :)
Η κλασσικη μουσικη
Ο γατος μου
Το περπατημα


Τι με εκνευριζει

Η επιτηδευμενη παραγκωνιση μου με αθεμιτα μεσα, μπροστα ή πισω απο τις καμερες
Το ψεμμα και η υποκρισια

Ο μυστικός μανδυας της φιλιας

Φιλους εχω ελαχιστους.Μετρημένους στα δαχτυλα μιας παλαμης.Οσους ακριβως χρειάζομαι.Ποτέ δε ζητησα πολλά και ετσι απέκτησα ολα αυτα που ηθελα.Η πληρότητα και η γνωση της κατοχης της, απο τα δωρα της φιλιας για μενα.

Δυσκολα την αποκτας, δοκιμασιες αμετρητες,ο χρονος ανελεητος κριτης.Κι ομως, βημα βημα πραγματοποιειται η κατακτηση.Παντοτινό τροπαιο στις σελιδες της ζωης σου.
Πορευεται μαζι σου,σε ακολουθει νοερα, παντα εκει..
περιμενει..
αφουγκραζεται..
προσδοκα..
χαιρεται..
θλιβεται..
χορευει στους ρυθμους σου.
Συμβουλευει, αντιστεκεται,κρινει και περιμενει καρτερικα..
"πες μου τι εχεις, εγω ειμαι εδω"..

Ο μανδυας της φιλιας, παντα αορατος, αλλα παντα στη θεση του.Να σε ζεσταινει και να σε δροσιζει, με αλτρουισμο και στωικοτητα.Να σε υπομενει και να σε προσμενει.

Ποσο δυσκολα υφαινεται! Κι'ομως, φοριεται μια ζωη!







Αφιερωμενο με πολυ αγαπη και εκτιμηση στη Μαρια,στη Στελλα και στη Ρουλα.

Λεωφορειο, ο χρονος

Χρόνος.Ρολόι.
Αμφοτερα κοιτουν προς την ιδια κατευθυνση.Ελευθερος να ακολουθησεις ή να αντισταθεις.
Η σχεση μου μαζι τους, άριστη.
Καθε μερα ακολουθω ευλαβικα το ιδιο προγραμμα.
06,20 ο χτυπος του ξυπνητηριου - 06,24 εγερτηριο - 06,36 εχω καλημερισει τον γατο μου/πλυθει/ντυθει - 06,40 εχω ελεγξει ολα τα φωτα/παραθυρα του σπιτιου και αναχωρω .
Με σταθερά βηματα κατεβαινω την κατηφορα προς τη σταση του λεωφορειου μου.Καθε μερα το ιδιο σκηνικο.Ιδιοι και απαραλλαχτοι συνταξιδιωτες.Μονο οι σκεψεις εναλλασσονται και ποικιλλουν.Σαν τον ουρανο που παιχνιδιζει με τα συννεφα και τα χρωματα που επιλεγει να τα ντυνει καθε πρωι, στελνοντας τα να μας καλημερισουν.
Καθε ανθρωπος και μια αποστολη, ενας προορισμος.Καθε ανθρωπος και μια ιστορια.
Ποτέ δε θα ρωτησω, ποτέ δε θα μαθω.
Ποτέ δε θα με ρωτησουν, ποτέ δε θα μαθουν.

07,23 ..ωρα να κατεβω.

Κ.Καβαφης-Ιθακη

Για μια Ιθακη αξιζει να ζει κανεις



Σα βγεις στο πηγαιμο για την Ιθακη,
να ευχεσαι ναναι μακρυς ο δρομος,
γεματος περιπετειες, γεματος γνωσεις.
Τους Λαιστρυγονας και τους Κυκλωπας,
τον θυμωμενο Ποσειδωνα μη φοβασαι,
τετοια στον δρομο σου ποτε σου δεν θα βρεις,
αν μεν'η σκεψις σου υψηλη, αν εκλεκτη
συγκινησις το πνευμα και το σωμα σου αγγιζει.
Τους Λαιστρυγονας και τους Κυκλωπας,
τον αγριο Ποσειδωνα δεν θα συναντησεις,
αν δεν τους κουβαλεις μες στην ψυχη σου,
αν η ψυχη σου δεν τους στηνει εμπρος σου.
Να ευχεσαι ναναι μακρυς ο δρομος.
Πολλα τα καλοκαιρινα πρωϊνα να ειναι
που με τι ευχαριστησι, με τι χαρα
θα μπαινεις σε λιμενας πρωτοειδωμενους
να σταματησεις σ'εμπορεια Φοινικικα,
και τες καλες πραγματειες ν'αποκτησεις,
σεντεφια και κοραλλια, κεχριμπαρια κ'εβενους,
και ηδονικα μυρωδικα καθε λογης,
οσο μπορεις πιο αφθονα ηδονικα μυρωδικα,
σε πολεις Αιγυπτιακες πολλες να πας,
να μαθεις και να μαθεις απ'τους σπουδασμενους.

Παντα στο νου σου ναχεις την Ιθακη.
Το φθασιμον εκει ειν'ο προορισμος σου.
Αλλα μη βιαζεις το ταξειδι διολου.
Καλλιτερα χρονια πολλα να διαρκεσει.
και γερος πια ν'αραξεις στο νησι,
πλουσιος με οσα κερδισες στο δρομο,
μη προσδοκωντας πλουτη να σε δωσει η Ιθακη.

Η Ιθακη σ'εδωσε τ'ωραιο ταξειδι.
Χωρις αυτην δεν θαβγαινες στον δρομο.
Αλλα δεν εχει να σε δωσει πια.
Κι αν πτωχικη την βρεις, η Ιθακη δεν σε γελασε.
Ετσι σοφος που εγινες, με τοση πειρα,
ηδη θα το καταλαβες οι Ιθακες τι σημαινουν.