a new beginning

Με τον γιο μου να κλωτσαει μεσα μου περιμενοντας ανυπομονα να ερθει ο Φεβρουαριος, οπου θα γεννηθεί ..

black humour runs in the family..

Σήμερα το πρωί πηγαμε τον πατέρα μου στον νοσοκομείο οπου πρωτοχειρουργήθηκε τον Σεπτέμβριο, για να τον δει ο ορθοπαιδικός του.Οχι και με την καλύτερη των διαθέσεων, καθοδόν ο πατήρ εκτοξευσε καποια μαργαριτάρια, που παραλίγο να πνίξουν τον γαμπρό μου.

Σας τα παραθέτω.

1) Πότε έγινε το 2ο χειρουργείο;; χμμμ 11/12..μαλιστα..δηλαδη στις 11/3 θα μου κανατε μνημόσυνο !!!

2)Οταν με το καλό θα κατεβω στην Πύλο, θα φροντίσω να ενημερωθώ για το όσο κοστίζει μια κηδεία, θα τα βάλω στην ακρη, μη σας εχω και αναγκη!!!

3)Αυριο ειναι το μνημοσυνο του αδερφου μου, πανε κιολας 5 χρονια..Ξερεις γαμπρε τι μου είχε κανει εντυπωση τοτε; Στην εκκλησία στον αποχαιρετισμό που ήμουν πολύ συγκινημένος, ηρθε η κορη μου ( δατς μι) και μου ειπε, ελα ρε μπαμπα, μη στεναχωριεσαι...και σκεφτηκα τοτε , οτι υπαρχει ακομα ελπιδα για αυτο το κοριτσι , δεν ειναι τοσο σκληρη οσο φαινεται!!


Α ρε πατερα, εγραψες παλι σημερα!

Πρωινές σκέψεις

**Σήμερα, μετά απο 43 ημέρες, βγαίνει επιτέλους ο πατέρας μου απο το νοσοκομείο. Οι γιατροί είναι αισιόδοξοι και πολύ ευχαριστημένοι με την εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του.

**Υπολογίζω οτι σε ένα μήνα θα είμαι και επίσημα θεία.Η εγκυμοσύνης της αδερφής μου προχωράει κανονικά και έτσι αλλο ενα μέλος (και μάλιστα το πρώτο παιδι! ) θα προστεθεί στην οικογένεια μας.

**Πρέπει επιτέλους να το παρω απόφαση και να κλείσω τα εισητήρια για το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη.

**Ανάθεμα το πόσο γρηγορα περναει ο καιρος, σε 3 μηνες εχω παλι γεννεθλεια.

Ετσι ξαφνικά συνειδητοποιείς..

Ότι έχεις μεγαλώσει όταν είσαι εσύ πλέον υπεύθυνος για τους γονείς σου και όχι αυτοί για σένα.

Ότι ζεις ένα déjà vu ακολουθώντας με δυσκολία το ασθενοφόρο που έχει ξεφύγει μπροστά σου, μεταφέροντας τον πατέρα σου και πάλι στο νοσοκομείο.

Ότι χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου ακούγοντας τον χειρούργο να σου λέει « μπορεί να τον χάσουμε».

Ότι θα σε κυνηγάν οι τύψεις μια ζωή εάν η υπογραφή που έβαλες στο «δέχομαι να χειρουργηθώ» αντί του πατέρα σου αποβεί μοιραίο.

Με μια (στιγμιαία, διότι δεν υπάρχουν αλλά περιθώρια) θλίψη ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προτιμούν να αποστασιοποιηθούν από σένα μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουν να σε ακολουθήσουν στα δύσκολα.

Με μεγάλη ηθική ικανοποίηση ότι άλλη μια φορά μπορείς να στηριχτείς στους πραγματικούς σου φίλους και σε άτομα που δεν το περίμενες , άσχετα εάν εσύ επιλέγεις να το περάσεις μόνη σου.


Συνεχιζεται..

στον Ντέμη μου.

Όταν με κοιτάς με τα γαλάζια σου μάτια
νιώθω ότι θέλεις να μου πεις
«είσαι το σπίτι με τα κόκκινα δωμάτια»
εκείνο που διάλεξες εσύ με μένα να ζεις.

Όταν σε έχω στην αγκαλιά μου
που κουρνιάζεις ψάχνοντας να βολευτείς
είσαι ο μόνος και ο βασιλιάς μου
που στη καρδιά μου για πάντα θα ζεις.

Όταν θα έρθει η ώρα
οι δρόμοι μας να χωρίσουν
το ξέρω από τώρα
τα μάτια μου θα δακρύσουν

Πάντα θα κλαίνε στη θύμηση σου
αλλά η αγάπη μου θα είναι αιώνια δική σου
κι όσο μακριά και να βρεθούμε
άλλα μάτια ποτέ δε θα δούνε
τη λάμψη αυτήν καθώς σε κοιτούσα
γιατί είσαι ο μόνος γάτος που ποτέ θα αγαπούσα.

....

μολις εμαθα απο τον πατερα μου, οτι περασε απο το δωματιο του ο αγγειλογος που τον ειχε χειρουργησει πριν 3 εβδομαδες..

ζητωντας του λιγο πολυ 2.500 ευρω ως αμοιβη!!!!

χωρις να εχει προηγηθει ενημερωση απο τον ιδιο ουτε απο οποιονδήποτε άλλον για το κοστος της επεμβασης του!!!

αν ειναι δυνατον!!!

αυριο θα επικοινωνησω με ο,τι οργανωσεις υπαρχουν για την προστασια του πολιτη,

αυτο δε θα περασει ετσι.

το φερμουαρ

Σαββατο, ημερα κενη από υποχρεωσεις , μια και εχουν αναλαβει αλλοι βαρδια στο νοσοκομειο.Αλλωστε ο μπαμπας παει πολύ καλυτερα, την επομενη βδομαδα θα βγει επιτελους.

Ξυπνησα νωρις, καθαρισα και τακτοποιησα το δωματιο μου, κατεβηκα Παγκρατι για καποιες εκκρεμοτητες, γυρισα, ειδα ταινια, και τωρα καθομαι και γραφω.

Να σκεφτω..
Πόσες ωρες εχω να μιλησω σε ανθρωπο; (τα γατια μου δε μετρανε λεμε!)
Τουλαχιστον έξι..

Από το κρεβατι στον καναπε, από εκει στον υπολογιστη και ξανα παμε από την αρχη.
Διαθεση μηδεν.
Δυο ατομα που θα μπορουσα να δω με τις ωρες σημερα, είναι εκτος Αθηνων .
Οι λοιποι, απασχολημενοι. Σε οικογενειες,παιδια,γονεις.



Θα πειτε τωρα, παντα υπαρχουν περιοδοι στη ζωη μας που απλα πρεπει να κανουμε υπομονη μπλα μπλα, που όλα περαστικα είναι μπλα μπλα, εχεις τοσους ανθρωπους+φιλους που σε νοιαζονται μπλα μπλα., η ευτυχια είναι αυτό που περιμενουμε να΄ρθει, όπως λεει και το ασμα μπλα μπλα.

Οκ

Απλα σημερα νιωθω σα να εχω οικοειοθελως εφαρμοσει ένα φερμουαρ στις σκεψεις και στο στομα μου.

στο περιμενε..

πυξ λαξ - υπαρχουν χρυσοψαρα εδω

8 μερες μετα..

ημερα εκλογων..το μονο που καταλαβα απ΄αυτές είναι :
1)η κινηση που συναντησε το λεωφορειο μου γυρνωντας σπιτι στο παγκρατι το μεσημερι μετα το νοσοκομειο, εξω από ενα σχολικο συγκροτημα, οπου η εννοια του σωστου παρκαρισματος παραμενει αγνωστη ακομα σε πολλους ελληνες..
2)τα πεντε μηνυματα που ελαβα στο κινητο μου σε διαστημα 3 εβδομαδων απο τον GIAKOUMATOS ,προτρεποντας μας να ψηφισω το κομμα της νικης..No comment.

καλα λενε ότι η μετεγχειρητική περιοδος είναι και η πιο δυσκολη, ειδικα αν ο ασθενης είναι και λιγο παραπανω δυστροπος απ’ο,τι μπορεις να αντεξεις ορισμενες φορες.

Αλλα είναι ο πατερας μου, τελεια και παυλα.

Καποια μερα εφυγα κλαιγοντας από τα νευρα μου από το νοσοκομειο
( μπροστα του ειμαι παντα αταραχη και σκληρη,όπως θελει να νομιζει ότι ειμαι), μη βλεποντας βελτιωση στη κατασταση του και αρνουμενος να ακολουθησει τις υποδειξεις των γιατρων.

«να πινεις τουλαχιστον 2 λιτρα υγρα την ημερα» του υποδεικνυει ο αγγειολογος..
« και που ξερεις εσυ ποσο εχω πιει;» η απαντηση..

« να κουνας τον ποδι σου, μη καθεσαι ακινητος, να το δουλευεις συνεχεια» τον παροτρυνει ο ορθοπαιδικος ..
«ολοι ευκολα μιλατε από την άλλη μερια» αντιμιλαει ο φαδερ…

κάθε απογευμα μετα τη δουλεια εχω βαρδια, 5-8..
κάθε μερα τα ιδια..
«γυρνα λιγο στο πλαι ρε μπαμπα, θα ανοιξει η πλατη σου»…στο βροντο μιλαει η χρυσοσκονη..
« να σου φερω μια πορτοκαλαδα να πιεις;» « αμα θες να στη φερω στο κεφαλι»..
βεβαια εχω μαθει να αγνοω τα σχολια του, γιατι τους δικους σου ανθρωπους τους αγαπας επειδη είναι αυτοι που είναι, με τις ιδιοτροπιες τους και με τα όλα τους.

οκ.. υπομονη θα μου πεις..κανω..οσο μπορω..
ψυχολογικα αισθανομαι ένα ρακος αλλα προσπαθω να μη το σκεφτομαι..ειναι στιγμες όμως που με καταβαλλει.
Ροδα είναι όμως θα γυρισει.
geduld haben.

ετσι γυρναω περιπου 9 στο σπιτι, νηστικη τις περισσοτερες φορες, και νιωθωντας σα ρομποτ….που χρονος για οτιδηποτε άλλο..
σημερα κυριακη θα πηγαινε μια θεια στο νοσοκομειο και μου φανηκε τοσο περίεργο που ειχα λιγο χρονο στη διαθεση μου..
το ποτε θα βγει από το νοσοκομειο, ακομα αγνωστο..εγω ευελπιστω τελος αυτης της βδομαδας, οπου θα ερθει να μεινει σπιτι μου μεχρι να αναρρωσει τελειως πριν φυγει για το χωριο και παλι.

Αυτά και αλλα πολλα συμβαινουν ταυτοχρονα στη ζωη μου.Σας ευχαριστω ολους για τις ευχες σας, ευχομαι να ειχα χρονο να απαντησω στον καθενα σας,

Υποχομαι να επανελθω δριμυτερη.

remember, remember, the 8th of September..

αξεχαστη θα μου μεινει αυτη η ημερα..

μετα απο 8 ημερες παραμονης στο Κατ, μας λενε πιθανη ημερα χειρουργειου σε 7 ημερες με ερωτηματικο..μεσολαβουν και εκλογες..ζησε μαη μου να φας τριφυλλι μια κατασταση.

ευτυχως ο χειρουργος μας ειναι συντοπιτης και μας ανοιγει παραθυρακι σωτηριας:
με μια μικρη επιβαρυνση( εξοδα κλινικης με αποδειξη παρακαλω), μεταφορα σε ιδιωτικη κλινικη και εγχειρηση αυθημερον απο τον ιδιο.

μεσα σε δυο ωρες, μαζεψα τα πραγματα του πατερα μου, επικοινωνησα με τη νεα κλινικη, επρεπε να βρω τουλαχιστον 3 φιαλες αιμα , να βρω το γιατρο να υπογραψει εξιτηριο και να μεταφερω με το ΙΧ μου τον ασθενη στη κλινικη, 20 χλμ μακρια..

ολα κυλησαν ομαλα, και σε δυο ωρες απο την αφιξη μας στη κλινικη, μπηκε για χειρουργειο.
και εκει αρχιζει η αναμονη.
μετα απο 5,5 ωρες μας λενε οτι ενταξει με το ορθοπαιδικο μερος της εγχειρησης, αλλα συνεχιζει αγγειοχειρουργος γιατι τα αγγεια μας ειναι κατεστραμμενα..
με τα πολλα , τελειωσαμε στις 10 το βραδυ.
αναμονη μεχρι την επομενη να τον ξυπνησουν απο τη ναρκωση..
κινητοποιηση για να βρεθουν αλλες 9 μπουκαλες αιματος(!)
αγωνια αν ολα θα εχουν παει καλα..

a day to remember.

ευτυχως ολα πανε καλα, η εγχειρηση πετυχε, τωρα μενει το δυσκολο μερος της αναρρωσης.

geduld haben..

τι τα θες...

με τον πατερούλη μου στο νοσοκομειο, εις αναμονη σοβαρης ορθοπεδικης επεμβασης,

να με συμπαθατε,

αλλα ο νους μου ειναι σκορπισμενος σε 1000+2 εκκρεμοτητες ..

εχουν συμβει και αρκετα αλλα εν τω μεταξυ,

δυσαρεστα και ευχαριστα,

καπου αλλου τρεχουν οι εξελιξεις,

καλο φθινοπωρο να εχουμε.

a day to remember :))))

απο τις πιο ευτυχισμενες μερες της ζωης μου η σημερινη..

εαν πανε ολα καλα με το διδυμακι μου, σε 8 μηνες θα ειμαι η
μεγαλυτερη χαζο-θεια του πλανητη :)))

[being fragile]

ειδα τον πονο να σχηματιζει μια λιμνη δακρυων στα ματια σου, για αυτο που προκειται να συμβει..
εχει κανει μετασταση στους πνευμονες και στα κοκκαλα, μου ειπες, και ενιωσα να κοβομαι στα δυο.
δε σηκωνεται πλεον απο το κρεββατι, δε τρωει, δεν το παλευει..
μονο να μην πονουσε τοσο πολυ..


και εσυ να θες να προλαβεις να ζησεις μαζι της οσα δεν ειχες την ευκαιρια, να της σταθεις,να της πεις οσα ανεκδοτα δεν εχει ακουσει, να την αγκαλιασεις, να της χαρισεις ενα σεντουκι ζωης, ενα εγγονακι που δε προλαβε να χαρει απο σενα και τον αδερφο σου..




ξερω οτι ερχονται δυσκολες στιγμες.
το ψαρακι θα ειναι παντα εκει,διπλα σου.
στον φιλο της.

Daumen drücken

Ευχομαι σημερα που το διδυμακι μου θα αρχισει την θεραπεια του, να πανε ολα καλα.

Εμεις εδω ειμαστε.Μη το ξεχασεις ποτε.

η σκεψη μου κοντα σου

ευχομαι η δυσκολη αναρρωση σου να ειναι το ιδιο πετυχημενη οσο και η πολυωρη εγχειρηση σου.


ψαρακι μου σ'αγαπω πολυ, θα ειμαι παντα διπλα σου.

gedanken

θα εχουμε καλες εξελιξεις αυριο και μεθαυριο;
θα μπορεσει το διδυμακι μου να αντεπεξελθει;
θα δει το διδυμακι της αραγε το γαλαζιο της θαλασσας;

η αναμονη οταν δε συνοδευεται απο προσμονη ειναι ο χειροτερος συντροφος για τις λιγες ωρες που απεμειναν..

Η ευτυχια του να εισαι γατος της χρυσοσκονης

Τα εχεις όλα.
Αγαπη,φροντιδα,την καλυτερη τροφη,χαδι,ιατρικη περιθαλψη.
Μεχρι και νυφη σου φεραμε από τα πάτρια μεσσηνιακά εδαφη μας, να σου κραταει συντροφια τις κρυες νυχτες του χειμωνα.

Παρατηρεις τα παντα, με τα τεραστα γαλαζια σου ματια.Ξερεις με ακριβεια την ωρα που θα ξυπνησουμε, θα σηκωθουμε, θα φαμε, θα φυγουμε και θα γυρισουμε σπιτι μας.Το πότε θελουμε να σε εχουμε αγκαλια μας και το ποτε πρεπει να κατσεις φρονιμος.


Ένα εχω λοιπον να σε ρωτησω.

Σημερα το μεσημερι που με παρακολουθουσες καθισμενος στην απεναντι καρεκλα,να εξαφανιζω με πεινα τα λαχταριστα ψαρακια και την πρασιναδα μου ,απειλωντας σε με τον γνωστο αυταρχικο μου τόνο μη τυχον και επιχειρησεις αναβαση τραπεζιου, τι σκεφτοσουν;

«Το κανει να με τιμωρησει αραγε που εδώ και λιγες μερες δε με βρισκει εξω από το δωματιο της να τη καλημερισω;
Μηπως επειδη την εχω καταβρει με την Blanche μου στην μοντερνα –made by Ikea-κουνιστη πολυθρονα ;
Η μηπως θελει να δειξω καλη διαγωγη και να μεινω κοιτωντας τη να τρωει τα ΨΑΡΙΑ ΜΟΥ;»

Γι’αυτό και σε αγαπαω.Επειδη καθεσαι με ένα ειλικρινες καταγάλανο βλεμμα,νιαουριζοντας υπακουα,επειδη εισαι πανεξυπνος -γνωριζοντας το πότε ναι και το πότε όχι- και τρυφερος.


Και γνωριζω πολύ καλα ότι το εχεις συνειδητοποιήσει και το απολαμβανεις κάθε φορα που γουργουριζεις ευτυχισμενος στα γονατα μου, ότι λιγοι απολαμβανουν την ανιδιοτελη μου αγαπη.

33 στιγμες

Σημερα ,στα γενεθλεια μου,νιωθω μετα απο καιρο παλι οτι παταω γερα στα ποδια μου, με αγαπημενα προσωπα να με περιτριγυριζουν.
Εχω τους φιλους που θελω και την ευτυχια που μπορω να αντεξω.
Την σωματικη και ψυχικη υγεια να κατανοησω την καθημερινοτητα και να αντιληφθω το πεταγμα της στιγμης προς τον ζεφυρο.
Ειμαι εκει που θελω να βρισκομαι.

Στους ηρωες μου..

Ποτέ δε σας καληνυχτισα με φιλι, οπως οι αδερφες μου.
Ποτε δε σας ειπα ευχαριστω για οσο κανατε για μενα.
Παντα με θεωρουσατε τη πιο δυνατη και σκληρη απο τις κορες, τη πιο θαραλλεα και παρατολμη.
Επεσα σε παγιδες και με απεγκλωβισατε.
Λαβωθηκα και με περιποιηθηκατε.
Ποτέ δε μου επιβαλλατε την αποψη σας, παρα με αφησατε να αποφασισω μονη μου για το μελλον μου.
Κυρηγμα δεν ακουσα απο το στομα σας για την επιπολαιοτητα μου.
Παρα μονο δηλωσεις "ο,τι και να κανεις, εμεις ειμαστε εδω"

Και εγω θα σας εχω παντα στο μυαλο μου και στην καρδια μου, στα πιο ευηλια και λαμπερα δωματια τους, no matter what.

Το ετερο μου ημισυ

Μοιραστηκα το θαυμα και τη στιγμη της γεννησης μου με το διδυμακι μου, την αδερφη μου.Ξανθια γαλανοματικα αγγελουδια,μεγαλωσαμε ντυμενες πανομοιοτυπα και διασκεδαζοντας με την ανικανοτητα πολλων να μας ξεχωρισουν.
Η ζωη μετα την ενηλικιωση,χωρισε τους δρομους μας και τις εμπειριες μας.Ζωη σε ασπρομαυρο φοντο εσυ, σε αποχρωσεις του ουρανιου τοξου για μενα.Ενδεχομενως και αντιστροφα.
33 χρονια μετα τη γεννηση μας, σε νιωθω και παλι κοντα μου.Ισως φταιει κατα μεγαλο μερος η ασθενεια σου που στα ματια μου φανταζεις ευαλωτη.Μερα με τη μερα παρατηρω ανημπορη την επιδεινωση σου.Και μου τρωει τα σωθικα, σαν ενας αλλος Προμηθεας..
Εισαι μαχητικος ανθρωπος, ξερω οτι θα το παλεψεις μεχρι τελους.Μεσα μου ομως η πληγη δε λεει να επουλωθει.Προσπαθω να σου φερομαι σκληρα,μονο και μονο για να μη δεις τα δακρυα μου καθε φορα που σε αποχαιρετω.
"Ειμαι μαζι σου", θελω να σου φωναξω.Εδω για σενα.Ο,τι και να χρειαστεις.Και τη ζωη μου ακομα.Ολοι για εναν και εγω για σενα.

Καποια στιγμη θα στο πω.Μην απορησεις.Ο φυλακας αγγελος σου,ημουν και θα ειμαι.