στον Ντέμη μου.

Όταν με κοιτάς με τα γαλάζια σου μάτια
νιώθω ότι θέλεις να μου πεις
«είσαι το σπίτι με τα κόκκινα δωμάτια»
εκείνο που διάλεξες εσύ με μένα να ζεις.

Όταν σε έχω στην αγκαλιά μου
που κουρνιάζεις ψάχνοντας να βολευτείς
είσαι ο μόνος και ο βασιλιάς μου
που στη καρδιά μου για πάντα θα ζεις.

Όταν θα έρθει η ώρα
οι δρόμοι μας να χωρίσουν
το ξέρω από τώρα
τα μάτια μου θα δακρύσουν

Πάντα θα κλαίνε στη θύμηση σου
αλλά η αγάπη μου θα είναι αιώνια δική σου
κι όσο μακριά και να βρεθούμε
άλλα μάτια ποτέ δε θα δούνε
τη λάμψη αυτήν καθώς σε κοιτούσα
γιατί είσαι ο μόνος γάτος που ποτέ θα αγαπούσα.