Du bist die Ruh

Καθισμενη σε ενα ιντερνετ καφέ και αγναντευοντας τη θαλασσα, μου ερχεται στο μυαλο ο χτεσινος τιτλος ενος κεφαλαιου του Α' τομου του "Γιουγκερμαν" που διαβαζω αυτην την εποχη , "du bist die Ruh'" .
Χτες , με το που γυρισα σελιδα και επεσα σε αυτον τον ττλο, σα να με χτυπησε ρευμα.

"Εισαι η ηρεμια μου".
Ποσα συναισθηματα κρυβουν τεσσερις μολις λεξεις!

Και καθησα και σκεφτηκα ποσο καιρο εχω να νιωσω αυτο το συναισθημα.
Απο τοτε που θυμαμαι τη ζωη μου, μεσα στις αλλαγες και στις ανακαταταξεις ειμαι.
Ανησυχη ψυχη απο γεννησημιου μου, το λεγομενο μαυρο προβατο της οικογενειας .

Να μην ειμαι ευχαριστημενη με τιποτα, να μην χαριζομαι σχεδον σε κανεναν, να επιζητω συνεχως την αλλαγη (θα το εχετε καταλαβει και εσεις αλλωστε απο τις τοσο συχνες αλλαγες του layout του blog μου) , παντα προς το καλυτερο βεβαια, να μη φοβαμαι να αλλαξω ροτα , no matter what.

Τωρα, αρκετα χρονια συνεχων εναλλαγων μετα, αναρωτιεμαι γιατι σχεδον δακρυσα στο αναγνωσμα αυτων των απλων και συναμμα τοσο δυνατων λεξεων.

Και συνεχιζοντας το ταξιδι των αποριων, σκεφτομαι αν οντως μερικοι ανθρωποι ειναι "καταδικασμενοι" να περιπλανιουνται μια ζωη, γευοντας καθε στιγμή της και ρουφοντας ολους τους χυμους της, ωστοσο πολλες φορες ανημποροι να μοιραστουν αυτη τη μαγεια με καποιον αλλον.

Λαθος timing;
Λαθος ανθρωποι;
Λαθος επιλογες;
Το ξερο μου το μυαλο;


Ο χρονος συνεχιζει και μετραει αντιστροφα τα πανεμορφα αυγουστιατικα φεγγαρια που εχεις ακομα στη διαθεση σου και εσυ συνεχιζεις και ελπιζεις οτι καποια μερα θα καταφερεις να το σκασεις στα κρυφα απο τη μελαγχολια , πιστή ακολουθος σου εδω και χρονια, και να μοιραστεις τη ματια σου με αυτον που θα μετατρεψει το "μου" σε "μας".

οταν τα λογια ταξιδευουν με το φεγγαρι..

..σωπασε και ακου, κατι θα εχουν να ψιθυρισουν και σε σενα..

The Lion King- Can You Feel The Love Tonight

επειδη το κοριτσακι μεσα μου συνεχιζει και εχει αναλαμπες :)

στο τρεξιμο!

ναμπερ ουαν!
Ειμαι εκτος τηλεφωνικου δικτυου καθως και συνδεσης στο ιντερνετ εδω και μια εβδομαδα στο σπιτι μου, παντα ευγενικη χορηγια της ιδιωτικης εταιρειας παροχου τηλεφωνιας μου.
Η αιτηση μου εκκρεμει εδω και 2,5 μηνες και υστερα απο ωρες αναμονης στην τηλεφωνικη γραμμη (απο τη δουλεια ή απο το κινητο μου παντα), ο διαλογος με τα ατομα στην αλλη ακρη της συνδεσης δεν υπηρξε στο ελαχιστο αποκοδομητικος.
αποτελεσμα : διακοπη του συμβολαιου μου & αμεση επανασυνδεση στον οτε. ε, μα !


ναμπερ του!
Ο πατερας μου ειναι σε αρκετα καλο δρομο, κατι τελευταιες εξετασεις εχουν απομεινει, χτες εκτελεσαμε με τον γαμπρο μου μια επιτυχημενη μεταφορα του στο νοσοκομειο και παλι σπιτι για ακτινογραφιες..η ζωη μου μπαινει σιγα σιγα στη θεση της..


ναμπερ θρι!
δουλεια uber alles αυτην την περιοδο, ειμαστε σε φουλ σαιζον και τρεχουμε και δε φτανουμε.
χωρις περαιτερω σχολια!




cu soon.

keane- bend & brake

When you, when you forget your name
When old faces all look the same
Meet me in the morning when you wake up
Meet me in the morning then you'll wake up
If only I don't bend and break
I'll meet you on the other side
I'll meet you in the light
If only I don't suffocate
I'll meet you in the morning when you wake

Bitter and hardened heart
Aching waiting for life to start
Meet me in the morning when you wake up
Meet me in the morning then you'll wake up

συνεχεια αποριών..

τελικα τι ειναι καλυτερο;

να εχεις μνημη ελεφαντα;

ή μήπως μνήμη χρυσόψαρου;


να θυμάσαι τα παντα ή να τα ξεχνάς όλα;

υ.γ.

οσο πιο μακρια, τοσο πιο καλα;

ιδου η απορια

γιατι καθε φορα που αισθανομαστε να "πνιγομαστε" απο τη ζωη και τους γυρω μας πιστευουμε οτι ενα ταξιδι ειναι η σωτηρια;
αφου και εκει παλι τα ιδια θα κανουμε, την ιδια ρουτινα θα ακολουθησουμε..

@%$^&%*(^^)(*&(_*&)__)

εχω εναν πονοκεφαλο απο χτες το πρωι που με ταλαιπωρει,

ακριβως πισω απο το δεξι μου ματι,

που δε μ'αφηνει να κοιμηθω τα βραδυα και με ενοχλει τα πρωινα..

αυτο μου ελειπε αυτη τη στιγμη..

υ.γ. ολο το μπλογκ τις τελευταιες μερες ειναι μεσα στη γκρινια :)

επιφυλασσομαι να διορθωθω.

Η Σουζάνα και η Μπριγκίττε.

Κάποιες Κυριακάτικες σκέψεις, αφου καταφερα να ξυπνησω μετα το χτεσινο ξενυχτι..


• είχα ξεχασει ποσο πολυς κοσμος κυκλοφορει έξω σαββατο βραδυ..
χτες βγηκα πρωτη φορα μετα από 1,5 μηνα και το καταευχαριστηθηκα, παρολο που με χτυπησαν τα παπουτσια μου εν τελει, αφου καναμε τη διαδρομη ψυρρη-συνταγμα ποδαρατο για να βρουμε ταξι..

• Χαιρομαι ειλικρινα για τους φιλους που εχω και για τη διαισθηση μου, τουλάχιστον οσο αφορα αυτους. Ειναι από τα πιο σταθερα στηριγματα της ζωης μου, και ενώ σε αλλα θεματα μπορει να μην εχω υπαρξει ιδιαιτερα τυχερη από το ξερο-κεφαλο μου και μονο, τουλαχιστον στο θεμα της φιλιας όμως ειμαι απολυτως καλυμμενη.

• Τελικα ειναι πολύ δυσκολο να κρατας τις ισορροπιες που πρεπει, διοτι πολύ απλα ανθρωπος εισαι, δεν αντεχεις , και σπας.
Και κατά συνεπεια ξεσπας.
Και ο άλλος δε φταιει σε τιποτα στο κατω κατω να σε ακουει θλιμμενη και φρικαρισμενη στο τηλεφωνο, από τη στιγμη που περιμενει ο ιδιος από σενα μια λέξη υποστηριξης και αγαπης.
Πολυ fucking δυσκολο .

• Σκεφτομαι ότι στα 33+ χρονια μου μερικες φορες μου είναι εξαιρετικα δυσκολο να εκφρασω αυτά που νιωθω τη στιγμη που τα νιωθω, μη θελοντας να στεναχωρησω / εξοργισω / καταβαλλω τον αλλον.
Ειμαι αρκετα αποτομη και λακωνικη όταν μιλαω και αυτό από μονο του τα λεει όλα.

• Επίσης , και παλι στα 33+ χρονια μου ειμαι ακομα στο φλου.
Το μονο σιγουρο στη ζωη μου είναι η δουλεια μου, στην οποια χαιρομαι κάθε μερα που πηγαινω ,και οι φιλοι μου.
Αλλιως τα σκεφτομουν πριν 10 χρονια, αλλιως μου βγηκαν. Και περνανε και με απιστευτη ταχυτητα τα ρημαδια.

Για αυτό μας αρεσουν τα ονειρα, πραγματοποιουν όλα αυτά που θα θελαμε αλλα δε βλεπουμε ποτε να πραγματοποιουνται.

So be it. Εγω θα το παλεψω οσο μπορω παντως.


Ακουω new order - true faith , το οποιο και σας αφιερωνω.

Shiny Happy People - REM

για να ευθυμησουμε :)

ΒΑ-ΡΕ-ΘΗ-ΚΑ!

ετσι απλα.