Δούναι και λαβείν

Μη μου ζητήσεις τίποτα και θα σου χαρίσω το σύμπαν.
Απαίτησε τα πάντα και θα φύγεις με άδεια χέρια.

Με τον γάτο στα πόδια μου να γουργουρίζει από ευχαρίστηση, κάθομαι και σκέφτομαι ότι τελικά στη ζωή τα πιο ωραία πράγματα έρχονται όταν δε διεκδικούμε τίποτα. Όταν αφήνουμε το ένστικτο μας να μας παρασύρει και προβάλλουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Όταν οι προσδοκίες μας είναι ανύπαρκτες, όταν δε περιμένουμε να συμβεί κάτι.

Κι όμως μας χαρίζεται ο κόσμος όλος.

Πόσο μεγάλη ψυχική + ηθική ικανοποίηση νιώθεις τότε. Διότι την ίδια στιγμή που λαμβάνεις, γνωρίζεις πολύ καλά ότι αυτό που σου δίνεται οφείλεται στην καθαρότητα της ψυχής σου, την οποία μπόρεσε κάποιος να διακρίνει πίσω από τα δυσθεώρητα παράθυρα της προσωπικότητας σου.

Τι και αν δεν είναι όλοι ικανοί να διακρίνουν;
Τι και αν λίγοι θέλουν και ακόμα λιγότεροι είναι ικανοί να δώσουν;
Τι και αν υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά σου σε διαπερνά σαν το τσουχτερό κρύο του χειμώνα;

Εσύ έχεις μάθει να περιμένεις.
Τη μέρα που θα βρεθεί στο δρόμο σου εκείνος που θα καταλάβει σε όλο του το μεγαλείο αυτό που που με τόση ανιδιοτέλεια προσφέρεις, τον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνος που θα δει τον εαυτό του μέσα από σένα .Εκείνος που θα το αντέξει στον χρόνο.
Έχεις μάθει να περιμένεις.

εικονες του νου

Πύλος Μεσσηνίας

Η περιβοητη παραλια Βοιδοκοιλια, μηνας Νοεμβρης

αλλη αποψη της παραλιας

Η Μαραθόπολη

Γατες :)

η πατριδα μου

ποσο αναζωγονητικη η μυρωδια του φρεσκου λαδιου που αναδυεται από καθε χιλιομετρο στην πατριδα μου αυτην την εποχη..

Matisse - 5 Seconds of Love

Το ναρκοπέδιο

Ξύπνησε το πρωί και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το είδωλο της σε τίποτα δεν της θύμισε αυτό που τόσα χρόνια έβλεπε να ακτινοβολεί από ζωντάνια, ευτυχία και ευδαιμονία. Τη θέση του είχε καταλάβει μια σκοτεινή φιγούρα, με βλέμμα στάζοντας καχυποψία και πόνο . «Πως κατάντησα έτσι; I’m a fucked up personality», σκέφτηκε και απέστρεψε με αηδία το βλέμμα της. Η αλήθεια είναι ότι είχε παραιτηθεί από καθετί που θα ζωντάνευε και πάλι τη ζωή της. Δεν έβγαινε, απέφευγε συστηματικά τους φίλους και γνωστούς της ,οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου την είχαν εγκαταλείψει στην τύχη της. Δε θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που επιχείρησε να βγεί ραντεβού, είχε μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο να μουδιάζει και να παγώνει οποιαδήποτε συναισθήματα έψαχναν να ανασάνουν μέσα από σχισμές και να βγουν στην επιφάνεια. Δεν της άξιζε καμία ευτυχία. Τα ρούχα της δεν της ταίριαζαν πλέον. Είχε αδυνατήσει σε αποκρουστικό βαθμό και τα λιπόσαρκα κόκκαλα της εξείχαν σα μυτεροί βράχοι. Το σπίτι της θύμιζε ναρκοπέδιο, ρούχα και αντικείμενα λες και είχαν μετουσιωθεί σε έναν ακανόνιστο όγκο ο οποίος καταλάμβανε τον χώρο που της είχε μείνει για να αναπνεύσει.

Είχε παραιτηθεί από τα πάντα. Από την ελπίδα και από τα όνειρα.

Υπήρχε βέβαια και στιγμή στη ζωή της που ήταν ευτυχισμένη. Με τον άντρα της και τα δυο της ξανθά αγγελούδια. Κάθε μέρα που περνούσε μαζί τους είχε χαραχτεί με χρυσαφένια ροζ γραμματα στη μνήμη της .Πως να ξεχάσει τα χαχανητά τους όταν έκαναν σκανταλιές ή το κοκκίνισμα στα μαγουλάκια τους μετά το παιχνίδι; Το φιλί που με τόση γλύκα της έδιναν κάθε βράδυ, την ώρα που τα σκέπαζε στοργικά και τους έλεγε παραμύθια μέχρι να αποκοιμηθούν; Πώς να ξεχάσει το άγγιγμα του και την προστατευτική του αγκαλιά, οπού την έπαιρνε ο ύπνος κάθε βράδυ και την ταξίδευε σε τόπους ονειρικούς; Την ανιδιοτελή του αγάπη;
Πως;

Ήταν η Άτροπος, άκαμπτη και αδυσώπητη, που αποφάσισε να κόψει για πάντα το νήμα της ζωής τους εκείνο το βροχερό απόγευμα του Νοέμβρη. Μάταια τους περίμενε με λαχτάρα εκείνη την ημέρα να γυρίσουν από την καθιερωμένη επίσκεψη στο γιατρό. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στον δρόμο, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να φανεί το αυτοκίνητο τους και να ξεπηδήσουν οι άγγελοι της από μέσα. Όλο χαρά να της εξιστορήσουν τα ολόφρεσκα κόλπα που τους έμαθε η οδοντίατρος τους. Μάταια.
Όλα μάταια.
Το μονό που θυμάται, το βλέμμα του υπαστυνόμου όταν της ανακοίνωσε το τραγικό δυστύχημα και ένα «λυπάμαι πολύ».

Πάνε χρόνια από τότε, στοιχειωμένα με σκέψεις και εφιάλτες. Η Μοίρα δεν της χαρίστηκε, ούτε και η Ευτυχία .Τώρα αυτή, θαμμένη κάτω από το βαρύ φορτίο των αναμνήσεων της ,ακροβατεί στο φθαρμένο σκοινί της ζωής της, αδημονώντας την ημέρα της λύτρωσης της.
Του θανάτου της.

beauty

Η νέα σελίδα.

Δε ξέρω αν το έχετε νοιώσει , να ξυπνάτε μια μέρα και να είναι σαν να συνέρχεστε από βαθύ λήθαργο , ατρόμητοι και αποφασισμένοι να απαλλαγείτε από κάθε τι «άρρωστο» που σας τρώει σιγά σιγά.
Κι όμως συμβαίνει. Σα να σταματάει ο χρόνος και η μοίρα να σου κλείνει συνωμοτικά το μάτι, δίνοντας το σύνθημα για να προχωρήσεις παρακάτω.
Και το τολμάς. Άλλοτε με ευκολία , άλλοτε με δυσκολία. Πάντοτε όμως με ένα κουτί εμπειρίες στο σακίδιο σου, έτοιμος για ένα νέο ταξίδι, για μια νέα διαδρομή.
Έτσι ξαφνικά, όλα αρχίζουν να βαίνουν καλώς στη ζωή σου. Ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου και κάπου στη διαδρομή αρχίζει επιτέλους και σου αρέσει αυτό που αντικρίζεις στον καθρέπτη σου. Γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους και ξαναχτίζεις τις επαφές με του ίσως λιγάκι παραμελημένους φίλους σου, οι οποίοι περίμεναν καρτερικά την αναγέννηση σου. Ξανανιώθεις τη γυναικεία έξαψη για καθετί καινούριο (απίστευτο συναίσθημα! ) και επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στα δικά σου θέλω. Μαθαίνεις να αγαπάς από την αρχή τον εαυτό σου και αποζητάς τη συντροφιά ανθρώπων που βγάζουν το καλύτερο σου είναι.
Και ας μην γνωρίζεις που βαδίζεις + που θα καταλήξεις.
Δεν είναι ανώφελο άλλωστε να ζητάς τον χρόνο σου πίσω; Αυτός έχει ορίσει την πορεία του, καιρός να το κάνεις και εσύ.

ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ

Το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" γράφτηκε από τον ανεπανάληπτο Μάνο Λοΐζο (και όχι απο τον Σταύρο Ξαρχάκο οπως λανθασμένα νομιζα μέχρι προσφατως) για την ταινία "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού το 1971 και αποτελεί μία απο τις πιό αναγνωρίσιμες ελληνικές μελωδίες, τουλαχιστον κατα την ταπεινη μου άποψη.

Αφιερωμένο σε οσους μιλαει στην ψυχη τους.

οι αισθησεις

Αναπνέει αργά.
Επιτρέπει σε κάθε μόριο του αέρα να εισχωρήσει βαθιά μέσα της, να την κατακλύσει με τη μοναδικότητα του.

Οδηγεί αβίαστα.
Απολαμβάνει κάθε ξεχωριστό χιλιόμετρο της διαδρομής της προς την θάλασσα, τον αιώνιο λυτρωτή της.

Παρατηρεί τα πάντα.
Κάθε αλλαγή κίνησης στα μενεξεδιά συννεφάκια που παιχνιδίζουν στον ορίζοντα, κάθε πλοίο που πλέει νωχελικά, κάθε σκυφτό διαβάτη που προσπερνάει.

Αφουγκράζεται σιωπηλά.
Το θρόισμα στις φυλλωσιές των δέντρων και τον άτακτο παφλασμό των κυμάτων που εφορμούν στην προβλήτα του μικρού λιμανιού που απλώνεται μπροστά της.

Ένα χρυσαφένιο δάκρυ κυλά στα μάτια της.
Για όλα αυτά που νοιώθει και θέλει να μοιραστεί και για όλα αυτά που μοιράστηκε χωρίς να νοιώθει.

Η ουσία

Ένα πορτοκαλί αντιφέγγισμα πάνω από το βουνό. Ένα συννεφάκι φωτίστηκε μια στιγμή κι έφυγε κυνηγημένο απ΄ τον Πονέντε. Η θάλασσα ρίγησε και από μαβιά γίνηκε βαθυγάλανη, έτοιμη να παίξει με τις σεληναχτίδες. Κάτω, στο Τουρκολίμανο, οι βάρκες σιγολικνίζονταν μισοκοιμισμένες. Έβλεπε το αδιόρατο κούνημα των καταρτιών. Καναδυό πυροφάνια βγήκαν στ’ ανοιχτά. Κι η λατέρνα, όπως κάθε βράδυ, έπαιζε το πειραιώτικο, το μάγκικο τραγουδάκι της. Αριστερά, ο Λεβιάθαν της Αθήνας έριχνε πύρινα αντιφεγγίσματα στον ουρανό.
Ολ’ αυτά τα είδε, τ΄ άκουσε, τα διαισθάνθηκε με τη μοναδική ευαισθησία των μελλοθανάτων. Πήρε τα στερνά χρώματα, τους τελευταίους ήχους, σαν αποχαιρετισμό της φεύγουσας ζωής. Και χαμογέλασε στο άπειρο ευτυχισμένη.

Απόλυτα ευτυχισμένη. Γιατί ο θάνατος ερχόταν να σφραγίσει μια σύντομη ζωή, μα γεμάτη. Πληρωμένη από γλυκές πίκρες, σκληρές ηδονές, μεγάλες απογοητεύσεις, οδυνηρές ικανοποιήσεις.

Από ο,τι αποτελεί την ουσία μιας ζωής που αξίζει να τη ζήσει κανείς.

*

*

*

*Από το μυθιστόρημα του Μ.Καραγάτση "Γιούγκερμαν"

keep walking

Τελικά είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.
Αυτές που από την αρχή είχες προσέξει, αλλά πάντα για λόγους αυτοσυντήρησης προτίμησες να καταπνίξεις η να μεγαλοποιήσεις, ανάλογα την περίπτωση. Αυτές που τελικά πάντα βρίσκουν την έξοδο κινδύνου και σε προειδοποιούν, ευτυχώς για σένα, την κατάλληλη στιγμή.

Πόσες φορές στη ζωή σου έχεις κάνει τα στραβά ματιά, τυφλωμένη από τη λάμψη της παρουσίας ή έχεις εθελοτυφλήσει μπροστά σε σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν κάθε είδους σχέση σου;

Η στιγμή που θα καταφέρεις να αδειάσεις το μυαλό σου και να συνειδητοποιήσεις την κατάσταση σου είναι λυτρωτική. Και το περίεργο στην υπόθεση είναι ότι δε φοβάσαι πλέον τίποτε. Ούτε η μοναξιά, ούτε η θλίψη, ούτε καν η έλλειψη ανθρώπινης επαφής μπορεί να σε καταβάλλει. Ένα πέπλο αυτοπροστασίας έχει ενεργοποιηθεί και αγρυπνεί πάνω από κάθε σου ανάσα και κίνηση.

Και ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να αναθεωρήσεις πράξεις και σκέψεις σου. Κανένας απολύτως λόγος να σφηνωθείς στα γρανάζια του με την ελπίδα να τον σταματήσεις. Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα, είτε το παραδέχεσαι / έχεις συνειδητοποιήσει / ζεις μαζί του / τον αποφεύγεις είτε όχι, και το μονό που συνετό να κάνεις, τον αφήνεις να σε παρασύρει στα ορμητικά του νερά ,έχοντας προνοήσει για ένα στεγνό κατάλυμα όταν θα σε ξεβράσει στον προορισμό σου. Εκεί που δε χωράνε μετάνοιες και αναθεωρήσεις, δεύτερες σκέψεις και προβληματισμοί. Διότι στο ταξίδι σου έμαθες ,ίσως με ανορθόδοξο τρόπο, να αποχωρίζεσαι με αδυσώπητη πλην όμως τόσο επώδυνη σκληρότητα καθετί που θα σε παραπλανήσει και θα σταθεί εμπόδιο στην πορεία σου, στην αναζήτηση της αλήθειας σου.


Αυτά και αλλά πολλά σκεφτόμουν χτες , ξαπλωμένη στον [τυχερό :)]καναπέ μου, χαζεύοντας τις πολύχρωμες και γρήγορα εναλλασσόμενες εικόνες που ξεπηδούσαν από την οθόνη της τηλεόρασης μου.

Οι μέρες μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη Παρασκευή κυλούν πλέον γρήγορα - μέχρι και ο χρόνος έχει συνωμοτήσει σε αυτό- , ο καιρός είναι υπέροχα βροχερός, οι μέρες που θα κατεβώ στα πάτρια εδάφη πλησιάζουν, το ίδιο και τα Χριστούγεννα .Οι έξοδοι πληθαίνουν, πάντα με εκλεκτή και εξαιρετική παρέα, οι συναντήσεις με φίλους έχουν οριστεί σε εβδομαδιαία βάση, και το Ηθικό ψηλά, εκεί που του αρμόζει.

La vie est belle, που λεν και οι Γάλλοι.

der Regen

ας αρχισει να βρεχει επιτελους,

να ξεδιαλυνουν οι σκεψεις ,

να ποτιστει το χωμα με νεες ιδεες ,

να μυρισει ανανεωση ,

να νιωσουμε την αλλαγη μιας εποχης.

George Harrison - I've Got My Mind Set On You

Ολα θα πανε περιφημα!

Καλη βδομαδα να εχουμε!

A fugitive thing

Βάζοντας μια προσωρινή άνω τελεία στη ζωή μου και κοιτάζοντας προς τα πίσω , σε μια απόπειρα παρομοίωσης με με κινηματογραφική ηρωιδα , θα έλεγα ότι δεν έχω τίποτα να ζηλέψω την Julia Roberts στο “Runaway Bride”. Τάσεις φυγής και παρορμητικότητα είναι τα βασικά συστατικά του χαρακτήρα μου.

Βεβαία, πέρα από την εμφάνιση, υπάρχουν δυο βασικές διαφορές ανάμεσα στην πρωταγωνίστρια της παραπάνω ταινίας και εμένα, ένα ταπεινό και ταξιδιάρικο χρυσόψαρο.

1)η γνώση του να ξέρεις τι θέλεις
2) η γνώση να μη ξέρεις πώς να το αποκτήσεις

Και εδώ μπαίνει το κρίσιμο ερώτημα : “τι κάνουμε μέχρι να βρούμε αυτό που θέλουμε;»

- Διότι όποιος πραγματικά θέλει κάτι, το αποκτάει. Κανόνας! –

Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής και αναπαυτικά περιμένουμε τη θεία τύχη να αναλάβει δράση ή μήπως δοκιμάζουμε καθετί που θα συναντήσουμε στην πορεία μας; Πάντα με την ελπίδα ότι κάπου κρυμμένος θα είναι και ο δικός μας παντοτινός θησαυρός.

Αναλογίζοντας το παρελθόν, έχει ματώσει το χέρι μου σαν προέκταση της καρδιάς, προσπαθώντας έστω και φευγαλέα να ανακαλύψω θησαυρό κάτω από τα βραχώδη μονοπάτια της ζωής μου.

Έχω μετανιώσει; Όχι βέβαια.
Έχω πληγώσει; Πολύ.
Έχω πληγωθεί; Περισσότερο.

Κι όμως. Κάθε φορά αξίζει τον κόπο. Διότι κάθε φορά σε πάει και ένα βήμα παρακάτω, ένα βήμα πιο κοντά στον θησαυρό σου, που περιμένει να τον ανακαλύψεις.

a whisper

Το κατακάθι

Αν ένας άνθρωπος έχει πολλά να βάλει μέσα της, η μέρα έχει εκατό τσέπες.
F.Nietzsche.

Ρίχνοντας μια ματιά στα κλεφτά λίγο πριν πέσω να κοιμηθώ χτες βράδυ, είδα ότι οι τσέπες μου ήταν γεμάτες με στιγμές οικογενειακής ευτυχίας, με στιγμές ξενοιασιάς και χαλάρωσης με τους φίλους μου,παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που διαδραματίζονταν στο κατακάθι από τον συνασπισμό μοναξιάς και θλίψης, προκειμένου να θολώσουν την πεντακάθαρη εικόνα που αναδύονταν μπροστά μου.

Ας είναι.

Όσο πικρό και αν είναι, από το κατακάθι μαθαίνεις παντα την αλήθεια.

check √

τωρα που πλησιαζουν τα Χριστουγεννα..

και ο καιρος ειναι βροχερος..

λεω να βαλουμε τα σκουφακια μας..

και να απολαυσουμε μια ζεστη σοκολατιτσα!

Σκεφτεστε κατι καλυτερο;;

my girls

Η Δημητρα και η Ανδρονικη
a.k.a. τα κοριτσια της ζωης μου.



H Δημητρα, πανεξυπνο μαθητουδι μου στην αγγλικη γλωσσα σε ένα ορεινο χωριουδακι της Μεσσηνιας.Με σπινθηροβολο βλεμμα, παντα αριστα διαβασμενη,παντα προθυμη να λυσουμε άλλη μια ασκηση πριν σχολασουμε,παντα με τη σωστη απορια στο στομα.
Απο την πρωτη κιολας ματια που αναταλλαξαμε καταλαβα ότι το εξυπνο αυτό αγγελουδι και τη δασκαλα με τα ξανθα μαλλια θα τα εδενε για παντα ενας αρρηκτος δεσμος θαυμασμου και εκτιμησης.
Τεσσερα συνεχη ετη μεταφρασμενα σε χιλιαδες διδακτικες ωρες.
Μου εμαθε την απλοτητα της ζωης και σκεψης, απόρροια της ζωης της στο χωριο των 300 κατοικων, οπου τα θελω ενός μικρου κοριτσιου περιοριζονταν σε μια πορσελανινη κουκλα και παιχνιδι με τα ζωα.Της μετεδωσα την γνωση μου και την αγαπη μου για τον κοσμο και τα βιβλια.
Ακομα και τωρα, εξι χρονια ήδη μακριά της, μαθαινω νεα της.Δε με εχει διαψεύσει στο ελαχιστο.Ειναι ακομα τ’αστερι μου.



Την Ανδρονικη την γνωρισα όταν ηταν 4 και εγω 24.Αμοιβαιος κεραυνοβολος ερωτας σε φιλικο σπιτι στην γενέτειρα του πατερα μου οπου περασα 6 από τα ωραιοτερα και πιο ανεμελα χρονια της ζωης μου.
Ψιλολιγνο καστανο κοριτσακι με αλαβαστρινο δερμα και το πιο καθαρο βλεμμα, μου χαμογελασε αυθορμητα και από τοτε την σφραγισα για παντα στην καρδια μου.
Το πρωτο παιδι που ζωγραφισε κατι αποκλειστικα για μενα.Καθοταν παντα στα γονατα μου,λιωνοντας κάθε αντισταση μου, επαιζε με τα μαλλια μου, με επαιρνε παντα από το χερι οπου και να πηγαιναμε.Και όταν ειχε κατι να μου πει, εσκυβε συνωμοτικά στο αυτι μου και μου το ψιθυριζε,επικυρωνοντας ετσι το μυστικο μας.
Όταν ξαναγυρισα στην Αθηνα ηταν 8 ετων.Την ξαναειδα το καλοκαιρι εντελως τυχαια , 13 ετων πια,οπου ειχε ερθει με τους γονεις της.Μαλλον αυτή με ειδε πρωτη και ετρεξε να με αγκαλιασει.Τα’χασα!
Μπροστα μου ειχα μια σωστη δεσποινιδα, με ανεπτυγμενες τις πρωτες καμπυλες, με τσαγανο στο βλεμμα, πανεμορφη όπως παντα και το καθαρο βλεμμα να μην την εχει εγκαταλειψει.Συναισθηματα που νομιζα για πεθαμενα αναβλυθηκαν αξαφνα με τη μορφη δακρυων.
Ποσο την καμαρωσα εκεινη τη μερα!
Ανταλλαξαμε κινητα ( η εξελιξη βλεπετε!) και δωσαμε αμοιβαια υποσχεση να μη χαθουμε.



Μπορει να μην ειχα ακομα την ευτυχια και την τυχη να νιωσω την χαρα της μητροτητας, αλλα εχω στειλει τα ψαρενια αγγελακια μου να επισκεπτονται τα κοριτσια μου στον υπνο τους και να τους ψιθυριζουν λογια αγαπης από εμενα.

Παντοτινης και ανιδιοτελους.

ενα κλικ

Η ευγενεια σε εναν ανθρωπο ειναι απο τα πολυτιμοτερα συστατικα στο χαρμανι της ζωης.
Αποπνεει σιγουρια με το που οσφριστεις την διακριτικη της παρουσια.
Χωρις να διατυμπανιζει απροκαλυπτα το ποιον της, σαν την αλλαζονεια.
Χωρις να φοβαται τον ισκιο της, σαν τη δειλια.

Αγγελικη η μορφη της,σε κραταει σφιχτα και σε οδηγει σε βατα μονοπατια, απο αυτα που εις ματην προσπαθουσες να βρεις.Ισως επειδη στο μυαλο σου φανταζαν σαν ουτοπια.

Κι ομως αυτη ειναι παντα εκει.Αρκει μια φευγαλεα ματια στο πεπρωμενο σου την καταλληλη στιγμη.

Ενα κλικ.
Το ακουσες;

Η λαχταρα

Τελικά το διάλειμμα δεν κρατησε πολύ.
Οταν εχεις επιτελους αποκτησει την ηρεμια σου και η ζωη σου εχει επανερθει στους κανονικους της ρυθμους, ολα τα κομματια του παζλ μπαινουν σαν απο μονα τους στη θεση τους.

Χτες βραδυ καθομουν και σκεφτομουν οτι σε τελικες γραμμες η ζωη ειναι μεγαλη πλανευτρα.Ξεκιναει με τις καλυτερες προοπτικες, σε καλομαθαινει και σε θαμπωνει με τα μεγαλεια της.Και ομως, σε τεσταρει.Για να σε κρινει.Και σαν κεραυνος εν αιθρεια , πεφτει η κρισιμη ερωτηση : "Εισαι ετοιμη; "

"Χαλαρα!" , σκεφτεσαι και κουνας το κεφαλι σου αποδοκιμαστικα."Μα ειναι δυνατον; Τι ερωτηση ειναι αυτη;"

Και πεφτεις με τα μουτρα.Ελευθερη πτωση.Χωρίς να εξετασεις το πριν και το μετα.Χωρις να εχεις σχεδιο πτησης και χωρο προσγειωσης.

Κινητηριος δυναμη σου η λαχταρα.

Λαχταρα να ζησεις.
Λαχταρα να αγαπησεις και να αγαπηθεις.
Λαχταρα να πετυχεις .
Λαχταρα επιτελους να πραγματοποιησεις τα ονειρα σου, τα οποια παραμενουν τετοια, χρονος μπαινει,χρονος βγαινει.
Λαχταρα να δωσεις και να παρεις.
Λαχταρα να μοιραστεις μικρες και ανεκτιμητες στιγμες ευτυχιας , μια οικογενεια, μια βολτα στη βροχη , μια αγκαλια στον καναπε, ενα φιλι για καληνυχτα.
Λαχταρα να φανερωθεις.

Διοτι εχεις πραγματικα κουραστει να κυνηγας χιμαιρες σε ανυπαρκτα και ουσιαστικα καταδικασμενα εξ αρχης ειδυλλια, γνωριζοντας πολυ καλα οτι κατα βαθος εσυ η ιδια εθελοτυφλεις σε ανηλιαγες καταστασεις , μονο και μονο απο ανθρωπινη αναγκη για ζεστασια.

Ξερεις ομως.

Ξερεις καλα, οτι αλλη μια φορα, εσυ η ιδια θα σταματησεις να τρεφεις ασκοπα την αυταπατη σου, η οποια εν τω μεταξυ εχει μετουσιωθει σε κατι υπαρκτο, γεγονος που αναγκαστικα θα σε φερει αντιμετωπη και με τις τυψεις σου.
Ποσο σκληρη και ακαρδη φανταζεις τοτε στα ματια τους.Ασπλαχνη.


Που να ηξεραν ποσο επωδυνο για σενα ηταν και θα ειναι αυτο σου το ταξιδι προς την λαχταρα, σαν αλλη μια Ιθακη .Και ας μην φτασεις ποτέ.Το ταξιδι θα σε εχει ηδη αποζημιωσει.

November!

Καλημέρα και καλό μας μήνα.

Με πολλά συννεφάκια, βροχές και καταιγιδες.

Με ποιοτικες ωρες με αγαπημενα μας ατομα.

Με διαθεση για φθινοπωρινες εως χειμερινες αποδρασεις.

Με ζεστη σοκολατα εννοειται.

+

Με ο,τι ο καθενας θεωρει οτι συντελει στην προσωπικη του ευεξια & ευτυχια.