Η Δημητρα και η Ανδρονικη
a.k.a. τα κοριτσια της ζωης μου.
H Δημητρα, πανεξυπνο μαθητουδι μου στην αγγλικη γλωσσα σε ένα ορεινο χωριουδακι της Μεσσηνιας.Με σπινθηροβολο βλεμμα, παντα αριστα διαβασμενη,παντα προθυμη να λυσουμε άλλη μια ασκηση πριν σχολασουμε,παντα με τη σωστη απορια στο στομα.
Απο την πρωτη κιολας ματια που αναταλλαξαμε καταλαβα ότι το εξυπνο αυτό αγγελουδι και τη δασκαλα με τα ξανθα μαλλια θα τα εδενε για παντα ενας αρρηκτος δεσμος θαυμασμου και εκτιμησης.
Τεσσερα συνεχη ετη μεταφρασμενα σε χιλιαδες διδακτικες ωρες.
Μου εμαθε την απλοτητα της ζωης και σκεψης, απόρροια της ζωης της στο χωριο των 300 κατοικων, οπου τα θελω ενός μικρου κοριτσιου περιοριζονταν σε μια πορσελανινη κουκλα και παιχνιδι με τα ζωα.Της μετεδωσα την γνωση μου και την αγαπη μου για τον κοσμο και τα βιβλια.
Ακομα και τωρα, εξι χρονια ήδη μακριά της, μαθαινω νεα της.Δε με εχει διαψεύσει στο ελαχιστο.Ειναι ακομα τ’αστερι μου.
Την Ανδρονικη την γνωρισα όταν ηταν 4 και εγω 24.Αμοιβαιος κεραυνοβολος ερωτας σε φιλικο σπιτι στην γενέτειρα του πατερα μου οπου περασα 6 από τα ωραιοτερα και πιο ανεμελα χρονια της ζωης μου.
Ψιλολιγνο καστανο κοριτσακι με αλαβαστρινο δερμα και το πιο καθαρο βλεμμα, μου χαμογελασε αυθορμητα και από τοτε την σφραγισα για παντα στην καρδια μου.
Το πρωτο παιδι που ζωγραφισε κατι αποκλειστικα για μενα.Καθοταν παντα στα γονατα μου,λιωνοντας κάθε αντισταση μου, επαιζε με τα μαλλια μου, με επαιρνε παντα από το χερι οπου και να πηγαιναμε.Και όταν ειχε κατι να μου πει, εσκυβε συνωμοτικά στο αυτι μου και μου το ψιθυριζε,επικυρωνοντας ετσι το μυστικο μας.
Όταν ξαναγυρισα στην Αθηνα ηταν 8 ετων.Την ξαναειδα το καλοκαιρι εντελως τυχαια , 13 ετων πια,οπου ειχε ερθει με τους γονεις της.Μαλλον αυτή με ειδε πρωτη και ετρεξε να με αγκαλιασει.Τα’χασα!
Μπροστα μου ειχα μια σωστη δεσποινιδα, με ανεπτυγμενες τις πρωτες καμπυλες, με τσαγανο στο βλεμμα, πανεμορφη όπως παντα και το καθαρο βλεμμα να μην την εχει εγκαταλειψει.Συναισθηματα που νομιζα για πεθαμενα αναβλυθηκαν αξαφνα με τη μορφη δακρυων.
Ποσο την καμαρωσα εκεινη τη μερα!
Ανταλλαξαμε κινητα ( η εξελιξη βλεπετε!) και δωσαμε αμοιβαια υποσχεση να μη χαθουμε.
Μπορει να μην ειχα ακομα την ευτυχια και την τυχη να νιωσω την χαρα της μητροτητας, αλλα εχω στειλει τα ψαρενια αγγελακια μου να επισκεπτονται τα κοριτσια μου στον υπνο τους και να τους ψιθυριζουν λογια αγαπης από εμενα.
Παντοτινης και ανιδιοτελους.
a.k.a. τα κοριτσια της ζωης μου.
H Δημητρα, πανεξυπνο μαθητουδι μου στην αγγλικη γλωσσα σε ένα ορεινο χωριουδακι της Μεσσηνιας.Με σπινθηροβολο βλεμμα, παντα αριστα διαβασμενη,παντα προθυμη να λυσουμε άλλη μια ασκηση πριν σχολασουμε,παντα με τη σωστη απορια στο στομα.
Απο την πρωτη κιολας ματια που αναταλλαξαμε καταλαβα ότι το εξυπνο αυτό αγγελουδι και τη δασκαλα με τα ξανθα μαλλια θα τα εδενε για παντα ενας αρρηκτος δεσμος θαυμασμου και εκτιμησης.
Τεσσερα συνεχη ετη μεταφρασμενα σε χιλιαδες διδακτικες ωρες.
Μου εμαθε την απλοτητα της ζωης και σκεψης, απόρροια της ζωης της στο χωριο των 300 κατοικων, οπου τα θελω ενός μικρου κοριτσιου περιοριζονταν σε μια πορσελανινη κουκλα και παιχνιδι με τα ζωα.Της μετεδωσα την γνωση μου και την αγαπη μου για τον κοσμο και τα βιβλια.
Ακομα και τωρα, εξι χρονια ήδη μακριά της, μαθαινω νεα της.Δε με εχει διαψεύσει στο ελαχιστο.Ειναι ακομα τ’αστερι μου.
Την Ανδρονικη την γνωρισα όταν ηταν 4 και εγω 24.Αμοιβαιος κεραυνοβολος ερωτας σε φιλικο σπιτι στην γενέτειρα του πατερα μου οπου περασα 6 από τα ωραιοτερα και πιο ανεμελα χρονια της ζωης μου.
Ψιλολιγνο καστανο κοριτσακι με αλαβαστρινο δερμα και το πιο καθαρο βλεμμα, μου χαμογελασε αυθορμητα και από τοτε την σφραγισα για παντα στην καρδια μου.
Το πρωτο παιδι που ζωγραφισε κατι αποκλειστικα για μενα.Καθοταν παντα στα γονατα μου,λιωνοντας κάθε αντισταση μου, επαιζε με τα μαλλια μου, με επαιρνε παντα από το χερι οπου και να πηγαιναμε.Και όταν ειχε κατι να μου πει, εσκυβε συνωμοτικά στο αυτι μου και μου το ψιθυριζε,επικυρωνοντας ετσι το μυστικο μας.
Όταν ξαναγυρισα στην Αθηνα ηταν 8 ετων.Την ξαναειδα το καλοκαιρι εντελως τυχαια , 13 ετων πια,οπου ειχε ερθει με τους γονεις της.Μαλλον αυτή με ειδε πρωτη και ετρεξε να με αγκαλιασει.Τα’χασα!
Μπροστα μου ειχα μια σωστη δεσποινιδα, με ανεπτυγμενες τις πρωτες καμπυλες, με τσαγανο στο βλεμμα, πανεμορφη όπως παντα και το καθαρο βλεμμα να μην την εχει εγκαταλειψει.Συναισθηματα που νομιζα για πεθαμενα αναβλυθηκαν αξαφνα με τη μορφη δακρυων.
Ποσο την καμαρωσα εκεινη τη μερα!
Ανταλλαξαμε κινητα ( η εξελιξη βλεπετε!) και δωσαμε αμοιβαια υποσχεση να μη χαθουμε.
Μπορει να μην ειχα ακομα την ευτυχια και την τυχη να νιωσω την χαρα της μητροτητας, αλλα εχω στειλει τα ψαρενια αγγελακια μου να επισκεπτονται τα κοριτσια μου στον υπνο τους και να τους ψιθυριζουν λογια αγαπης από εμενα.
Παντοτινης και ανιδιοτελους.
3 comments:
Πολύ ενδιαφέρον, όμορφο, και τρυφερό το ποστ για τα "κοριτσάκια" σου.
Τα αγάπησα κι' εγώ από την περιγραφή σου. Πρόκειται για χαρισματικά παιδιά. Να ευχηθώ Ο,ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ αλλά ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ!
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
με συγκινησες χρυσαφενιο ψαρακι!
Είδες πως είναι η χημεία μεταξύ ανθρώπων? Περίεργο πράγμα πως δένεσαι με κάποιους δίχως καν να το ελέγχεις...
Χαίρομαι που κρατάς επαφή με αυτά τα δύο κορίτσια...
Καλή σου μέρα χρυσοσκονίτσα μου
Post a Comment