my girls

Η Δημητρα και η Ανδρονικη
a.k.a. τα κοριτσια της ζωης μου.



H Δημητρα, πανεξυπνο μαθητουδι μου στην αγγλικη γλωσσα σε ένα ορεινο χωριουδακι της Μεσσηνιας.Με σπινθηροβολο βλεμμα, παντα αριστα διαβασμενη,παντα προθυμη να λυσουμε άλλη μια ασκηση πριν σχολασουμε,παντα με τη σωστη απορια στο στομα.
Απο την πρωτη κιολας ματια που αναταλλαξαμε καταλαβα ότι το εξυπνο αυτό αγγελουδι και τη δασκαλα με τα ξανθα μαλλια θα τα εδενε για παντα ενας αρρηκτος δεσμος θαυμασμου και εκτιμησης.
Τεσσερα συνεχη ετη μεταφρασμενα σε χιλιαδες διδακτικες ωρες.
Μου εμαθε την απλοτητα της ζωης και σκεψης, απόρροια της ζωης της στο χωριο των 300 κατοικων, οπου τα θελω ενός μικρου κοριτσιου περιοριζονταν σε μια πορσελανινη κουκλα και παιχνιδι με τα ζωα.Της μετεδωσα την γνωση μου και την αγαπη μου για τον κοσμο και τα βιβλια.
Ακομα και τωρα, εξι χρονια ήδη μακριά της, μαθαινω νεα της.Δε με εχει διαψεύσει στο ελαχιστο.Ειναι ακομα τ’αστερι μου.



Την Ανδρονικη την γνωρισα όταν ηταν 4 και εγω 24.Αμοιβαιος κεραυνοβολος ερωτας σε φιλικο σπιτι στην γενέτειρα του πατερα μου οπου περασα 6 από τα ωραιοτερα και πιο ανεμελα χρονια της ζωης μου.
Ψιλολιγνο καστανο κοριτσακι με αλαβαστρινο δερμα και το πιο καθαρο βλεμμα, μου χαμογελασε αυθορμητα και από τοτε την σφραγισα για παντα στην καρδια μου.
Το πρωτο παιδι που ζωγραφισε κατι αποκλειστικα για μενα.Καθοταν παντα στα γονατα μου,λιωνοντας κάθε αντισταση μου, επαιζε με τα μαλλια μου, με επαιρνε παντα από το χερι οπου και να πηγαιναμε.Και όταν ειχε κατι να μου πει, εσκυβε συνωμοτικά στο αυτι μου και μου το ψιθυριζε,επικυρωνοντας ετσι το μυστικο μας.
Όταν ξαναγυρισα στην Αθηνα ηταν 8 ετων.Την ξαναειδα το καλοκαιρι εντελως τυχαια , 13 ετων πια,οπου ειχε ερθει με τους γονεις της.Μαλλον αυτή με ειδε πρωτη και ετρεξε να με αγκαλιασει.Τα’χασα!
Μπροστα μου ειχα μια σωστη δεσποινιδα, με ανεπτυγμενες τις πρωτες καμπυλες, με τσαγανο στο βλεμμα, πανεμορφη όπως παντα και το καθαρο βλεμμα να μην την εχει εγκαταλειψει.Συναισθηματα που νομιζα για πεθαμενα αναβλυθηκαν αξαφνα με τη μορφη δακρυων.
Ποσο την καμαρωσα εκεινη τη μερα!
Ανταλλαξαμε κινητα ( η εξελιξη βλεπετε!) και δωσαμε αμοιβαια υποσχεση να μη χαθουμε.



Μπορει να μην ειχα ακομα την ευτυχια και την τυχη να νιωσω την χαρα της μητροτητας, αλλα εχω στειλει τα ψαρενια αγγελακια μου να επισκεπτονται τα κοριτσια μου στον υπνο τους και να τους ψιθυριζουν λογια αγαπης από εμενα.

Παντοτινης και ανιδιοτελους.

το αλφαβηταρι μου

Ι. Κ. Γιαννέλη, Γ. Σακκά, Αλφαβητάριο. Ο.Ε.Σ.Β, Αθήνα 1955.
Το αλφαβητάριο με τις περισσότερες εκδόσεις.
Εικονογράφηση Κ. Γραμματόπουλος.

η Αμαλία της ζωής μου

"Οσα πιο λιγα ξερεις κορη μου, τοσο πιο ευτυχισμενη θα εισαι" μου ειχε πει μια γιαγιακα που ειχα συναντησει σε ένα ορεινο χωριο της Μεσσηνιας.Ευτυχισμενη ζουσε,μοναδική της παρέα η αγνοια της και οι κατσικες της.Τηλεοραση δεν ειχε, το ρευμα ηταν μια πολυτελεια που απεκτησε τα τελευταια χρονια.Ξεχασμενη εδώ και καιρο από συγγενεις (που να τρεχουμε τωρα στο τερμα Θεου;;) , το μονο της μελημα τα ζωντανα της και ο κηπος με τα ζαρζαβατικα της.

Κάθε μερα ξυπνουσε πολύ πριν χαραξει, σαν να ακουγε το αποχαιρετιστηριο τραγουδι της νυχτας και εβγαινε να προυπαντησει τον ηλιο.Ακολουθουσε ευλαβικα το ιδιο προγραμμα.Αρμεγμα-ταισμα-καθαρισμα-μαγειρεμα-καθαρισμα-υπνος.Ολα με τη γαληνη καθρεπτισμενη στο βλεμμα της.

Συντροφια δεν ειχε άλλη, ο λατρεμενος της συζυγος την ειχε αφησει εδώ και καποια χρονια για την συντροφια των αγγελων, όπως συνηθιζε να λεει, σα παραμυθι που εξιστορει στα εγγονια της.Στα ματια της εβλεπα την αντανακλαση της ευτυχιας και την ολοκληρωσης.Ηξερε ότι οι μερες της στο επιγειο παραδεισο της, όπως αποκαλουσε το φτωχικο της καταλυμα,ηταν μετρημενες.Θα παω να βρω τον Θαναση μου, μου ελεγε, και αυτό το «μου» με εκανε παντα να βουρκωνω.Αγαπη αγνη, ανεξιτηλη και παντοτινή.

Ποσο τη ζηλεψα για μια στιγμη.Αυτη τη γιαγιακα, σε ένα μερος ξεχασμενο κατω απο τον ηλιο και τα συννεφα.Ποση στεναχωρια,αγωνια, απογοητευση εχω νιωσει για πραγματα ανουσια και επιφανειακα, σκεφτηκα.Ποσα λιγα χρειαζεται τελικα ο ανθρωπος για να αγγιξει την ευτυχια.

Εκεινο το βραδυ θυμαμαι κοιμηθηκα γαληνια,προστατευμενη απο τον αορατο μανδυα της απλοτητας και των πραγματικων αξιών της ζωης.Εκτοτε εγινε ένα με το δερμα μου και τη ψυχη μου.

Να εισαι παντα καλα εκει που εισαι, κυρα-Αμαλία.

Σκεψεις, ξημερωματα 16ης Απριλιου..

Θυμαμαι καποιος μου ειχε πει, στην τρυφερη ηλικια των 8, «δε πρεπει μονο να εισαι εξυπνη, αλλα και να φαινεσαι»..εκτοτε με θυμαμαι να περνώ τα διαλλειματα του δημοτικου παρατηρωντας τους συμμαθητες μου..εψαχνα με τα αθωα μου ματια να ξεχωρισω τα εξυπνα βλεμματα, αυτά που γυαλιζαν στον ηλιο, προσπαθωντας να τα μιμιθω.
"Αραγε εγω φαινομαι εξυπνη", σκεφτομουν κάθε φορα που το βλεμμα μου διασταυρωνονταν με καποιο άλλο.Επιμελης από μικρο παιδι, αριστη παντου, ποτε δε δημιουργουσα προβληματα, απουσιολογος, σημαιοφορος , ειχα όλα αυτά που με κατέτασσαν στην κατηγορια του «πρωτου μαθητη».Η επιμελεια μου με συνοδευσε πιστη και στα εφηβικα μου χρονια, χωρις όμως ποτε να αισθανθω ότι εκτελουσα καταναγκαστικα εργα,παντα επραττα οπως το ηθελα και το μπορουσα.
Στις πανελληνιες απετυχα να περασω σε ένα μαθημα, καθοτι αντιδραστική από μικρη ,απαξιουσα να αποστηθισω κειμενα και γεγονοτα.Ηθελα και ηξερα να τα πλαθω με τη δικη μου φαντασια.. Δεν επιχειρησα να ξαναδωσω εξετασεις.Η αποτυχια δεν ηταν εκεινη την εποχη μερος του περηφανου λεξιλογιου μου.Και ετσι ακολουθησα σπουδες σε ιδιωτικη σχολη, σε έναν τομεα που καλλιεργουσε με απολυτη επιτυχια τις μαθηματικες μου γνωσεις .


Υπαρχουν στιγμες που αναρωτιεμαι πως θα ειχε εξελιχθει η ζωη μου αν τοτε στα 18 μου ειχα διαφορετικη κοσμοθεωρια και επιχειρουσα να σπουδασω.Σκεψη φευγαλεα, όπως η εικονα ενός κοπαδιου πουλιων που μεταναστευει.
Μπορει να μην εχουν εκπληρωθει ολες μου οι επιθυμιες, μπορει να μην εχω φτασει να εχω υπο την διευθυνση μου πολυαριθμα ατομα, και ενδεχομενως να μην το καταφερω ποτε, αλλα αισθανομαι απολυτα ικανοποιημενη με το εγω μου και με τις αποφασεις που επρεπε να παρω μεχρι τωρα και να υποστω τις οποιεσδηποτε συνεπειες .
Αλλες για καλο, άλλες για κακο, σημασια εχει ότι είχα και εχω την συνειδηση μου καθαρη, τις αρχες και τα θελω μου σταθερά και απαράλλαχτα και τον ελευθερο χρονο της ζωης μου αποκλειστικα προς τερψη κατ'επιλογη μου.

Εχω παψει προ καιρου να θελω να φαινομαι εξυπνη, εχω παψει να επιζητω την επιβραβευση και την καταξιωση.Ξερω ότι τα εχω ηδη πετυχει αυτά , στο σημειο που να ειμαι εγω ικανοποιημενη .

Εχω μαθει να υπακουω στα θελω μου και να προσταζω τα μπορω μου.Ενδεχομενως να μην ακολουθω τα καθιερωμενα μονοπατια της ζωης, ενδεχομενως οι σκεψεις μου και οι αυθορμητες πραξεις μου να ξενιζουν, όπως και τα βιβλια στα ραφια της βιβλιοθηκης μου, ποτέ όμως δε λαχταρησα την αποδοχη των πολλων οσο αυτή των «λιγων».
Και οσο μπορω και σκεφτομαι και να επιλεγω την καθημερινοτητα μου, τη μοναξια μου και την ευτυχια μου, σε αυτά τα δυσβατα μονοπατια θα κινουμαι.Στο τσιρκο της ζωης εμαθα να ειμαι ο καλυτερος ακροβατης.