Σκεψεις, ξημερωματα 16ης Απριλιου..

Θυμαμαι καποιος μου ειχε πει, στην τρυφερη ηλικια των 8, «δε πρεπει μονο να εισαι εξυπνη, αλλα και να φαινεσαι»..εκτοτε με θυμαμαι να περνώ τα διαλλειματα του δημοτικου παρατηρωντας τους συμμαθητες μου..εψαχνα με τα αθωα μου ματια να ξεχωρισω τα εξυπνα βλεμματα, αυτά που γυαλιζαν στον ηλιο, προσπαθωντας να τα μιμιθω.
"Αραγε εγω φαινομαι εξυπνη", σκεφτομουν κάθε φορα που το βλεμμα μου διασταυρωνονταν με καποιο άλλο.Επιμελης από μικρο παιδι, αριστη παντου, ποτε δε δημιουργουσα προβληματα, απουσιολογος, σημαιοφορος , ειχα όλα αυτά που με κατέτασσαν στην κατηγορια του «πρωτου μαθητη».Η επιμελεια μου με συνοδευσε πιστη και στα εφηβικα μου χρονια, χωρις όμως ποτε να αισθανθω ότι εκτελουσα καταναγκαστικα εργα,παντα επραττα οπως το ηθελα και το μπορουσα.
Στις πανελληνιες απετυχα να περασω σε ένα μαθημα, καθοτι αντιδραστική από μικρη ,απαξιουσα να αποστηθισω κειμενα και γεγονοτα.Ηθελα και ηξερα να τα πλαθω με τη δικη μου φαντασια.. Δεν επιχειρησα να ξαναδωσω εξετασεις.Η αποτυχια δεν ηταν εκεινη την εποχη μερος του περηφανου λεξιλογιου μου.Και ετσι ακολουθησα σπουδες σε ιδιωτικη σχολη, σε έναν τομεα που καλλιεργουσε με απολυτη επιτυχια τις μαθηματικες μου γνωσεις .


Υπαρχουν στιγμες που αναρωτιεμαι πως θα ειχε εξελιχθει η ζωη μου αν τοτε στα 18 μου ειχα διαφορετικη κοσμοθεωρια και επιχειρουσα να σπουδασω.Σκεψη φευγαλεα, όπως η εικονα ενός κοπαδιου πουλιων που μεταναστευει.
Μπορει να μην εχουν εκπληρωθει ολες μου οι επιθυμιες, μπορει να μην εχω φτασει να εχω υπο την διευθυνση μου πολυαριθμα ατομα, και ενδεχομενως να μην το καταφερω ποτε, αλλα αισθανομαι απολυτα ικανοποιημενη με το εγω μου και με τις αποφασεις που επρεπε να παρω μεχρι τωρα και να υποστω τις οποιεσδηποτε συνεπειες .
Αλλες για καλο, άλλες για κακο, σημασια εχει ότι είχα και εχω την συνειδηση μου καθαρη, τις αρχες και τα θελω μου σταθερά και απαράλλαχτα και τον ελευθερο χρονο της ζωης μου αποκλειστικα προς τερψη κατ'επιλογη μου.

Εχω παψει προ καιρου να θελω να φαινομαι εξυπνη, εχω παψει να επιζητω την επιβραβευση και την καταξιωση.Ξερω ότι τα εχω ηδη πετυχει αυτά , στο σημειο που να ειμαι εγω ικανοποιημενη .

Εχω μαθει να υπακουω στα θελω μου και να προσταζω τα μπορω μου.Ενδεχομενως να μην ακολουθω τα καθιερωμενα μονοπατια της ζωης, ενδεχομενως οι σκεψεις μου και οι αυθορμητες πραξεις μου να ξενιζουν, όπως και τα βιβλια στα ραφια της βιβλιοθηκης μου, ποτέ όμως δε λαχταρησα την αποδοχη των πολλων οσο αυτή των «λιγων».
Και οσο μπορω και σκεφτομαι και να επιλεγω την καθημερινοτητα μου, τη μοναξια μου και την ευτυχια μου, σε αυτά τα δυσβατα μονοπατια θα κινουμαι.Στο τσιρκο της ζωης εμαθα να ειμαι ο καλυτερος ακροβατης.