η Αμαλία της ζωής μου

"Οσα πιο λιγα ξερεις κορη μου, τοσο πιο ευτυχισμενη θα εισαι" μου ειχε πει μια γιαγιακα που ειχα συναντησει σε ένα ορεινο χωριο της Μεσσηνιας.Ευτυχισμενη ζουσε,μοναδική της παρέα η αγνοια της και οι κατσικες της.Τηλεοραση δεν ειχε, το ρευμα ηταν μια πολυτελεια που απεκτησε τα τελευταια χρονια.Ξεχασμενη εδώ και καιρο από συγγενεις (που να τρεχουμε τωρα στο τερμα Θεου;;) , το μονο της μελημα τα ζωντανα της και ο κηπος με τα ζαρζαβατικα της.

Κάθε μερα ξυπνουσε πολύ πριν χαραξει, σαν να ακουγε το αποχαιρετιστηριο τραγουδι της νυχτας και εβγαινε να προυπαντησει τον ηλιο.Ακολουθουσε ευλαβικα το ιδιο προγραμμα.Αρμεγμα-ταισμα-καθαρισμα-μαγειρεμα-καθαρισμα-υπνος.Ολα με τη γαληνη καθρεπτισμενη στο βλεμμα της.

Συντροφια δεν ειχε άλλη, ο λατρεμενος της συζυγος την ειχε αφησει εδώ και καποια χρονια για την συντροφια των αγγελων, όπως συνηθιζε να λεει, σα παραμυθι που εξιστορει στα εγγονια της.Στα ματια της εβλεπα την αντανακλαση της ευτυχιας και την ολοκληρωσης.Ηξερε ότι οι μερες της στο επιγειο παραδεισο της, όπως αποκαλουσε το φτωχικο της καταλυμα,ηταν μετρημενες.Θα παω να βρω τον Θαναση μου, μου ελεγε, και αυτό το «μου» με εκανε παντα να βουρκωνω.Αγαπη αγνη, ανεξιτηλη και παντοτινή.

Ποσο τη ζηλεψα για μια στιγμη.Αυτη τη γιαγιακα, σε ένα μερος ξεχασμενο κατω απο τον ηλιο και τα συννεφα.Ποση στεναχωρια,αγωνια, απογοητευση εχω νιωσει για πραγματα ανουσια και επιφανειακα, σκεφτηκα.Ποσα λιγα χρειαζεται τελικα ο ανθρωπος για να αγγιξει την ευτυχια.

Εκεινο το βραδυ θυμαμαι κοιμηθηκα γαληνια,προστατευμενη απο τον αορατο μανδυα της απλοτητας και των πραγματικων αξιών της ζωης.Εκτοτε εγινε ένα με το δερμα μου και τη ψυχη μου.

Να εισαι παντα καλα εκει που εισαι, κυρα-Αμαλία.