keep walking

Τελικά είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.
Αυτές που από την αρχή είχες προσέξει, αλλά πάντα για λόγους αυτοσυντήρησης προτίμησες να καταπνίξεις η να μεγαλοποιήσεις, ανάλογα την περίπτωση. Αυτές που τελικά πάντα βρίσκουν την έξοδο κινδύνου και σε προειδοποιούν, ευτυχώς για σένα, την κατάλληλη στιγμή.

Πόσες φορές στη ζωή σου έχεις κάνει τα στραβά ματιά, τυφλωμένη από τη λάμψη της παρουσίας ή έχεις εθελοτυφλήσει μπροστά σε σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν κάθε είδους σχέση σου;

Η στιγμή που θα καταφέρεις να αδειάσεις το μυαλό σου και να συνειδητοποιήσεις την κατάσταση σου είναι λυτρωτική. Και το περίεργο στην υπόθεση είναι ότι δε φοβάσαι πλέον τίποτε. Ούτε η μοναξιά, ούτε η θλίψη, ούτε καν η έλλειψη ανθρώπινης επαφής μπορεί να σε καταβάλλει. Ένα πέπλο αυτοπροστασίας έχει ενεργοποιηθεί και αγρυπνεί πάνω από κάθε σου ανάσα και κίνηση.

Και ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να αναθεωρήσεις πράξεις και σκέψεις σου. Κανένας απολύτως λόγος να σφηνωθείς στα γρανάζια του με την ελπίδα να τον σταματήσεις. Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα, είτε το παραδέχεσαι / έχεις συνειδητοποιήσει / ζεις μαζί του / τον αποφεύγεις είτε όχι, και το μονό που συνετό να κάνεις, τον αφήνεις να σε παρασύρει στα ορμητικά του νερά ,έχοντας προνοήσει για ένα στεγνό κατάλυμα όταν θα σε ξεβράσει στον προορισμό σου. Εκεί που δε χωράνε μετάνοιες και αναθεωρήσεις, δεύτερες σκέψεις και προβληματισμοί. Διότι στο ταξίδι σου έμαθες ,ίσως με ανορθόδοξο τρόπο, να αποχωρίζεσαι με αδυσώπητη πλην όμως τόσο επώδυνη σκληρότητα καθετί που θα σε παραπλανήσει και θα σταθεί εμπόδιο στην πορεία σου, στην αναζήτηση της αλήθειας σου.


Αυτά και αλλά πολλά σκεφτόμουν χτες , ξαπλωμένη στον [τυχερό :)]καναπέ μου, χαζεύοντας τις πολύχρωμες και γρήγορα εναλλασσόμενες εικόνες που ξεπηδούσαν από την οθόνη της τηλεόρασης μου.

Οι μέρες μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη Παρασκευή κυλούν πλέον γρήγορα - μέχρι και ο χρόνος έχει συνωμοτήσει σε αυτό- , ο καιρός είναι υπέροχα βροχερός, οι μέρες που θα κατεβώ στα πάτρια εδάφη πλησιάζουν, το ίδιο και τα Χριστούγεννα .Οι έξοδοι πληθαίνουν, πάντα με εκλεκτή και εξαιρετική παρέα, οι συναντήσεις με φίλους έχουν οριστεί σε εβδομαδιαία βάση, και το Ηθικό ψηλά, εκεί που του αρμόζει.

La vie est belle, που λεν και οι Γάλλοι.