A fugitive thing

Βάζοντας μια προσωρινή άνω τελεία στη ζωή μου και κοιτάζοντας προς τα πίσω , σε μια απόπειρα παρομοίωσης με με κινηματογραφική ηρωιδα , θα έλεγα ότι δεν έχω τίποτα να ζηλέψω την Julia Roberts στο “Runaway Bride”. Τάσεις φυγής και παρορμητικότητα είναι τα βασικά συστατικά του χαρακτήρα μου.

Βεβαία, πέρα από την εμφάνιση, υπάρχουν δυο βασικές διαφορές ανάμεσα στην πρωταγωνίστρια της παραπάνω ταινίας και εμένα, ένα ταπεινό και ταξιδιάρικο χρυσόψαρο.

1)η γνώση του να ξέρεις τι θέλεις
2) η γνώση να μη ξέρεις πώς να το αποκτήσεις

Και εδώ μπαίνει το κρίσιμο ερώτημα : “τι κάνουμε μέχρι να βρούμε αυτό που θέλουμε;»

- Διότι όποιος πραγματικά θέλει κάτι, το αποκτάει. Κανόνας! –

Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής και αναπαυτικά περιμένουμε τη θεία τύχη να αναλάβει δράση ή μήπως δοκιμάζουμε καθετί που θα συναντήσουμε στην πορεία μας; Πάντα με την ελπίδα ότι κάπου κρυμμένος θα είναι και ο δικός μας παντοτινός θησαυρός.

Αναλογίζοντας το παρελθόν, έχει ματώσει το χέρι μου σαν προέκταση της καρδιάς, προσπαθώντας έστω και φευγαλέα να ανακαλύψω θησαυρό κάτω από τα βραχώδη μονοπάτια της ζωής μου.

Έχω μετανιώσει; Όχι βέβαια.
Έχω πληγώσει; Πολύ.
Έχω πληγωθεί; Περισσότερο.

Κι όμως. Κάθε φορά αξίζει τον κόπο. Διότι κάθε φορά σε πάει και ένα βήμα παρακάτω, ένα βήμα πιο κοντά στον θησαυρό σου, που περιμένει να τον ανακαλύψεις.