Δούναι και λαβείν

Μη μου ζητήσεις τίποτα και θα σου χαρίσω το σύμπαν.
Απαίτησε τα πάντα και θα φύγεις με άδεια χέρια.

Με τον γάτο στα πόδια μου να γουργουρίζει από ευχαρίστηση, κάθομαι και σκέφτομαι ότι τελικά στη ζωή τα πιο ωραία πράγματα έρχονται όταν δε διεκδικούμε τίποτα. Όταν αφήνουμε το ένστικτο μας να μας παρασύρει και προβάλλουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Όταν οι προσδοκίες μας είναι ανύπαρκτες, όταν δε περιμένουμε να συμβεί κάτι.

Κι όμως μας χαρίζεται ο κόσμος όλος.

Πόσο μεγάλη ψυχική + ηθική ικανοποίηση νιώθεις τότε. Διότι την ίδια στιγμή που λαμβάνεις, γνωρίζεις πολύ καλά ότι αυτό που σου δίνεται οφείλεται στην καθαρότητα της ψυχής σου, την οποία μπόρεσε κάποιος να διακρίνει πίσω από τα δυσθεώρητα παράθυρα της προσωπικότητας σου.

Τι και αν δεν είναι όλοι ικανοί να διακρίνουν;
Τι και αν λίγοι θέλουν και ακόμα λιγότεροι είναι ικανοί να δώσουν;
Τι και αν υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά σου σε διαπερνά σαν το τσουχτερό κρύο του χειμώνα;

Εσύ έχεις μάθει να περιμένεις.
Τη μέρα που θα βρεθεί στο δρόμο σου εκείνος που θα καταλάβει σε όλο του το μεγαλείο αυτό που που με τόση ανιδιοτέλεια προσφέρεις, τον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνος που θα δει τον εαυτό του μέσα από σένα .Εκείνος που θα το αντέξει στον χρόνο.
Έχεις μάθει να περιμένεις.