οι αισθησεις

Αναπνέει αργά.
Επιτρέπει σε κάθε μόριο του αέρα να εισχωρήσει βαθιά μέσα της, να την κατακλύσει με τη μοναδικότητα του.

Οδηγεί αβίαστα.
Απολαμβάνει κάθε ξεχωριστό χιλιόμετρο της διαδρομής της προς την θάλασσα, τον αιώνιο λυτρωτή της.

Παρατηρεί τα πάντα.
Κάθε αλλαγή κίνησης στα μενεξεδιά συννεφάκια που παιχνιδίζουν στον ορίζοντα, κάθε πλοίο που πλέει νωχελικά, κάθε σκυφτό διαβάτη που προσπερνάει.

Αφουγκράζεται σιωπηλά.
Το θρόισμα στις φυλλωσιές των δέντρων και τον άτακτο παφλασμό των κυμάτων που εφορμούν στην προβλήτα του μικρού λιμανιού που απλώνεται μπροστά της.

Ένα χρυσαφένιο δάκρυ κυλά στα μάτια της.
Για όλα αυτά που νοιώθει και θέλει να μοιραστεί και για όλα αυτά που μοιράστηκε χωρίς να νοιώθει.