το φερμουαρ

Σαββατο, ημερα κενη από υποχρεωσεις , μια και εχουν αναλαβει αλλοι βαρδια στο νοσοκομειο.Αλλωστε ο μπαμπας παει πολύ καλυτερα, την επομενη βδομαδα θα βγει επιτελους.

Ξυπνησα νωρις, καθαρισα και τακτοποιησα το δωματιο μου, κατεβηκα Παγκρατι για καποιες εκκρεμοτητες, γυρισα, ειδα ταινια, και τωρα καθομαι και γραφω.

Να σκεφτω..
Πόσες ωρες εχω να μιλησω σε ανθρωπο; (τα γατια μου δε μετρανε λεμε!)
Τουλαχιστον έξι..

Από το κρεβατι στον καναπε, από εκει στον υπολογιστη και ξανα παμε από την αρχη.
Διαθεση μηδεν.
Δυο ατομα που θα μπορουσα να δω με τις ωρες σημερα, είναι εκτος Αθηνων .
Οι λοιποι, απασχολημενοι. Σε οικογενειες,παιδια,γονεις.



Θα πειτε τωρα, παντα υπαρχουν περιοδοι στη ζωη μας που απλα πρεπει να κανουμε υπομονη μπλα μπλα, που όλα περαστικα είναι μπλα μπλα, εχεις τοσους ανθρωπους+φιλους που σε νοιαζονται μπλα μπλα., η ευτυχια είναι αυτό που περιμενουμε να΄ρθει, όπως λεει και το ασμα μπλα μπλα.

Οκ

Απλα σημερα νιωθω σα να εχω οικοειοθελως εφαρμοσει ένα φερμουαρ στις σκεψεις και στο στομα μου.