Μοιραστηκα το θαυμα και τη στιγμη της γεννησης μου με το διδυμακι μου, την αδερφη μου.Ξανθια γαλανοματικα αγγελουδια,μεγαλωσαμε ντυμενες πανομοιοτυπα και διασκεδαζοντας με την ανικανοτητα πολλων να μας ξεχωρισουν.
Η ζωη μετα την ενηλικιωση,χωρισε τους δρομους μας και τις εμπειριες μας.Ζωη σε ασπρομαυρο φοντο εσυ, σε αποχρωσεις του ουρανιου τοξου για μενα.Ενδεχομενως και αντιστροφα.
33 χρονια μετα τη γεννηση μας, σε νιωθω και παλι κοντα μου.Ισως φταιει κατα μεγαλο μερος η ασθενεια σου που στα ματια μου φανταζεις ευαλωτη.Μερα με τη μερα παρατηρω ανημπορη την επιδεινωση σου.Και μου τρωει τα σωθικα, σαν ενας αλλος Προμηθεας..
Εισαι μαχητικος ανθρωπος, ξερω οτι θα το παλεψεις μεχρι τελους.Μεσα μου ομως η πληγη δε λεει να επουλωθει.Προσπαθω να σου φερομαι σκληρα,μονο και μονο για να μη δεις τα δακρυα μου καθε φορα που σε αποχαιρετω.
"Ειμαι μαζι σου", θελω να σου φωναξω.Εδω για σενα.Ο,τι και να χρειαστεις.Και τη ζωη μου ακομα.Ολοι για εναν και εγω για σενα.
Καποια στιγμη θα στο πω.Μην απορησεις.Ο φυλακας αγγελος σου,ημουν και θα ειμαι.
No comments:
Post a Comment