Η ευτυχια του να εισαι γατος της χρυσοσκονης

Τα εχεις όλα.
Αγαπη,φροντιδα,την καλυτερη τροφη,χαδι,ιατρικη περιθαλψη.
Μεχρι και νυφη σου φεραμε από τα πάτρια μεσσηνιακά εδαφη μας, να σου κραταει συντροφια τις κρυες νυχτες του χειμωνα.

Παρατηρεις τα παντα, με τα τεραστα γαλαζια σου ματια.Ξερεις με ακριβεια την ωρα που θα ξυπνησουμε, θα σηκωθουμε, θα φαμε, θα φυγουμε και θα γυρισουμε σπιτι μας.Το πότε θελουμε να σε εχουμε αγκαλια μας και το ποτε πρεπει να κατσεις φρονιμος.


Ένα εχω λοιπον να σε ρωτησω.

Σημερα το μεσημερι που με παρακολουθουσες καθισμενος στην απεναντι καρεκλα,να εξαφανιζω με πεινα τα λαχταριστα ψαρακια και την πρασιναδα μου ,απειλωντας σε με τον γνωστο αυταρχικο μου τόνο μη τυχον και επιχειρησεις αναβαση τραπεζιου, τι σκεφτοσουν;

«Το κανει να με τιμωρησει αραγε που εδώ και λιγες μερες δε με βρισκει εξω από το δωματιο της να τη καλημερισω;
Μηπως επειδη την εχω καταβρει με την Blanche μου στην μοντερνα –made by Ikea-κουνιστη πολυθρονα ;
Η μηπως θελει να δειξω καλη διαγωγη και να μεινω κοιτωντας τη να τρωει τα ΨΑΡΙΑ ΜΟΥ;»

Γι’αυτό και σε αγαπαω.Επειδη καθεσαι με ένα ειλικρινες καταγάλανο βλεμμα,νιαουριζοντας υπακουα,επειδη εισαι πανεξυπνος -γνωριζοντας το πότε ναι και το πότε όχι- και τρυφερος.


Και γνωριζω πολύ καλα ότι το εχεις συνειδητοποιήσει και το απολαμβανεις κάθε φορα που γουργουριζεις ευτυχισμενος στα γονατα μου, ότι λιγοι απολαμβανουν την ανιδιοτελη μου αγαπη.