Κάθε μέρα τη βλέπω από το παραθυρο του γραφείου μου, στην απεναντι πολυκατοικια..Καθε μερα ακριβως την ιδια ωρα ,κανει την εμφανιση της, σα να θελει να δηλωσει την ισχνη της υπαρξη..Ποτέ δε κανει ένα βημα ,να εμφανιστει ενωπιον του ηλιου...στεκεται αγερωχη, παντα πισω από τις γριλιες.
Το βλεμμα της σταθερα καρφωμενο στον ουρανο..Λες και περιμενει μια απαντηση, μια ένδειξη ελπιδας..Προσωπο ανεκφραστο, μελαγχολικο..Τα ξανθα μαλλια της αυστηρα πιασμενα πισω, η χλωμαδα του δερματος της εμφανής παρά την απόσταση που μας χωρίζει .Χωρις μακιγιαζ.Λιτή ..
Ανθρωποι πανε και ερχονται, η κινηση στους γυρω δρομους αμειωτη , οι εποχες εναλλασσονται εξω από το παραθυρο της..Αλλα αυτή εκει, περιμενει ένα σημαδι..αρχής ή τελους..
Καποιος εμφανιζεται ξαφνικα διπλα της.Κατι της λεει. Καμια εκφραση δεν σχηματιζεται στο αλαβαστρινο προσωπο της.Απλα γνεφει, με το βλεμμα της να πλανιεται στα συννεφα που εχουν συγκεντρωθει στον αττικό ουρανό.
«Τι να σκεφτεται αραγε; Που να τα ταξιδευει;Πόση μοναξια θα σηκωνει στους ωμους της..Οπως ολοι μας αλλωστε», σκεφτηκα και ανανεωσα το ραντεβου μου μαζι της για την επομενη μερα..
3 comments:
Πολυ μοναχικη εικονα αυτη που περιγραφεις.
Απο την στιγμη που καποιος αλλος ανθρωπος ανανεωνει μια ατυπη εστω συναντηση μαζι της παυει να ειναι μοναχικη.
εβαλα τον εαυτο μου στη θεση καποιου παρατηρητη , που θα εβλεπε μια φιγουρα στο απεναντι κτηριο να κοιταει τον ουρανο μεσα απο τις γριλιες του γραφειου, εμενα.
Post a Comment