ανευ λογου

Παλι μελαγχολησε,ετσι ξαφνικα, ανευ λογου και αιτιας.
Μηπως φταινε τα ιδια προσωπα που αντικρισε σημερα το πρωι στη καθιερωμενη διαδρομη της προς την δουλεια της;
Μηπως γιατι ενιωσε οτι ακολουθησε τη σκια της κατηφοριζοντας την ωρα που χαραζε;

Σαν αερικο περασε μροστα της ενα ποιημα του Καβαφη:
Την μιαν μοτονονην ημερα αλλη
μονοτονη, απαραλλακτη ακολουθει. Θα γινουν
τα ιδια πραγματα, θα ξαναγινουν παλι-
η ομοιες στιγμες μας βρισκουνε και μας αφινουν.

Μηνας περνα και φερνει αλλον μηνα.
Αυτα που ερχονται κανεις ευκολα τα εικαζει.
Ειναι τα χθεσινα τα βαρετα εκεινα.
Και καταντα το αυριο πια σαν αυριο να μη μοιαζει.


Kαι η ζωη συνεχιζεται,σκεφτεται τωρα, καθισμενη στην ιδια καρεκλα στο γραφειο της, ακολουθωντας το ιδιο χρονοδιαγραμμα .