Ξημερωμα Παρασκευής, η ωρα με αργους ρυθμους οδευει προς την τριτη της σταση στο χρονο.Τα φωτα της πολης που ποτε δεν αναπαυεται, λουζουν τη ματια σου με χρυσοσκονη.Η ησυχια, υποταγμενη ευλαβικα σε αυτην την οπτασια.Ο μονος ηχος,επιτηδευμενος,των στιλετων σου,καθως κατεβαινεις τα μαρμαρινα σκαλια..νωχελικα..
Σαν να θελεις να ακουσεις τον ευατο σου να κηλιδωνει αυτή τη φευγαλεα στιγμη.
Ένα στιγμα.Αυτο επιζητας.Υπαρχω.Ζω.Ακουστε με.
2 comments:
Εχει πολυ ομορφια η αγωνια της υπαρξης, εχει βεβαια και κακοτοπιες αλλα εγω στο βαθος βλεπω ομορφια
Η γυναικα αυτη ειναι ωραια κι εξυπνη. Αλιμονο, ποσο πιο εξυπνη θα ειχε γινει αν δεν ηταν ωραια..
Φ.Νιτσε
Post a Comment