Αποπειρα καταγραφης 262 λεπτών υπνου μιας ανδαλουσιανης γατας..

Φανταστειτε το εαυτο σας στη θεση μου.
Υστερα από μια εξτριμλι-πλεζαντ εξοδο του, να εχει στη διαθεση του μολις 262 λεπτα υπνου ή αλλιως μεχρι τη στιγμη που το ευηχο κινητο του θα του υποδειξει με δημοκρατικες διαδικασιες ότι είναι ωρα να σηκωθει για να βγαλει το παντεσπανι της ζωης..

Εχουμε και λεμε.
Αστραπιαια αλλαγη ενδυμασιας εξοδου σε εισοδου σε οριζόντια θεση, λεπτά τρια.
Πλυσιμο δοντακια με απαραιτητο οδοντικο νημα (υγιεινή πανω απ’όλα) ,λεπτά δυο.
Απαραιτητος ελεγχος ετοιμοτητας για την επομενη μερα , λεπτο ένα.
Υπολοιπο, λεπτα 256.

Ξαπλωνω.
Πρωτη σκεψη, τι θα γραψω σαν αφιερωση στα βιβλια που δωρησα σημερα στον Κ.Ευτυχως η εμπνευση με επισκεπτεται αυτοβουλως και σε 5 λεπτα εχω μια ολοκληρωμενη διατυπωση μες’το κεφαλι μου.Να θυμηθω αυριο το πρωι να την καταγραψω.

Στροφη πρωτη , αριστερα.Ανασκοπηση της ολης βραδιας.
Στροφη δευτερη,κεντρο.Δε βολευομαι.
Στροφη τρίτη, δεξια.Καταραμενη τενοντιτιδα.
Τελευταιος σταθμος, μπρουμητα.
Η σταση μου.Εδω κατεβαινω για να επιβιβαστω στην Ταχεια του Μορφεα.
Ταξιδευω, στα -241 λεπτα.

Με βλεπω να εμφανιζομαι μεσα από έναν πινακα του Dali και να βρισκομαι σε ένα ισπανικο παραθαλασσιο χωριο.Βγαινω από το σπιτι μου.Η θαλασσα σαν να εχει παρει το χρωμα του ηλιου που δυει, ένα βαθυ πορτοκαλι.Μια φωνη στο πισω μερος του μυαλου μου απαγγελει Λορκα.

Περιεργο, σκεφτομαι, που είναι ολοι οι ανθρωποι;Στο διαβα μου συναντω μονο ζωα.Μια καμηλοπαρδαλη εχει στρογγυλοκαθησει κατω από τη σκια ενός πλατανου,στη πλατεια του χωριου, εκθετοντας ετσι τα θεσπεσια καπουλια της.Ιπποποταμοι , σαν μετενσαρκωση μπαλαρινας, ακολουθουν τη δικη τους χορογραφια στη μενεξεδι λιμνη που εκβαλλει στη θαλασσα.Ο βασιλιας κοιμαται αγερωχος αφηνοντας ετσι ελευθερο το πεδιο στο κοπαδι με τις ζεμπρες να συμβαλλουν εικαστικα στον πινακα της φαντασιας μου.

Περναω ανενοχλητη,αθορυβη,δε μου δινει κανεις σημασια..Πατημασιες δεν αφηνω,βλεπω τα παντα, ακομα καλυτερα στο σκοταδι..Οταν επιτρεψω να με χαιδεψουν, γουργουριζω από ευχαριστηση..Παντα βρισκω δυναμεις,παντα βρισκω ένα καταφυγιο...Το τριχωμα μου παντα λαμπερο και επιβλητικο..Μ’αρεσει που ειμαι γατα!


Αλλαγη σκηνικου.

Η ταχυτητα εχει μειωθει στα -120 λεπτα.Χαλαλι σκεφτομαι, και γυρναω πλευρο.

Η μητερα μου χτυπαει δυνατα την πορτα του κοκκινου μου δωματιου.Εtwas -fur dich -da, καταφερνω να ξεχωρισω από τα λογια της.Σηκωνομαι εκνευρισμενη, ουτε να κοιμηθει κανεις δε μπορει σ’αυτό το σπιτι.
Εξω από τη πορτα, παρκαρισμενο ένα γαλαζοπρασινο αυτοκίνητο, από αυτά που νομιζεις ότι με ένα πατημα του κουμπιου θα συρρικνωθουν στο μπρελοκ σου, βολικο και γαργαλιστικά χαριτωμενο.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ ΜΟΥ!
Που να το παρκαρω; Με ρωταει το ντελιβερι-μποι. Ακουμπησε το διπλα στο τραπεζι μου, να το βλεπω και να το καμαρωνω, του αποκρινομαι.
«Οποτε δε θα εχω και να ανησυχω για το πηγαιν-ελα της αυριανης μου εξοδου» σκεφτομαι χαμογελωντας και ως συνηθως, πανω στο καλυτερο, ξυπναω από τον ηχο του αγαπημενου μου ξυπνητηριου.

Το τρενο σταματησε, ωρα να κατεβω.
Καλη σας μερα.