Το αληθινο προσωπο ενος χαμαιλεοντα

Ποτέ δεν υπηρξα καλη ηθοποιός.Αφενος κοκκινιζω πολυ ευκολα, αφετερου οι ικανοτητες μου στην αποστηθιση κειμενων ειναι αξιοθρήνητες.
Ετσι προτιμησα τον δρομο της αληθειας.Αυθόρμητη, επιπολαιη και απολυτη.Οταν και εφοσον βρει τη δικη της χαραμαδα εξοδου.
Το αληθινο μου προσωπο το γνωριζουν ελαχιστοι.Οσοι εχουν μαθει να βλεπουν περα απο μενα, την πρωτη εντυπωση.Οσοι δε φοβηθηκαν τον παγερο ανεμο που φυσηξε προς το μερος τους.Οσοι δεν τρομαξαν με τον κατακλυσμο αποκαλυψεων,εφοσον κερδισαν την εμπιστοσυνη μου.Οσοι εχουν μαθει να ξεχωριζουν τις πατημασιες του χαμαιλεοντα στους αγρους.

Η ζωη με εμαθε να επιβιωνω και να εγκλιματιζομαι παντου.Σε θερμα και ψυχρα κλίματα.Η παρουσια μου διακριτική, φανερωνω οσα το περιβαλλον ειναι σε θεση να δεχτει, ποτέ παραπανω.Εχω μαθει να περιμενω.Στοχος οχι το κερδος, αλλα η επιβιωση.Η αναγνωριση.Το επομενο βημα.
Και αν χρειαστει να αλλαξω το δερμα μου και να απογυμνωθω, δε θα τρομαξω.Ο καθαρος αερας βλαπτει μονο οσους ζουν στην ασφαλεια μιας γυαλας, μιας ονειρικα πλασμενης ψευδους πραγματικοτητας.
Τι και αν τα βελη της καχυποψιας με τρυπησουν; Καθε πληγη με κανει πιο δυνατη.
Τι και αν τρομαξω με τις σκεψεις μου, ετσι απλοχερα φανερωμενες, τους γυρω μου; Κανενας ανθρωπος δε μπορει να "ακουσει" ολες τις συχνοτητες.

Εγω θα περιμενω.