το καταφυγιο της ψυχης μου

Υπαρχουν ανθρωποι στη ζωη μας που αποτελουν – εν αγνοια τους – τα κρυφα μας καταφυγια.Ενας από αυτους είναι και για μενα η μικρη μου αδερφη.

Σ’αγκαλιαζει και δεν το συνειδητοποιει.
Σου ανοιγει την πορτα της και σου προσφερει ένα μικρο καταφυγιο, ένα ποστο να ξαποστασεις.
Να παραμερισεις τις μοναχικες μωβ σκεψεις που με βροντο χτυπανε την πορτα του κιτρινου σου δωματιου.
Να σε κανει να δεις την εξοδο κινδυνου.
Και να σε κερασει ένα ζεστο αρωματικο ροφημα εκει.

Να δεις τι ωραια που θα κοιμηθεις αποψε μαζι μας, μου λεει.
Σαν πεταλουδα θα ξυπνησεις αυριο.
Αναλαφρη και πολυχρωμη.

Την πιστευω.