Το απεκτησε σε μια από τις δυσκολοτερες εποχες της ζωης της.
Ενα κατακοκκινο ρολοι.
Δωρο στον εαυτο της.
Για να της υπενθυμιζει καθε φορα που το εχει στον καρπο της ,τις τότε φαινομενικά αξεπεραστα δυσκολες στιγμες και να απολαμβανει τη κάθε στιγμη του σημερα.
Θυμαται την ημερα που το πηρε.
Ιχνος ελπιδας δεν ειχε μεσα της.
Περιφεροταν ασκοπα σε ένα εμπορικο κεντρο για να σκοτωσει την ωρα της, με την ελπιδα ότι μαζι με αυτή θα πεθαινε και η μελαγχολια της.
Και τοτε το ειδε.
Και κατι ελαμψε μεσα της.
Της φανηκε σα το κοκκινο λουρακι πισω από την καλογυαλισμενη βιτρινα να προσπαθουσε να αναπτερωσει με καθε τροπο το ηθικο της.
Σαν απο μηχανης Θεος.
Εισηλθε στο καταστημα χωρις δευτερη σκεψη και το αγορασε.
Εκτοτε εχουν περασει 5 χρονια.
Ολα αποτελουν μια σκοτεινη αναμνηση πλεον και το μονο που συνεχιζει και λαμπει στον καρπο της είναι αυτό το κατακοκκινο ολοδικο της ρολοι.
No comments:
Post a Comment