Σε μερικές στιγμές όλα ανακατεύονταν θαυμάσια, παλιό και νέο, πόνος και κέφι, φόβος και χαρά.
Πότε ήμουν στον ουρανό και πότε στην κόλαση, τις περισσότερες φορές και στα δύο.
Ο παλιός Χάρυ και ο νέος ζούσαν πότε σε εχθρική σχέση και πότε σε ειρηνική.
Ο παλιός Χάρυ μερικές φορές φαινόταν νεκρός πέρα για πέρα, πεθαμένος και θαμμένος, και ξαφνικά παρουσιαζόταν πάλι στο προσκήνιο, διέταζε και τυραννούσε και τα ήξερε όλα καλύτερα.
Τότε ο νέος, ο μικρός νέος Χάρυ, ντρεπόταν, σιωπούσε και συμμαζευόταν.
Aλλες ώρες, ο νέος Χάρυ έπιανε το γέρο από το λαρύγγι και τον πίεζε με γενναιότητα.
Υπήρχαν πολλοί αναστεναγμοί, θανάσιμος αγώνας, πολλές σκέψεις για το ξυράφι...
Αλλά συχνά πόνος και ευτυχία βρίσκονταν στην ίδια συχνότητα..
απόσπασμα από το βιβλίο "Ο λύκος της στέπας" του ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ
No comments:
Post a Comment