Φετος συγκεντρωθηκαμε παλι στο χωριο να περασουμε τις διακοπες μας..Πιο πολλα τα μελη της οικογενειας, τα νεοτερα να υπερτερουν των γηραιοτερων..Τα εγγονακια,ανηψακια και ξαδερφακια, γαλανοματικα απο το σοι μας και μελαχροινα πριγκηποπουλα απο το αλλο, να δινουν ζωή και χαρα με τις φωνες τους στην πρασινη αυλη του πατρικου μας.
Δε θυμαμαι ποτε ηταν η τελευταια φορα που γεμισα τοσες σκεψεις και εικονες το μυαλο μου..Παει καιρος που ειχα νιωσει ετσι..κοντα 20 χρονια..Τοτε που ακομα ακουγονταν οι δικες μας φωνες..που διναμε εμεις χρωμα στον ηδη κατακκοκινο τοιχο της αυλης μας..
Θα ερθει η στιγμη που καποτε θα τα θυμασαι ολα αυτα,μου ειχε πει ο πατερας μου.Να΄ξερες ποσο μου λειπουν και εμενα οι γονεις μου..θα το αισθανθεις και εσυ , μου ελεγε, ετοιμος να βουρκωσει..
Λογια που τα πηρε ο αερας, μαζι με ολες τις σκεψεις του για τη ζωη, για τη γυναικα του και τα παιδια του. Λογια πονεμενα,ευαισθητα και παντα διακριτικα..Ποτε δε θελησε να μας επιβαρυνει με τις σκεψεις του, και οταν το εκανε , παντα επελεγε εμενα για ακροατη του.."Αντεχεις εσυ, καπου πρεπει να τα πω και εγω.."
Και παντα αντεχα.Ακουγα.Αμιλητη,περιμενοντας καρτερικα να τελειωσει τον μονολογο του. "Και'γω σ'αγαπαω", ηθελα παντα να του πω.Ποτέ δε τα καταφερα.Εκει καθομουν,αλυγιστη και αγερωχη, να μη με διαπερνα τιποτα.Και ο μονολογος συνεχιζοταν..Μια μια λεξη τη καταπινα με δυσκολια,την επεργαζομουν και την ταξινομουσα στα συρταρια των αναμνησεων μου.
Φετος, σαν καποιος να βρηκε το κλειδι που θαρρω ειχα χασει απο καιρο και αφησε να ξεχυθουν μεμιας οι συρρικνωμενες σκεψεις...
Πλεον εχω αλλαξει.
Εμαθα να εκφραζω τα θελω μου και να αφηνω το φως να λουζει τα σκοτεινα δωματια του μυαλου μου.
Εαν μπορουσα κατι στη ζωη μου να αλλαζα, αυτο :να μπορουσα να γυρισω τον χρονο πισω..εικοσι χρονια..και να σου ελεγα "Αντεχω, αλλα για σενα και μονο.Σ'αγαπω"
No comments:
Post a Comment