Περασαν ηδη 6 χρονια, σκεφτηκε καθως περπατουσε παραδομενη στις σκεψεις της στα στενα των Αερηδων.Την χρειαζοταν αυτή την βολτα.Ηθελα να μεινει μονη της, να περπατησει στα γραφικά δρομακια κατω από την Ακροπολη, να νιωσει την θετικη αυρα να μπαινει μεσα της, να αφεθει στο χαδι του ζεστου ανεμου που φυσουσε αποκλειστικα γι’αυτην.
Σαν ενας θεατης,που παρακολουθουσε την λυτρωση του δικου της δραματος από ψηλα. Εβλεπε τη ψιλολιγνη φιγουρα της να ξεπροβαλλει μεσα από το φως που επαιζε κρυφτο με τα σοκακια και τη σκια της να την ακολουθει , παντα πιστη..Μια υποκοφη βοη στα αυτια της της υπενθυμιζαν ότι βρισκοταν αναμεσα σε κοσμο.Δεν εδωσε σημασια. Εδώ και ωρα ακουγε και παλι το τραγουδι των ονειρων της.
6 χρονια, δεν είναι και λιγα. Αφετηρια μου ειχα την αβυσσο και τωρα ειμαι στον ηλιο.
Τα καταφερα.Τις ξεριζωσα .Ειμαι ελευθερη.
Μεγαλη κουβεντα .
Ελευθερια.
Δε σου χαριζεται, την διεκδικεις.
Ποσες νυχτες περασε εχοντας την αισθηση ότι ειχε αποκοιμηθει στα αραχνουφαντα πεπλα της Περσεφονης, αμφιβαλλοντας αν θα καταφερνε να ξυπνησει.Ποσες ημερες περασαν που νομιζε ότι περπατουσε ξυπολητη στον κηπο με τις τσουκνιδες, σαν να ηθελε να τιμωρησει τον εαυτο της.
Ποσο κοσμο αραγε πληγωσε με την άθελα απομακρη και αποτομη συμπεριφορα της.
Ποτέ δε θα μαθει.Ποτε δε θα ρωτησει.
Κανενας νικητης δε πιστευει στο τυχαιο.Ποτέ δε θα κοιταξει πισω της.Οι Ερινυες της την εγκατελειψαν , ο Κηπος με τις Τσουκνιδες ξεριζωθηκε.
Δε με τρομαζει τιποτα πια, σκεφτηκε καθως ξεπροβαλε μπροστα της η Αρειοπαγιτου, βγαζοντας την στο δρομο για το σπιτι με τους κοκκινους τοιχους.
No comments:
Post a Comment