Μόλις ειχε τελειωσει ολες τις τις εκρεμμοτητες στο γραφειο της και κοιταξε την οθονη του υπολογιστη της.Σα φοντο της ειχε διαλεξει , τι άλλο, τη θαλασσα, τον μεγαλο της ερωτα.
Αφησε το μυαλο της για μια στιγμη να ταξιδεψει στο παρελθον, σε ολες τις αμμουδιες που ειχε περπατησει ξυπολητη, σε όλα τα βοτσαλα που ειχε συλλεξει με μεγαλη προσοχη και στα κοχυλια που ανακαλυψε επιμελως θαμμενα από τον πατερα-χρονο και τη μητερα-γη.
Σα να εχει γαληνεψει ο νους της, της φαινοταν εδώ και καποιες μερες.Ξυπνουσε και κοιμοταν χωρις εγνοιες και συννεφακια, χωρις σκοτουρες και ανεμοθυελλες.Σα να επανερχοταν με δειλα αλλα σταθερα βηματα ο παλιος της καλος εαυτος.
Αυτος που τοσο ξαφνικα την ειχε αποχωριστει,χωρις να κοιταξει ουτε μια φορα πισω του,χωρις δισταγμο.Σα ψυχρος εκτελεστης σε ένα μονοπατι-μονοδρομο, που επρεπε να διασχισει , no matter what. Δεν ηταν λιγες οι φορες που αισθανθηκε να ακροβατει στα τυφλα σε τεντωμενο σχοινι, ουτε και αυτές που ενιωθε ότι επεφτε σε κενο.
Πάντα ηξερε όμως, ενδομυχα, ότι θα τα καταφερνε.Επρεπε.Για αυτην.Και το εκανε πραξη.
Μη ρωτησετε, πώς.
Φαίνεται στα ματια της,που αντανακλουν το χρωμα της φουρτουνιασμενης θαλασσας.
Παλι η θαλασσα,σκεφτηκε.Ποσο μου ελειψε.Ευχοταν εκεινη τη στιγμη να μπορουσε να βουτηξει τις πατουσες της στα παγωμενα νερα της,να αφεθει στο αγγιγμα της.
Ηρθε η ωρα για μια εκδρομη,αποφασισε, και εσκυψε προς το τηλεφωνο.
No comments:
Post a Comment