29/05/2007
28/05/2007
η πλωρη
Ένα πεπλο την τυλιξε απαλα όταν γεννηθηκε, αυτό της βιασυνης.
Μικρο ξανθομαλλικο κοριτσακι βιαζοταν να φαει, να κοιμηθει, να παιξει, να διαβασει, να μεγαλωσει.
Τα χρονια γλιστρισαν στη τσουληθρα του χρονου και η μικρη χρυσοσκονη μεταμορφωθηκε σε μια ανυπομονη δεσποσυνη .Πανω της γραπωθηκε και αυτή, η βιασυνη της, και αφηνοντας το κουκουλι της μεταμορφώθηκε σε ανυπομονησια.
Περασε ωρες ατελειωτες περιμενοντας να ακουσει τον ηχο του τηλεφωνου, κάθε λεπτο που περνουσε ένα μαρτυριο στον βιαστικο της προγραμματισμενο κοσμο.Καθε όχι που ακουγε , κάθε αλλαγη στον υπεροχα απολυτο προγραμματισμο της ,οδηγουσε σε μια τελεια εκτελεσμενη σπασμωδικη της αντιδραση.
Παρατολμη και επιπολαια ειχε γινει, τυφλωμενη από ανυπομονησια και εγωισμο.
Οσο υπομονετικη ηταν ( μεχρι απορίας) σε ότι αφορουσε σοβαρα και μη αναστρεψιμα (συμφωνα με την τετραγωνη λογικη της παντα) θεματα , άλλο τοσο υστερουσε σε ζητηματα που δε μπορουσε να ρυθμισει η ιδια αλλα ηταν στη διακριτικη δικαιοδοσια των υπολοιπων ανθρωπων αυτου του κοσμου.
Και ξεσπουσε σε κλαμματα, υστεριες,επιδρομες σε ψυγεια , παντα μονη της, χωρις θεατες, χωρις να αποκαλυφθει το μεγαλειο της παρανοικης της αντιδρασης.
Μεχρι που επεσε.Στην αβυσσο.Και χαθηκαν όλα.
Όταν καταφερε μετα από καιρο να ξανασυρθει στο φως και να σταθει στα ποδια της, η χρυσοσκονη δεν θα ηταν ποτέ η ιδια.Ηξερε ότι οσο και να πιεζει καταστασεις και γεγονοτα, αυτά ειχαν ηδη δρομολογηθει χωρις να λαμβανουν στο ελαχιστο υπόψιν τους τις μηχανορραφίες και τα σχεδια της.
Ειχε πλεον αποφασισει, να αφεθει στον χειμαρρο του χρονου, αλλοτε παρασερνοντας τη σε μερη μαγικα, και αλλοτε ξεβραζοντας τη σε μερη αγνωστα και τρομακτικα.
Οπου και να τη βγαλει, θα επιζησει,σκεφτοταν, σα χαμαιλεοντας αυτή τη φορα.
Και οσο αφορα καποια από τα ξεσπασματα της που συνεχιζαν να υφιστανται, όπως συνηθιζε να χαριτολογει, τα επετρεπε , for old time’s sake .
Ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, όπως λεει πολύ ορθα ένα μουτρο με υπεροχα πρασινα ματια.
Προς τα εκει εχει βαλει πλωρη.
Μικρο ξανθομαλλικο κοριτσακι βιαζοταν να φαει, να κοιμηθει, να παιξει, να διαβασει, να μεγαλωσει.
Τα χρονια γλιστρισαν στη τσουληθρα του χρονου και η μικρη χρυσοσκονη μεταμορφωθηκε σε μια ανυπομονη δεσποσυνη .Πανω της γραπωθηκε και αυτή, η βιασυνη της, και αφηνοντας το κουκουλι της μεταμορφώθηκε σε ανυπομονησια.
Περασε ωρες ατελειωτες περιμενοντας να ακουσει τον ηχο του τηλεφωνου, κάθε λεπτο που περνουσε ένα μαρτυριο στον βιαστικο της προγραμματισμενο κοσμο.Καθε όχι που ακουγε , κάθε αλλαγη στον υπεροχα απολυτο προγραμματισμο της ,οδηγουσε σε μια τελεια εκτελεσμενη σπασμωδικη της αντιδραση.
Παρατολμη και επιπολαια ειχε γινει, τυφλωμενη από ανυπομονησια και εγωισμο.
Οσο υπομονετικη ηταν ( μεχρι απορίας) σε ότι αφορουσε σοβαρα και μη αναστρεψιμα (συμφωνα με την τετραγωνη λογικη της παντα) θεματα , άλλο τοσο υστερουσε σε ζητηματα που δε μπορουσε να ρυθμισει η ιδια αλλα ηταν στη διακριτικη δικαιοδοσια των υπολοιπων ανθρωπων αυτου του κοσμου.
Και ξεσπουσε σε κλαμματα, υστεριες,επιδρομες σε ψυγεια , παντα μονη της, χωρις θεατες, χωρις να αποκαλυφθει το μεγαλειο της παρανοικης της αντιδρασης.
Μεχρι που επεσε.Στην αβυσσο.Και χαθηκαν όλα.
Όταν καταφερε μετα από καιρο να ξανασυρθει στο φως και να σταθει στα ποδια της, η χρυσοσκονη δεν θα ηταν ποτέ η ιδια.Ηξερε ότι οσο και να πιεζει καταστασεις και γεγονοτα, αυτά ειχαν ηδη δρομολογηθει χωρις να λαμβανουν στο ελαχιστο υπόψιν τους τις μηχανορραφίες και τα σχεδια της.
Ειχε πλεον αποφασισει, να αφεθει στον χειμαρρο του χρονου, αλλοτε παρασερνοντας τη σε μερη μαγικα, και αλλοτε ξεβραζοντας τη σε μερη αγνωστα και τρομακτικα.
Οπου και να τη βγαλει, θα επιζησει,σκεφτοταν, σα χαμαιλεοντας αυτή τη φορα.
Και οσο αφορα καποια από τα ξεσπασματα της που συνεχιζαν να υφιστανται, όπως συνηθιζε να χαριτολογει, τα επετρεπε , for old time’s sake .
Ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, όπως λεει πολύ ορθα ένα μουτρο με υπεροχα πρασινα ματια.
Προς τα εκει εχει βαλει πλωρη.
Αμαλία, καλό σου ταξίδι στην χώρα των αγγέλων
με ολο το θαρρος και τη συγκινηση που ενιωσα για τον αδικο χαμο μιας κοπελας που γνωρισα μεσα απο το Blog της, παραθετω ενα απο τα πιο συγκλονιστικα κειμενα που εχω διαβασει στη ζωη μου ,
απο το μπλογκ της ΑΜΑΛΙΑΣ:
http://fakellaki.blogspot.com/
Saturday, April 07, 2007
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....
Έχω πονέσει αφόρητα,
έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται,
έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου,
έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο,
έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων,
έχω καταστραφεί οικονομικά,
έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου,
έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων,
έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως,
έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες,
έχω στερηθεί διασκεδάσεις ,
έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές,
έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια,
έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου,
δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ,
δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου,
αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς,
αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου,
το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο,
έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου,
έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία,
έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς,
έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό,
έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες,
έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,
έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες",
έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα,
έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου,
τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου,
έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο",
έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος,
δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου,
συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες,
έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,
υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών,
έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου,
έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω,
έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους
(γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) ,
έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου,
δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια,
έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου,
έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων,
έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών
(επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες),
και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια,
ενίοτε και ανοχή πόνου,
έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές,
συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου,
κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου,
κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίας είμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου,
τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους,
δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα,
έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,
από τις ατέλειωτες εξετάσεις,
από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα,
αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα,
αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου,
πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου,
η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας,
ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων,
έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο,
παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα,
δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό,
έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό ,
έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει,
αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει,
έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν,
δε μπορώ να ουρλιάξω.......
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"
http://fakellaki.blogspot.com/
Saturday, April 07, 2007
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....
Έχω πονέσει αφόρητα,
έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται,
έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου,
έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο,
έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων,
έχω καταστραφεί οικονομικά,
έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου,
έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων,
έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως,
έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες,
έχω στερηθεί διασκεδάσεις ,
έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές,
έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια,
έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου,
δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ,
δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου,
αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς,
αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου,
το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο,
έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου,
έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία,
έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς,
έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό,
έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες,
έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,
έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες",
έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα,
έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου,
τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου,
έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο",
έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος,
δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου,
συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες,
έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,
υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών,
έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου,
έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω,
έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους
(γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) ,
έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου,
δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια,
έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου,
έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων,
έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών
(επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες),
και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια,
ενίοτε και ανοχή πόνου,
έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές,
συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου,
κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου,
κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίας είμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου,
τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους,
δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα,
έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,
από τις ατέλειωτες εξετάσεις,
από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα,
αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα,
αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου,
πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου,
η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας,
ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων,
έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο,
παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα,
δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό,
έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό ,
έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει,
αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει,
έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν,
δε μπορώ να ουρλιάξω.......
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"
27/05/2007
something to think about before bedtime
The first man to compare the cheeks of a young woman to a rose was obviously a poet;
the first to repeat it was possibly an idiot.
[Salvador Dali]
the first to repeat it was possibly an idiot.
[Salvador Dali]
αποσπασμα
Xρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και το σφυρί βασανισμένη καρδιά μου
Mε το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Mιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
Eγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Kαι με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομένο τριφύλλι
Mαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.
[απο την Αμοργο του Ν.Γκάτσου]
Mε το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Mιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
Eγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Kαι με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομένο τριφύλλι
Mαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.
[απο την Αμοργο του Ν.Γκάτσου]
25/05/2007
στο μεταιχμιο
οταν ξυπνας το πρωι και μεχρι να φτασεις στη δουλεια σου εχεις ήδη ακουσει στο τηλεφωνο (δις) τη φωνή του αγαπημένου σου ανθρώπου ,
ο,τι καιρο και να κανει,
οση δουλεια και να σε περιμενει,
οσα νευρα και να υπαρχουν,
ολα εξανεμιζονται μεμιας.
ειναι ωραια να περπατας ανεμελη στα πορτοκαλί συννεφα
24/05/2007
the thoughts
δεν ειναι που καθεσαι κατω απο τον πλατανο του χωριου, διπλα στη θαλασσα, και εισπνεεις καθαρο αερα με την αλμυρα της θαλασσας να σου γαργαλαει τις αισθησεις..
δεν ειναι που παραλληλα ακους και τα πουλακια να κελαηδουν..
δεν ειναι που βλεπεις γνωστους σου και ακους οσες καλημερες δεν εχεις ακουσει ενα μηνα στην αθηνα..
δεν ειναι που πεφτεις να κοιμηθεις και τιποτα δεν ταραζει τον αγγελικο σου υπνο..
δεν ειναι που τρως σπιτικο φαι με ντοματες απο τον κηπο, κοκκορα αλανιαρη και φετα απο τη θειά στο χωριό..
δεν ειναι που για 4 ελληνικους καφεδες πληρωσαμε μολις 3,20 ευρω..
ειναι που αισθανεσαι οτι εισαι στον τοπο σου, οτι περπατας σε στερεο εδαφος και οτι νιωθεις τις ριζες σου σε καθε σου βημα
23/05/2007
22/05/2007
η σκεψη μου κοντα σου
ευχομαι η δυσκολη αναρρωση σου να ειναι το ιδιο πετυχημενη οσο και η πολυωρη εγχειρηση σου.
ψαρακι μου σ'αγαπω πολυ, θα ειμαι παντα διπλα σου.
Τα δεδομενα
Τελικα οσο καθομαι και σκεφτομαι ( συνηθεια που πρεπει να ελαττωσω), καταληγω στο εξης συμπερασμα.
Το μονο δεδομενο στη ζωη μας από τη στιγμη που θα γεννηθουμε, είναι ο θανατος μας.
Ουτε η υγεια μας, ουτε οι σχεσεις μας, ουτε οι σπουδες μας και κατά συνεπεια η επαγγελματικη μας αποκατασταση είναι δεδομενη.Ολα δημιουργουνται και εξαφανιζονται από το πουθενα.
Αυτο που τη μια μερα θεωρεις σιγουρο χαρτι, την άλλη μερα εχει γυρισει μπουμερανγ και σε εχει αποκεφαλισει.Εχουν πεσει στην αντιληψη μου τοσες πολλες περιπτωσεις τελευταια , που καθομαι συχνα και αναρωτιεμαι ποσο ευκολα μπορει η ζωη να σε ανεβασει σε δυσθεωρητα υψη αλλα και να σε γκρεμισει σε απατα βαραθρα από τη μια στιγμη στην άλλη.
Ακουσα για μια περιπτωση νεας γυναικας, στην ηλικα μου, να πηγαινει ανυποψιαστη για εξετασεις και να διαγνωζεται με καρκινο του μαστου σε προχωρημενο σταδιο.Εμαθα για θανατηφορο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο σοι γνωστης μου.Ακουσα για τον χωρισμο πολυχρονης σχεσης (από αυτές που βλεπεις και ευχεσαι να ειχες και συ ) εξαιτιας την υπαρξη τριτου ατομου.Παντου γυρω μας, και σε ολον τον κοσμο τετοια παραδειγματα.Απολυσεις, φυσικες καταστροφες, αρρωστιες, χωρισμοι.
Ολοι εχουν από μια ιστορια να σου διηγηθουν.
Γκρεμιζεται ο κοσμος γυρω σου.Ετσι, με ένα τσαφ.Παθαινεις μπλακ αουτ εκει που νομιζες ότι όλα ειχαν μπει σε μια σειρα.Ολα αυτά που θεωρουσες δεδομενα παυουν να υφιστανται.Μετεωρος, με το ένα ποδι πριν πατησει τη λεπτη γραμμη της παρανοιας, προσπαθεις να ισορροπησεις και να επαναφερεις τη βαρκα της ζωης σου την ιδια στιγμη που βλεπεις ότι μπαζει νερα από παντου.
Αν εισαι από τους τυχερους θα τα καταφερεις.
Το τιμημα είναι ένα άλλο θεμα.Πολυ μεγαλο και επιπονο για αναλυση.
Εάν όχι, δε ξερω τι άλλο να σου πω.
Το μονο που εχω να συμπληρωσω σαν επιλογο, ότι εχοντας περασει κατι παρομοιο, εμαθα να μη θεωρω τιποτα δεδομενο στη ζωη μου.Ολα ανατρεπονται, όλα μπορουν να αλλαξουν.Το μονο που σε κανει να συνεχιζεις, είναι οι στιγμες ευτυχιας και γαληνης που εισαι σε θεση να νιωσεις και παλι , αυτή τη φορα εχοντας διπλη αξια για σενα, εχοντας περασει μεσα από την κολαση της ανατροπης και εχοντας καταφερει να ισορροπησεις ξανα.
Το μονο δεδομενο στη ζωη μας από τη στιγμη που θα γεννηθουμε, είναι ο θανατος μας.
Ουτε η υγεια μας, ουτε οι σχεσεις μας, ουτε οι σπουδες μας και κατά συνεπεια η επαγγελματικη μας αποκατασταση είναι δεδομενη.Ολα δημιουργουνται και εξαφανιζονται από το πουθενα.
Αυτο που τη μια μερα θεωρεις σιγουρο χαρτι, την άλλη μερα εχει γυρισει μπουμερανγ και σε εχει αποκεφαλισει.Εχουν πεσει στην αντιληψη μου τοσες πολλες περιπτωσεις τελευταια , που καθομαι συχνα και αναρωτιεμαι ποσο ευκολα μπορει η ζωη να σε ανεβασει σε δυσθεωρητα υψη αλλα και να σε γκρεμισει σε απατα βαραθρα από τη μια στιγμη στην άλλη.
Ακουσα για μια περιπτωση νεας γυναικας, στην ηλικα μου, να πηγαινει ανυποψιαστη για εξετασεις και να διαγνωζεται με καρκινο του μαστου σε προχωρημενο σταδιο.Εμαθα για θανατηφορο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο σοι γνωστης μου.Ακουσα για τον χωρισμο πολυχρονης σχεσης (από αυτές που βλεπεις και ευχεσαι να ειχες και συ ) εξαιτιας την υπαρξη τριτου ατομου.Παντου γυρω μας, και σε ολον τον κοσμο τετοια παραδειγματα.Απολυσεις, φυσικες καταστροφες, αρρωστιες, χωρισμοι.
Ολοι εχουν από μια ιστορια να σου διηγηθουν.
Γκρεμιζεται ο κοσμος γυρω σου.Ετσι, με ένα τσαφ.Παθαινεις μπλακ αουτ εκει που νομιζες ότι όλα ειχαν μπει σε μια σειρα.Ολα αυτά που θεωρουσες δεδομενα παυουν να υφιστανται.Μετεωρος, με το ένα ποδι πριν πατησει τη λεπτη γραμμη της παρανοιας, προσπαθεις να ισορροπησεις και να επαναφερεις τη βαρκα της ζωης σου την ιδια στιγμη που βλεπεις ότι μπαζει νερα από παντου.
Αν εισαι από τους τυχερους θα τα καταφερεις.
Το τιμημα είναι ένα άλλο θεμα.Πολυ μεγαλο και επιπονο για αναλυση.
Εάν όχι, δε ξερω τι άλλο να σου πω.
Το μονο που εχω να συμπληρωσω σαν επιλογο, ότι εχοντας περασει κατι παρομοιο, εμαθα να μη θεωρω τιποτα δεδομενο στη ζωη μου.Ολα ανατρεπονται, όλα μπορουν να αλλαξουν.Το μονο που σε κανει να συνεχιζεις, είναι οι στιγμες ευτυχιας και γαληνης που εισαι σε θεση να νιωσεις και παλι , αυτή τη φορα εχοντας διπλη αξια για σενα, εχοντας περασει μεσα από την κολαση της ανατροπης και εχοντας καταφερει να ισορροπησεις ξανα.
Η πισινη και η μπροστινη
Κάθε φορα που κανω μια καινουρια σχεση στη ζωη μου, εχω σε μονιμη βαση να χτυπαει στο πισω μερος του εγκεφαλου μου το υπενθυμιστικο μηνυμα : « αυτή τη φορα κρατα και μια πισινη, δε ξερεις τι σου ξημερωνει»
Θα μου πειτε, δικιο εχουν και στα λενε.Δεν είναι λιγες οι φορες που εχω συγκρουστει μετωπικα και εχω φαει το κεφαλι μου.Οταν το επαθα πρωτη φορα,σοκαριστηκα. Αργησα να το ξεπερασω.Οπου και να ακουμπουσα, η πληγη με πονουσε.
Μετα συνηθισα.Υιοθετησα οχι μονο την πισινή, αλλα και την μπροστινη και την πλαινη συνναμα.Μια χαρα τα πηγαιναμε.Πληρης καλυψη, κανενας πονος.
Περασε καιρος αρκετος και ειπα να χαλαρωσω.Να βγαλω την πανοπλια μου να την γυαλισω.Να την αφησω να ξαποστασει και να πορευτω μοναχη, γυμνη, με μοναδικη μου παρεα τη λογικη και την ευαισθησια μου.
Μολις το καταλαβαν αυτό , η μπροστινη και η πλαινη εξανεμιστικαν , και η πισινη μου κραταει μουτρα και με αγνοει επιδεικτικα.
Πλεον και να θελω, δε μπορω να τη πλησιασω.Μου ξεφευγει.Ετσι αποφασισα να την αγνοησω και εγω με τη σειρα μου.Το ραντεβου μας εχει ανανεωθει σιωπηλα αλλωστε.
Sooner or later.
Θα μου πειτε, δικιο εχουν και στα λενε.Δεν είναι λιγες οι φορες που εχω συγκρουστει μετωπικα και εχω φαει το κεφαλι μου.Οταν το επαθα πρωτη φορα,σοκαριστηκα. Αργησα να το ξεπερασω.Οπου και να ακουμπουσα, η πληγη με πονουσε.
Μετα συνηθισα.Υιοθετησα οχι μονο την πισινή, αλλα και την μπροστινη και την πλαινη συνναμα.Μια χαρα τα πηγαιναμε.Πληρης καλυψη, κανενας πονος.
Περασε καιρος αρκετος και ειπα να χαλαρωσω.Να βγαλω την πανοπλια μου να την γυαλισω.Να την αφησω να ξαποστασει και να πορευτω μοναχη, γυμνη, με μοναδικη μου παρεα τη λογικη και την ευαισθησια μου.
Μολις το καταλαβαν αυτό , η μπροστινη και η πλαινη εξανεμιστικαν , και η πισινη μου κραταει μουτρα και με αγνοει επιδεικτικα.
Πλεον και να θελω, δε μπορω να τη πλησιασω.Μου ξεφευγει.Ετσι αποφασισα να την αγνοησω και εγω με τη σειρα μου.Το ραντεβου μας εχει ανανεωθει σιωπηλα αλλωστε.
Sooner or later.
Geduld haben No2
Τριτη πρωι, σε κεντρικο ΙΚΑ διαδραματιζεται μια ακομα σκηνη απειρου καλλους και τρανταχτο παραδειγμα της αθανατης ελληνικης πραγματικοτητας.
Εχω φυγει από την εταιρεια μου με όλα τα απαραιτητα δικαιολογητικα για την εκδοση νεας ασφαλιστικης ενημεροτητας και το απαραιτητο χαμογελο και ενεσεις υπομονης που θα χρειαστω.
Φτανω και δεν βλεπω κοσμο να στεκεται, παρα μονο να καθεται.
«Αφηστε τα δικαιολογητικα και θα σας φωναξουμε» , ωρα 10.30 πρωινη.
Χαμογελαω –geduld haben- και καθομαι στο πρωτο κενο καθισμα που βρισκω.
«θα σας παρει πολύ ωρα, εχει χαλασει το συστημα και στις 11 θα φυγει η υπαλληλος», φροντιζει να μας ενημερωσει η προισταμενη.
Εννοειται ότι οσοι τυχεροι είναι ηδη μεσα, θα εξυπηρετηθουν.
Η ωρα περναει, από μεσα μου σιγομουρμουραω geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν.
Πιανομαι, σηκωνομαι, καθομαι,
geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν.
Σκεφτομαι να γραψω μια ιστορια, εχω ηδη σχηματισει το σεναριο στο μυαλο μου, οι σκεψεις μου όμως διακοπτονται αποτομα από τη διπλανη μεσηλικη με ξανοιγμενο μαλλι κυρια που θεωρει (λανθασμενα) ότι η δικη της ιστορια-ταλαιπωρια με το ΙΚΑ είναι τοσο ενδιαφερουσα που πρεπει οπωσδηποτε να την ακουσω.Την αποφευγω εν ταχυ με ένα παγερό βλεμμα και σκεφτομαι το δευτερο κεφαλαιο της ιστοριας μου , όταν ακουω το ονομα μου .
Ωρα 11.40 , 80 λεπτα αργοτερα.
Σηκωνομαι περιχαρης με την εντυπωση ότι η αναμονη και ταλαιπωρια μου εχει τελειωσει, ξεχνοντας μαλλον ότι η εικοστη δευτερα μαιου δε θα ηταν η τυχερη μου μερα, μια και πεφτω σε νέοπροσλειφθησα -με κοκκινα κοκκαλινα γυαλια- υπαλληλο που θεωρει σκοπιμο να κατεβασει ολους τους φακελους που αφορουν την εταιρεια και να αρχισει εξονυχιστικό ελεγχο.
Για να μη μακρυγορω, μετα από 100 λεπτα παραμονης μου στο υπεροχο κοσμο του ΙΚΑ, εφυγα με αδεια χερια και κανοντας πρωτα μια αιτηση για την εκδοση ενός αλλου πιστοποιητικου (άλλη μια καινοτομια της νεας υπαλληλου, προσφορα του καταστηματος , μια και τοσα χρονια που ασχολουμαι, πρωτη φορα μας ζητηθηκε) , το οποιο ηταν απαραιτητο για την εν συνεχεια εκδοση του δικου μας.
Ηθικο συμπερασμα/διδαγμα.
geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν.
Υ.Γ. Από τα νευρα μου μετα, πηρα λαθος δρομο επιστροφης , χαθηκα στα στενα, και γυρισα μετα από μια ωρα πισω.Στην υγεια μας!Παντα τετοια!
Εχω φυγει από την εταιρεια μου με όλα τα απαραιτητα δικαιολογητικα για την εκδοση νεας ασφαλιστικης ενημεροτητας και το απαραιτητο χαμογελο και ενεσεις υπομονης που θα χρειαστω.
Φτανω και δεν βλεπω κοσμο να στεκεται, παρα μονο να καθεται.
«Αφηστε τα δικαιολογητικα και θα σας φωναξουμε» , ωρα 10.30 πρωινη.
Χαμογελαω –geduld haben- και καθομαι στο πρωτο κενο καθισμα που βρισκω.
«θα σας παρει πολύ ωρα, εχει χαλασει το συστημα και στις 11 θα φυγει η υπαλληλος», φροντιζει να μας ενημερωσει η προισταμενη.
Εννοειται ότι οσοι τυχεροι είναι ηδη μεσα, θα εξυπηρετηθουν.
Η ωρα περναει, από μεσα μου σιγομουρμουραω geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν.
Πιανομαι, σηκωνομαι, καθομαι,
geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν.
Σκεφτομαι να γραψω μια ιστορια, εχω ηδη σχηματισει το σεναριο στο μυαλο μου, οι σκεψεις μου όμως διακοπτονται αποτομα από τη διπλανη μεσηλικη με ξανοιγμενο μαλλι κυρια που θεωρει (λανθασμενα) ότι η δικη της ιστορια-ταλαιπωρια με το ΙΚΑ είναι τοσο ενδιαφερουσα που πρεπει οπωσδηποτε να την ακουσω.Την αποφευγω εν ταχυ με ένα παγερό βλεμμα και σκεφτομαι το δευτερο κεφαλαιο της ιστοριας μου , όταν ακουω το ονομα μου .
Ωρα 11.40 , 80 λεπτα αργοτερα.
Σηκωνομαι περιχαρης με την εντυπωση ότι η αναμονη και ταλαιπωρια μου εχει τελειωσει, ξεχνοντας μαλλον ότι η εικοστη δευτερα μαιου δε θα ηταν η τυχερη μου μερα, μια και πεφτω σε νέοπροσλειφθησα -με κοκκινα κοκκαλινα γυαλια- υπαλληλο που θεωρει σκοπιμο να κατεβασει ολους τους φακελους που αφορουν την εταιρεια και να αρχισει εξονυχιστικό ελεγχο.
Για να μη μακρυγορω, μετα από 100 λεπτα παραμονης μου στο υπεροχο κοσμο του ΙΚΑ, εφυγα με αδεια χερια και κανοντας πρωτα μια αιτηση για την εκδοση ενός αλλου πιστοποιητικου (άλλη μια καινοτομια της νεας υπαλληλου, προσφορα του καταστηματος , μια και τοσα χρονια που ασχολουμαι, πρωτη φορα μας ζητηθηκε) , το οποιο ηταν απαραιτητο για την εν συνεχεια εκδοση του δικου μας.
Ηθικο συμπερασμα/διδαγμα.
geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, geduld haben, geduld haben, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν, ο χρονος δεν υπαρχει, μονο τα ρολογια υπαρχουν.
Υ.Γ. Από τα νευρα μου μετα, πηρα λαθος δρομο επιστροφης , χαθηκα στα στενα, και γυρισα μετα από μια ωρα πισω.Στην υγεια μας!Παντα τετοια!
gedanken
θα εχουμε καλες εξελιξεις αυριο και μεθαυριο;
θα μπορεσει το διδυμακι μου να αντεπεξελθει;
θα δει το διδυμακι της αραγε το γαλαζιο της θαλασσας;
η αναμονη οταν δε συνοδευεται απο προσμονη ειναι ο χειροτερος συντροφος για τις λιγες ωρες που απεμειναν..
θα μπορεσει το διδυμακι μου να αντεπεξελθει;
θα δει το διδυμακι της αραγε το γαλαζιο της θαλασσας;
η αναμονη οταν δε συνοδευεται απο προσμονη ειναι ο χειροτερος συντροφος για τις λιγες ωρες που απεμειναν..
21/05/2007
Two wolves
An old Cherokee is teaching his grandson about life."A fight is going on inside me," he said to the boy.
"It is a terrible fight and it is between two wolves.
One is evil - he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.
The other is good - he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith.
This same fight is going on inside you - and inside every other person, too."
The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather,
"Which wolf will win?"
The old Cherokee simply replied,
"The one you feed."
The door in the floor
There was a little boy who didn't know if he wanted to be born.
His mommy didn't know if she wanted him to be born either.
This was because they lived in a cabin in the woods, on an island, in a lake -- and there was no one else around.
And in the cabin, there was a door in the floor.
The little boy was afraid of what was under the door in the floor and the mommy was afraid, too.
Once, long ago, other children had come to visit the cabin for Christmas, but the children had opened the door in the floor and they had disappeared down the hole.
The mommy had tried to look for the children, but when she opened the door in the floor she heard such an awful sound that her hair turned completely white, like the hair of a ghost.
And the mommy had also seen some things, things so horrible that you can't imagine them.
And so the mommy wondered if she wanted to have a little boy - especially because of everything that might be under the door in the floor.
Then she thought: 'Why not? I'll just tell him not to open the door in the floor!'
Yet the little boy still didn't know if he wanted to be born into a world where there was a door in the floor.
But there were also some beautiful things in the woods, and on the island, and in the lake.
His mommy didn't know if she wanted him to be born either.
This was because they lived in a cabin in the woods, on an island, in a lake -- and there was no one else around.
And in the cabin, there was a door in the floor.
The little boy was afraid of what was under the door in the floor and the mommy was afraid, too.
Once, long ago, other children had come to visit the cabin for Christmas, but the children had opened the door in the floor and they had disappeared down the hole.
The mommy had tried to look for the children, but when she opened the door in the floor she heard such an awful sound that her hair turned completely white, like the hair of a ghost.
And the mommy had also seen some things, things so horrible that you can't imagine them.
And so the mommy wondered if she wanted to have a little boy - especially because of everything that might be under the door in the floor.
Then she thought: 'Why not? I'll just tell him not to open the door in the floor!'
Yet the little boy still didn't know if he wanted to be born into a world where there was a door in the floor.
But there were also some beautiful things in the woods, and on the island, and in the lake.
'Why not take a chance?' the little boy thought.
So he was born, and he was very happy.
And his mommy was happy again too, although she told the boy at least once every day, 'Don't you ever, not ever - never, never, never open the door in the floor!'
But of course he was only a little boy.
If you were that boy, wouldn't you want to open that door in the floor?
απο το site του Jeff Bridges (αποσπασμα απο την αντιστοιχη ταινια)
20/05/2007
clouds in my home
ευχομαι τωρα που θα συναντηθουν παλι οι δρομοι μας, να δω επιτελους τον ηλιο μετα τη βροχή..
κουράστηκα πραγματικά..
19/05/2007
The Ride of the Valkyries- Richard Wagner
Στη Σκανδιναβική μυθολογία οι βαλκυρίες (valkyrjur, ενικός : valkyrja) είναι ελάσσονες θηλυκές θεότητες που υπηρετούν τον Οντίν.
Η ονομασία τους σημαίνει αυτές που επιλέγουν τους σφαγιασθέντες .
Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ ενσωμάτωσε Σκανδιναβικές ιστορίες που περιελάμβαναν τη βαλκυρία Μπρύνχιλντρ και την τιμωρία της και τον επακόλουθο έρωτά της για τον Πολεμιστή Σίγκφριντ στις όπερές του Βαλκυρία (Die Walküre) και Το Λυκόφως των Θεών (Götterdämmerung).
Στην βαγκνερική τους εκδοχή οι Βαλκυρίες είναι κόρες του Βοτάν (Wotan /Οντίν) και της Έρντα (Erda/Γιορντ, ‘Γη’) και ονομάζονται Brünnhilde, Helmwige, Ortlinde, Gerhilde, Waltraute, Siegrune, Rossweisse, Grimgerde και Schwertleite.
[πηγη : wikipedia]
Τα Παράθυρα
Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.
Κ.Π.Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
πισω απο το φεγγαρι
Την ωρα που το ολογιομο φεγγαρι λουζει το πελαγο και καθρεπτιζει τα ονειρα σου σκεψου αν εισαι ετοιμος να τα αντικρισεις καταμματα και να δεχτεις τις εκπληξεις που σου επιφυλασσουν.
after the rain
Λαμπερός ο πρωινος ηλιος μετα την χτεσινη βροχη που ραντισε απαλα χτες την πολη που κοιμοταν..
μια καρδια απο τριανταφυλλα
«Τι γνωμη πιστευετε ότι σχηματιζει καποιος για μενα όταν με γνωριζει πρωτα φορα;»
μας ρωτησες μετα το φαγητο.
Ολοι επεσαν πανω σου. «Εισαι ανασφαλης» , «μη δινεις σημασια σε ατομα που δεν αξιζουν» καποιες από τις γνωμες που ακουστηκαν.
Εγω ξερω.
Εχεις πληγωθει και ψαχνεις τον μιτο της Αριαδνης που θα σε βγαλει από τον λαβυρινθο που εσυ η ιδια εχεις σχηματισει.
Για να τιμωρησεις τον εαυτο σου που τολμησε για μια φορα ακομα στη ζωη του να αφεθει στον ερωτα .
Στη μαγεια του.
Ο,τι και να σου πω είναι ακυρο.
Θα αργησεις να συνελθεις και το ξερεις οσο και εγω.
Και το προσωπειο της δυναμικης και ανεξαρτητης γυναικας θα καλυψει άλλη μια φορα επιδεξια την ευαισθησια σου και την λαχταρα σου για το πιο ωραιο συναισθημα, που λεγεται ερωτας.
[ Όταν η ζωη κανει πολλους κυκλους, ερχεται η στιγμη που θα ζαλιστεις και θα κατεβεις από το τρενο.
Και ας μην εχεις φτασει στο τερμα.]
[ Δυστυχως. ]
μας ρωτησες μετα το φαγητο.
Ολοι επεσαν πανω σου. «Εισαι ανασφαλης» , «μη δινεις σημασια σε ατομα που δεν αξιζουν» καποιες από τις γνωμες που ακουστηκαν.
Εγω ξερω.
Εχεις πληγωθει και ψαχνεις τον μιτο της Αριαδνης που θα σε βγαλει από τον λαβυρινθο που εσυ η ιδια εχεις σχηματισει.
Για να τιμωρησεις τον εαυτο σου που τολμησε για μια φορα ακομα στη ζωη του να αφεθει στον ερωτα .
Στη μαγεια του.
Ο,τι και να σου πω είναι ακυρο.
Θα αργησεις να συνελθεις και το ξερεις οσο και εγω.
Και το προσωπειο της δυναμικης και ανεξαρτητης γυναικας θα καλυψει άλλη μια φορα επιδεξια την ευαισθησια σου και την λαχταρα σου για το πιο ωραιο συναισθημα, που λεγεται ερωτας.
[ Όταν η ζωη κανει πολλους κυκλους, ερχεται η στιγμη που θα ζαλιστεις και θα κατεβεις από το τρενο.
Και ας μην εχεις φτασει στο τερμα.]
[ Δυστυχως. ]
τα δακρυα της βροχης
Καθοσουν χαμογελαστη στο μπαρ και χαμογελουσες σε ολο τον κοσμο.Γυναικα αλεγκρα , με το αφοπλιστικο σου χαμογελο να κατακτα και τις πιο δυσβατες καρδιες.
Μονο εγω σε κοιταξα περα απο τη μασκα σου, ειχα κερδισει προ πολλου το δικαιωμα αυτό.Διεκρινα ένα χειμαρρο ετοιμο να ξεχυθει από τα καστανα σου ματια.
Μη δακρυζεις για ατομα που δε μπαινουν σε κοπο να σε καταλαβουν, σου ψιθυρισα και με κοιταξες χωρις να πεις κουβεντα.
Εφυγα γρηγορα από το μαγαζι, περπατωντας στη βροχη που επεφτε λυτρωτικα στη νυχτα που σκεπαζε την πολη.
Δε βιαζομουν να φτασω σπιτι , απολαμβανα τις σταγονες που δροσιζαν το μετωπο μου, σα να επιθυμουσα να εξαγνιστω μεσα από αυτές.
Οι δρομοι κενοι, τα βηματα μου αθορυβα, οι λιμνουλες που ειχαν σχηματιστει ειχαν αποκτησει μια χρυσαφενια λαμψη από τα κιτρινα φωτα της γειτονιας.
Ομορφα κοιμαται η πολη σκεφτηκα, καθως εμπαινα σπιτι.
Μονο εγω σε κοιταξα περα απο τη μασκα σου, ειχα κερδισει προ πολλου το δικαιωμα αυτό.Διεκρινα ένα χειμαρρο ετοιμο να ξεχυθει από τα καστανα σου ματια.
Μη δακρυζεις για ατομα που δε μπαινουν σε κοπο να σε καταλαβουν, σου ψιθυρισα και με κοιταξες χωρις να πεις κουβεντα.
Εφυγα γρηγορα από το μαγαζι, περπατωντας στη βροχη που επεφτε λυτρωτικα στη νυχτα που σκεπαζε την πολη.
Δε βιαζομουν να φτασω σπιτι , απολαμβανα τις σταγονες που δροσιζαν το μετωπο μου, σα να επιθυμουσα να εξαγνιστω μεσα από αυτές.
Οι δρομοι κενοι, τα βηματα μου αθορυβα, οι λιμνουλες που ειχαν σχηματιστει ειχαν αποκτησει μια χρυσαφενια λαμψη από τα κιτρινα φωτα της γειτονιας.
Ομορφα κοιμαται η πολη σκεφτηκα, καθως εμπαινα σπιτι.
18/05/2007
About love
Εχοντας αριστες σχεσεις με την Βιβλο και την Αγια Γραφη γενικοτερα
(σε πληρη αντιθεση με τα δικα μου πιστευω),
η διδυμη μου αδερφη στον γαμο της
- αντι μπομπονιερας -
προσεφερε στους καλεσμενους που την τιμησαν με την παρουσια της ενα μικρο αναμνηστικο, το οποιο μεταξυ αλλων περιειχε ενα αποσπασπα απο την επιστολη Προς Κορινθιους Α',
περι αγαπης..
“Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη.
εκείνος που αγαπάει δε ζηλοφθονεί
εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής,
δεν είναι εγωιστής ούτε ευερεθιστος ,
ξεχνάει το κακό που του έχουν κανει.
δε χαίρεται για το στραβό που γινεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστο
εκείνος που αγαπάει ,
όλα τα ανεχεται ,
σε όλα εμπιστευεται,
για όλα ελπιζει,
όλα τα υπομένει.
Ποτέ η αγάπη δε θα πάψει να υπάρχει…”
[Παρόλο που δεν ασπαζομαι καμια θρησκεια , το παραπανω αποσμασμα εντυπωθηκε για τα καλα στη μνημη μου και ευχομαι ολοψυχα οχι μονο στους δικους μου νιοπαντρους αλλα και στον καθεναν που δηλώνει οτι αγαπαει, να το εχει παντα κατα νου.]
(σε πληρη αντιθεση με τα δικα μου πιστευω),
η διδυμη μου αδερφη στον γαμο της
- αντι μπομπονιερας -
προσεφερε στους καλεσμενους που την τιμησαν με την παρουσια της ενα μικρο αναμνηστικο, το οποιο μεταξυ αλλων περιειχε ενα αποσπασπα απο την επιστολη Προς Κορινθιους Α',
περι αγαπης..
“Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη.
εκείνος που αγαπάει δε ζηλοφθονεί
εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής,
δεν είναι εγωιστής ούτε ευερεθιστος ,
ξεχνάει το κακό που του έχουν κανει.
δε χαίρεται για το στραβό που γινεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστο
εκείνος που αγαπάει ,
όλα τα ανεχεται ,
σε όλα εμπιστευεται,
για όλα ελπιζει,
όλα τα υπομένει.
Ποτέ η αγάπη δε θα πάψει να υπάρχει…”
[Παρόλο που δεν ασπαζομαι καμια θρησκεια , το παραπανω αποσμασμα εντυπωθηκε για τα καλα στη μνημη μου και ευχομαι ολοψυχα οχι μονο στους δικους μου νιοπαντρους αλλα και στον καθεναν που δηλώνει οτι αγαπαει, να το εχει παντα κατα νου.]
17/05/2007
οι αγελαδες στο γραφειο
Πριν αρκετο καιρο βρεθηκα σε κεντρικο βιβλιοπωλειο της Αθηνας, ένα απογευμα Τριτης, με την ψυχολογια μου σε πολύ χαμηλα επιπεδα.
Αφησα τα ματια μου να ταξιδεψουν φευγαλεα πανω στους χιλαδες τιτλους βιβλιων - στοιβαγμενα και στοιχισμενα στα ομοιομορφα ραφια του καταστηματος - και τον εαυτο μου να αφομοιωθει τοσο με το περιβαλλον, ώστε να γινει καποια στιγμη αορατος.
Αφου περασα αρκετη ωρα σε μια προσπαθεια μου να διωξω τις μαυρες σκεψεις ,λιγο πριν φτασω στο ταμειο, επεσε η ματια μου σε πολυχρωμες και χιουμοριστικες καρτες ( σε πληρη αντιθεση με την διαθεση μου εκεινη τη στιγμη).
Αποφασισα λοιπον να αγορασω μια, την οποια εβαλα σε περιοπτη θεση στο γραφειο μου, να μου θυμιζει κάθε μερα εκεινη τη μερα και ταυτοχρονα να μου υπενθυμιζει ότι ο ηλιος πολύ λαμπερος και η ζωη αρκετά συντομη να σπαταλαω τις πολυτιμες στιγμες της κανοντας μαυρες σκεψεις.
Αυτά και αλλα πολλα, στη συνεχεια του προγραμματος μας.
η συνεχεια :
Breathe, breathe in the air
Don't be afraid to care
Leave, but don't leave me
Look around
Choose your own ground
Long you live and high you fly
And smiles you'll give and tears you'll cry
And all you touch and all you see
Is all your life will ever be
Run, rabbit run
Dig that hole, forget the sun
And when at last the work is done
Don't sit down
It's time to dig another one
For long you live and high you fly
But only if you ride the tide
And balanced on the biggest wave
You race towards an early grave
Pink Floyd - Breathe in the Air / On The Run
Υπενθυμιστικο μήνυμα , αρ. 3
● Οι δυσκολίες της ζωής αντιμετωπίζονται συνήθως με τρεις τρόπους:
την ελπίδα,
το όνειρο
και
το χιούμορ.
Εμμανουήλ Καντ
[και με υπομονη & ψυχραιμια , θα προσθετα]
την ελπίδα,
το όνειρο
και
το χιούμορ.
Εμμανουήλ Καντ
[και με υπομονη & ψυχραιμια , θα προσθετα]
Ο Μικρός Ναυτίλος
Αργησα πολύ να καταλάβω τί σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στόν άλλο πόλο της περηφάνειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.
Μια μέρα που ένιωθα να μ'έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κεί που περπατούσα, μεσ 'τα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Τό'κοψα και τό'φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.Το διάβασα σ'αυτή τη στυφή απο αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ'ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου. Ωσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πιά ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναί, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ηταν ένα δικαίωμα.
[ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ]
Μια μέρα που ένιωθα να μ'έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κεί που περπατούσα, μεσ 'τα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Τό'κοψα και τό'φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.Το διάβασα σ'αυτή τη στυφή απο αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ'ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου. Ωσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πιά ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναί, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ηταν ένα δικαίωμα.
[ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ]
16/05/2007
The Calendar
Άλλη μια δυσκολη μερα φτανει στο τελος της.
Δεν εμειναν πολλες αλλωστε.
Υπομονη.
Ένα παθημα που σου γινεται παθημα.
Μεγαλωνεις και ωριμαζεις μεσα από αυτό.
Και υπομενεις.
Περιμενεις.
Αναμενεις.
Το αυριο διχως τις ημερομηνιες.
Χωρις τους κοκκινους κυκλους στο ημερολογιο σου.
Καιρος να αλλαξεις χρωμα.
15/05/2007
Alone With Everybody
The flesh covers the bone
and they put a mind
in there and
sometimes a soul,
and the women break
vases against the walls
and the men drink too
much
and nobody finds the
one
but keep
looking
crawling in and out
of beds.
flesh covers
the bone and the
flesh searches
for more than
flesh.
there's no chance
at all:
we are all trapped
by a singular
fate.
nobody ever finds
the one.
the city dumps fill
the junkyards fill
the madhouses fill
the hospitals fill
the graveyards fill
nothing else
fills.
Charles Bukowski
and they put a mind
in there and
sometimes a soul,
and the women break
vases against the walls
and the men drink too
much
and nobody finds the
one
but keep
looking
crawling in and out
of beds.
flesh covers
the bone and the
flesh searches
for more than
flesh.
there's no chance
at all:
we are all trapped
by a singular
fate.
nobody ever finds
the one.
the city dumps fill
the junkyards fill
the madhouses fill
the hospitals fill
the graveyards fill
nothing else
fills.
Charles Bukowski
Η μεταμορφωση της πεταλουδας
Ερχονται στιγμες στη ζωη της που νομιζει ότι παραβγαινει τον Χρονο σε έναν ανισο αγωνα δρομου.
Ποιος θα φτασει πρωτος στο τερμα, εχοντας τσεκαρει με επιτυχια όλα τα κουτακια στην ατελειωτη λιστα με τις υποχρεωσεις.Μην τυχον και αφησει τιποτα και κανεναν δυσαρεστημενο.Να μην εχουν να της προσαψουν κατι.Να είναι παντα και παντου στην ωρα της.Να εχει τα παντα τακτοποιημενα, στο μυαλο της και στα συρταρια της.
Πολλες φορες πιανει τον εαυτο της αναμειγμενη σε ένα δαιδαλωδες παιχνιδι ταξινομησης σκεψεων.Αυτο παει στη μαυρη λιστα, το άλλο στη λευκη.Αυτο το ξεχναμε δια παντως, εκεινο το επανεξεταζουμε σε ευλογο χρονικο διαστημα.Σαν τα ρουχα της, κάθε αρχη της σαιζον,που περνουν από εξονυχιστικό ελεγχο και διαδικασία απόδειξης της χρησιμοτητας τους για λιγους μηνες ζωης επιπλεον.
Πουθενα αχρηστα αντικειμενα,πουθενα σκονισμενα βιβλια.
Μηχανικες πραξεις εκκαθαρισης λαμβανουν χωρα σε μερες και ωρες που καθοριζονται από το αυτονομο υποσεινηδητο της.Και εκεινη, ένα απλο οργανο, τις εκτελει με ακριβεια ψυχρου εκτελεστη.Και όταν πια θα «συνελθει» από την ολη διαδικασια, θα συνεχισει αταραχα τη ζωη της,παρασυροντας σαγηνευτικα στη ληθη τις μηχανικες τις πραξεις.
Με τοση μαεστρια και τεχνη, που πειθει τον εαυτο της για το φυσιολογικο της καταστασης της.
Και ας παλευει να το αλλαξει.
Να αφεθει στην εκπληξη του απροοπτου.
Του μαγικου.
Καποιες στιγμες το καταφερνει.Πεταει.Ονειρευεται.Αιθεροβατει.Ερωτευεται.Αγαπά.
Μαγικες στιγμες.Παπαλισμενες με την χρυσοσκονη της ευτυχιας.
Που σα χρυσαλλιδες απελευθερωνονται από το μεταξενιο κουκουλι τους και φτερουγιζουν στο ονειρο, πολυχρωμες πεταλουδες πια.
Σε ένα ταξιδι εναντια στον Χρονο και σε κάθε λογικη.
Τυχερος οποιος βρεθει στο διαβα της .
Pride and Prejudice
..ξυπνάς και εχεις μια επαναλαμβανομενη σκηνη μεσα στο κεφαλι σου , για οχι και τοσο [αυτη τη φορα], ανεξηγητους λογους..
sleeping beauty
Μερικες φορες σκεφτεται αν θα ηταν πιο ευκολο να κλεισει τα ματια της και να ξυπνησει μετα από πολύ καιρο, σαν την ωραια κοιμωμενη, περιμενοντας στους αιωνες τον πριγκηπα του παραμυθιου της.
Ισως τοτε ο κοσμος γυρω της να ηταν παλευκος σαν το μητρικο γαλα,
αγνος σα το χαμογελο ενός παιδιου
και απαλος σαν ένα βελουδινο κατακοκκινο τριανταφυλλο.
Ισως.
Ποτέ δε θα μαθει.
Requiem
Λενε ότι ο χρονος είναι ο καλυτερος γιατρος.Αμβλυνει τη μνημη σου,στεγνωνει τα δακρυα σου, επουλωνει τις πληγες σου.Καλυπτει με ένα διαφανο πεπλο τις εμπειριες σου με τετοιο τροπο ώστε ναι μεν να είναι ευδιακριτες,όχι όμως ευαναγνωστες.Να πρεπει να πλησιασεις πιο κοντα για να ερθουν ολες οι λεπτομερειες στη μνημη σου.
Πραγμα που δε το κανεις ποτέ.
Σ άρεσει αυτή η ταφρος αναμεσα σας.Το καστρο με τις αναμνησεις σου είναι πλεον πολύ μακρια, πισω σου,μονο φευγαλεα θα το επισκεφτεις,for old times sake,για την γλυκια νοσταλγια της στιγμης.
Τιποτα δεν είναι το ιδιο πια.
Ουτε καν η διαδρομη.
Μερικες φορες είναι σα να επιστρεφεις από κηδεια.Αλλοτε αισθανεσαι θλιψη για αυτά που αφησες πισω σου και ενιοτε χαρα για το αυριο που εσυ θα εχεις την ευκαιρια να ζησεις.
Το μονο που μενει είναι να διαλεξεις πλευρά.
14/05/2007
13/05/2007
η αξια της πεψης
Όταν περνας δυσκολες καταστασεις στη ζωη σου, ένα - αν όχι και το μοναδικο- καλο που αποκομιζεις είναι η αντοχη και η ανοχη σε θεματα και λεπτομερειες που υπο άλλες συνθηκες θα ηταν ικανες να σε οδηγησουν με μαθηματικη ακριβεια (εφοσον εχουν την ταση να επαναλαμβανονται) στα προθυρα νευρικης κρισης.
Μαθαινεις να εκτιμας την ζωη και τις αξιες της,εάν βεβαια καταφερεις και βγεις με σώας τας φρενας από τις συμπληγαδες της αβυσσου σου.
Προβληματα εχεις μαθει να ονομαζεις πλεον μονο οσα έχουν άμεση και άρρηκτη συνδεση με τη ζωη και τον θανατο.
Τοσο απλα.
Τοσο απολυτα.
Όλα τα υπολοιπα είναι απλα θεματακια που απασχολουν την καθημερινοτητα σου και νοστιμιζουν ή πικραινουν το ημερησιο μενου στη διαιτα σου.
Όλα αναγκαια συστατικα ώστε να λειτουργει σωστα αυτό που ονομαζουμε ζωντανος οργανισμος,μεταφορικα και κυριολεκτικα.
Οσο για τα μαγειρεματα της τυχης, παντα θα υπαρχει και η σοδα,παντα θα υφισταται το ενδεχομενο δηλητηριασης,αλλα και η μεγιστη απολαυση ενός θεσπεσιου γευματος, από αυτά που προκαλουν ερωτα στην καρδια και ευδαιμονια στο στομαχι.
Αρκει να εχεις καλο πεπτικο συστημα.
Που το εχεις ήδη αποκτησει.
Με το σπαθι σου.
Μαθαινεις να εκτιμας την ζωη και τις αξιες της,εάν βεβαια καταφερεις και βγεις με σώας τας φρενας από τις συμπληγαδες της αβυσσου σου.
Προβληματα εχεις μαθει να ονομαζεις πλεον μονο οσα έχουν άμεση και άρρηκτη συνδεση με τη ζωη και τον θανατο.
Τοσο απλα.
Τοσο απολυτα.
Όλα τα υπολοιπα είναι απλα θεματακια που απασχολουν την καθημερινοτητα σου και νοστιμιζουν ή πικραινουν το ημερησιο μενου στη διαιτα σου.
Όλα αναγκαια συστατικα ώστε να λειτουργει σωστα αυτό που ονομαζουμε ζωντανος οργανισμος,μεταφορικα και κυριολεκτικα.
Οσο για τα μαγειρεματα της τυχης, παντα θα υπαρχει και η σοδα,παντα θα υφισταται το ενδεχομενο δηλητηριασης,αλλα και η μεγιστη απολαυση ενός θεσπεσιου γευματος, από αυτά που προκαλουν ερωτα στην καρδια και ευδαιμονια στο στομαχι.
Αρκει να εχεις καλο πεπτικο συστημα.
Που το εχεις ήδη αποκτησει.
Με το σπαθι σου.
through sickness and health
I, The Man, promise to love, honor, and cherish you forever.
I promise to always stand by your side through the good and the bad times.
I promise to be faithful and loving.
I promise to be the most compassionate man through sickness, in health, and the sad times.
I promise to give you all of my heart.
I promise to be your partner and best friend.
And, I promise to love you with all my heart and soul for eternity. Please accept this ring as a symbol of our love and friendship. I love you, Woman.
I'm very lucky to know people who honour and cherich their vows.
12/05/2007
οι σταγονες του αναπαντεχου
Το αναπαντεχο σου χτυπαει την πορτα παντα τη στιγμη που εχεις παραδοθει στη ληθη,τη στιγμη που εισαι σιγουρος ότι τα οποια συναισθηματα σου εχουν εξαφανιστει δια παντως από τον χαρτη της ιδιοσυγκρασιας σου.
Είναι αυθαδης.
Δε σε ρωταει,δε σε υπολογιζει.
Εισβαλλει στη ζωη σου και σαν ανεμοστροβιλος,δεν αφηνει τιποτα ορθιο στο περασμα του.
Δε σε λυπαται,σου επιβαλλεται.
Ανημπορος να σκεφτείς πλεον, με μονο οδηγο τον ενστικτο, παλευεις για την επιβιωση σου.
Μη το φοβασαι.Μην του αντιστεκεσαι.
Ματαιος κοπος.
Σαν πολυμηχανος Οδυσσεας, θα καταφερει τον σκοπο του.Να πασπαλισει τη ζωη σου με σταγονες ζωης,ποθου,ευτυχιας,χαρας,λυπης,ευδαιμονιας και αλλων τοσων που νομιζες ότι δεν κατοικουσαν πια μεσα σου.
Αφεσου.
Είναι αυθαδης.
Δε σε ρωταει,δε σε υπολογιζει.
Εισβαλλει στη ζωη σου και σαν ανεμοστροβιλος,δεν αφηνει τιποτα ορθιο στο περασμα του.
Δε σε λυπαται,σου επιβαλλεται.
Ανημπορος να σκεφτείς πλεον, με μονο οδηγο τον ενστικτο, παλευεις για την επιβιωση σου.
Μη το φοβασαι.Μην του αντιστεκεσαι.
Ματαιος κοπος.
Σαν πολυμηχανος Οδυσσεας, θα καταφερει τον σκοπο του.Να πασπαλισει τη ζωη σου με σταγονες ζωης,ποθου,ευτυχιας,χαρας,λυπης,ευδαιμονιας και αλλων τοσων που νομιζες ότι δεν κατοικουσαν πια μεσα σου.
Αφεσου.
David Lynch - Eraserhead
[..λιγα 24ωρα πριν την επισκεψη σε κινηματογραφο εν οψη της νεας ταινιας του Lynch]
10/05/2007
Dolores O'riordan - Ordinary Day
This is just an ordinary day
Wipe the insecurities away
I can see that the darkness will erode
Looking out the corner of my eye
I can see that the sunshine will explode
Far across the desert in the sky
Beautiful girl
Won't you be my inspiration?
Beautiful girl
Don't you throw your love around
What in the world, what in the world
Could ever come between us?
Beautiful girl, beautiful girl
I'll never let you down
Won't let you down
This is the beginning of your day
Life is more intricate than it seems
Always be yourself along the way
Living through the spirit of your dreams
Beautiful girl
Won't you be my inspiration?
Beautiful girl
Don't you throw your love around
What in the world, what in the world
Could ever come between us?
Beautiful girl, beautiful girl
I'll never let you down
Won't let you down
Down, down...
09/05/2007
08/05/2007
η Αγαπη και ο Χρόνος
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε;»
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη»…
του Μάνου Χατζιδάκι
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε;»
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη»…
του Μάνου Χατζιδάκι
ο καθρεπτης μου
Κάποιοι φιλοι που διαβαζουν το blog μου, μου λενε ότι βγαζει μια νότα μελαγχολικη ,ενιοτε και απαισιοδοξη.
Αυτο που εχω να παρατηρησω εγω, είναι ότι μόνο εχοντας τετοια διαθεση,νοιωθω την αναγκη να εκφραστω γραπτως.Οταν νοιωθω κατι να με πνιγει,κατι να σιγοβραζει μεσα μου,κατι να ερπεται στα εσωψυχα μου.
Και θελω να βγει.Να ελευθερωθει.Να καει.
Η ολη διαδικασια ενδεχομενως και να χαρακτηριζεται από μια (ευχαριστη για μενα) μελαγχολια , με την οποια εχουμε γινει πλεον οι ιδανικοι συγκατοικοι.Δεν μπαινουμε η μια στα χωραφια της αλλης, σεβομαστε το χαρακτηρα της καθεμιας και υποστηριζουμε με θέρμη την ελευθερη εκφραση ανα πασα στιγμη.
Αυτό που εχω μαθει να εκτιμω σε αυτην, οτι σεβεται τις στιγμες ευτυχιας μου και δε με ενοχλει στο ελαχιστο.Στη χαρα μου απεχει διακριτικα,γνωριζοντας πολύ καλα τη θεση της στη ζωη μου.
Till we meet again λοιπον.
Υ.Γ.Ποτέ δε φοβηθηκα αυτό που μου φανερωνεται και μπορω να δω, παρα μονο εκεινο, το κρυφο,το σκοτεινο, που με μεγαλη μαεστρια ξεγλυστραει από τους δρομους της αληθειας.
CAKE - I Will Survive
Μια απο τις πολλες διασκευές που παντα μου φτιαχνει τη μερα, ειδικα αν την ακουσω επτα παρα το πρωι..
07/05/2007
συμβουλες
.
Η καλυτερη συμβουλη που μου εδωσαν σημερα:βαλε τον Ντεμη να φαει το ψαρι μεσα σου.
Η καλυτερη συμβουλη που εχω να δωσω σημερα:ο,τι αφηνεις,σε αφηνει.
.
Η καλυτερη συμβουλη που μου εδωσαν σημερα:βαλε τον Ντεμη να φαει το ψαρι μεσα σου.
Η καλυτερη συμβουλη που εχω να δωσω σημερα:ο,τι αφηνεις,σε αφηνει.
.
ξυπολητη
.
.
Θελει να παει στη θαλασσα.
Να περπατησει ξυπολητη στη ζεστη αμμο, να βουλιαξει στους αμμολοφους,να ερωτοτροπησει με τον ηλιο.
Να κολυμπησει στα βαθυγαλανα νερα,να αφεθει στο ρευμα της θαλασσας.
Και οπου τη βγαλει.
.
.
Θελει να παει στη θαλασσα.
Να περπατησει ξυπολητη στη ζεστη αμμο, να βουλιαξει στους αμμολοφους,να ερωτοτροπησει με τον ηλιο.
Να κολυμπησει στα βαθυγαλανα νερα,να αφεθει στο ρευμα της θαλασσας.
Και οπου τη βγαλει.
.
120 λεπτα μεχρι την αιωνιοτητα
Σημερα δε περναει ο χρονος.Ουτε καν ρευστος είναι,όπως απεικονιζεται στον αγαπημενο της Dali.Αργα και βασανιστικα κυλουν τα λεπτα, οι κινησεις επαναλαμβανομενες,οι σκεψεις μουδιασμενες.Μια σιωπη επικρατει στο γραφειο,τα νευρα τεντωμενα,το μυαλο σε αδρανεια.
Η μια σελιδα διαδεχεται την άλλη χωρις να μπορει να εστιασει καπου.Αδυναμια αυτοσυγκεντρωσης.Ελλειψη κινητρων.Στασιμοτητα σκεψης.
Fuck
Απεχθανεται αυτή τη κατασταση.Της δινει ωρα να σκεφτεται.Αυθαίρετα.
Το μονο χειροτερο από μια κουραστικη δουλεια είναι η μη δουλεια.Το πρωτο ποτέ δε το φοβηθηκε, αντιθετως μαλιστα το επιζητουσε.
Το δευτερο την αποσυντονιζε.Σκεψεις παντου, σαν αγριοχορτα, εκει που δεν τα σπερνουν.Αντε παλι να τα θερισει από την αρχη.
Ε ν ε ν η ν τ α λεπτα ακομα.Υπομονή.
.
Η μια σελιδα διαδεχεται την άλλη χωρις να μπορει να εστιασει καπου.Αδυναμια αυτοσυγκεντρωσης.Ελλειψη κινητρων.Στασιμοτητα σκεψης.
Fuck
Απεχθανεται αυτή τη κατασταση.Της δινει ωρα να σκεφτεται.Αυθαίρετα.
Το μονο χειροτερο από μια κουραστικη δουλεια είναι η μη δουλεια.Το πρωτο ποτέ δε το φοβηθηκε, αντιθετως μαλιστα το επιζητουσε.
Το δευτερο την αποσυντονιζε.Σκεψεις παντου, σαν αγριοχορτα, εκει που δεν τα σπερνουν.Αντε παλι να τα θερισει από την αρχη.
Ε ν ε ν η ν τ α λεπτα ακομα.Υπομονή.
.
το σμιξιμο
τελικα οταν σκεφτεσαι θετικα και αφηνεις τα πραγματα να κυλησουν μονα τους, ολα πανε κατ'ευχην..
το προηγουμενο τραγουδι - υποσυνειδητα - αφορουσε τη χτεσινη μερα, απο τις καλυτερες που εχω περασει..
μια μερα οπου ο προγραμματισμος του πρωινου και το αναπαντεχο του βραδυνου εσμιξαν και δημιουργησαν μια αξεχαστη αναμνηση.
υ.γ.ευχαριστω που με πηρες μαζι σου
το προηγουμενο τραγουδι - υποσυνειδητα - αφορουσε τη χτεσινη μερα, απο τις καλυτερες που εχω περασει..
μια μερα οπου ο προγραμματισμος του πρωινου και το αναπαντεχο του βραδυνου εσμιξαν και δημιουργησαν μια αξεχαστη αναμνηση.
υ.γ.ευχαριστω που με πηρες μαζι σου
06/05/2007
05/05/2007
ο ιπποκαμπος χορευει βαλς
Και τι δεν ειδε στον υπνο της τo χτεσινο βραδυ..
Ότι περνουσε πανω από μια γεφυρα που ενωνε δυο ωκεανους, συναντωντας στο δρομο της υπερμεγεθη ιπταμενα πιρναχας-γοργονες, ψαχνοντας τα νεα τους θυματα, φαλαινες που νομιζαν ότι ηταν δελφινια και επαιρναν μερος σε χορευτικο ενυδρειου,αστακους σε διαμαχη με καραβιδες,αστεριες σε αγωνα δρομου με αχινους,ιπποκαμπους που χορευαν ρυθμικα υπο τους ηχους ενός βιεννεζικου βαλς..
Ειδε ότι ηταν καθοδον με την αδερφη της σε ένα επικειμενο ταξιδι και συναντησαν στον δρομο τους διαδηλωτες εναντια στη καλλιεργεια παπαρουνας,αμετρητα φορτηγα με κλεψιμαίικα στερεοφωνικα στη διαπασων,έναν αγωνα μινι κουπερ με νανους οδηγους και βατραχια στην ακρη του δρομου να ζητωκραυγαζουν.
Περασε μεσα από ανεμοθυελλα κατάληγοντας σε έναν επιγειο παραδεισο ,οπου την περιμεναν ολοι οι φιλοι της σε ένα αποχαιρετιστηριο παρτυ.Ειδε ατομα με τα οποια ειχε παρεξηγηθει και ελυσε τις διαφορες μαζι τους.Ειδε τον εαυτο της μικρο με τις αδερφες τις να παιζουν χαρουμενες στην παιδικη χαρα στο χωριο τους.Γευτηκε το φοβερο κεικ σοκολατας που εφτιαχνε η γιαγια της και μυρισε το μεθυστικο αρωμα του νυχτολουλουδου που καλυπτε την αυλη του σπιτιου της.
Ξυπνησε χαλαρη.
Θα ξεκινουσε τη μερα της με μια βολτα στην Ακροπολη.
04/05/2007
ο λαβυρινθος
Πολύ περιεργη η διαθεση της σημερα.
Υπερμετρα μοναχικη από τη μια και αφυσικα αισιοδοξη από την άλλη.
Απο το πρωι τη διακρινει μια ελλειψη αυτοσυγκεντρωσης .Εν αναμονη της ωρας που θα φυγει είναι, από τη στιγμη που μπηκε στο γραφειο της.Σαν αλυσοδεμενη αισθανεται,με δεσμα που μονο η ιδια μπορει να χαλαρωσει.Ο Μεγας Αλεξανδρος του εαυτου της.Η Αριαδνη του λαβυρινθου της.
Μια αρχη και ένα τελος.
Εχει μαθει πια να παιζει σ΄αυτό το παιχνιδι του μυαλου της.Πολυ γρηγορα φτανει πλεον στην εξοδο κινδυνου.Δεν την τρομαζει και αν χαθει λιγο στον δρομο.
Καποιος της ειπε να εμπιστευεται το ενστικτο της.
Αυτό κανει.
To Aντίο
Σήμερα δε μπορούσε να συγκεντρωθεί με τίποτα στην δουλειά της. Το μυαλό της στριφογυρνούσε συνεχώς. Μια στο παρελθόν, μια στο παρόν. Ίσως γιατί νιώθει και πάλι ζωντανή , βιώνοντας ξανα συναισθήματα που νόμιζε ότι είχαν διαγραφεί δια παντος από τον χάρτη της ζωης της.
Ταξιδέψε δέκα χρόνια πριν.
Ήταν η πρώτη φορά που ερωτεύτηκε.
Ίσως και η μοναδική μέχρι σήμερα.
Τη θυμάται σα να ήταν χτες, λες και ο χρόνος είχε λησμονήσει να κάνει το θριαμβευτικό πέρασμα του από τη μνήμη της.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν γνωρίστηκαν. Τον πρόσεξε με το που έκανε την είσοδο του στο club.Όπως και αυτός. Οι ζωες τους ενωθήκαν με ένα απλό κοίταγμα, για να χωρίσουν απότομα κάποιους μήνες μετά. Ποτέ άλλοτε δεν είχε νιώσει να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια της, ποτέ άλλοτε δεν ξυπνούσε και κοιμόταν με την εικόνα του. Κάθε τι που έκανε, έγραφε , σκεφτόταν είχε σχέση με αυτόν. Ήταν το φως που έκανε τη ζωή της να υπερσκιαζει και το πιο λαμπρό αστέρι.
Του το έδειχνε κάθε μέρα. Με όλο της το είναι.
Τον τρόμαξε.
Την άφησε.
Και αυτή μαράζωσε.
Έκλαψε όσο δεν είχε ξανακλαψει στη ζωή της.
Αμβλύς ο πόνος του έρωτα, είχε εμβολίσει και κυριεύσει την καρδιά της.
Άργησε να τον ξεπεράσει. Άλλαξε τόπο διαμονής, παρέες, συνήθειες.
Ποτέ της δεν τον ξέχασε.
Έμαθε για τον άδικο χαμό του με αφορμή ένα όνειρο της, μια ζεστή αυγουστιάτικη νύχτα, αρκετά χρονιά μετά .Τον επισκέφτηκε στην τελευταία του κατοικία για τον ύστατο αποχαιρετισμό.
Του είπε όλα όσα δεν είχε προλάβει, δάκρυσε άλλη μια φορά βλέποντας τη φωτογραφία στον πανέμορφο μαρμάρινο τάφο του.
Farewell my love , του ψιθύρισε.
Και όπως συμβαίνει σε κάθε ιστορία, ο Χρόνος συνέχισε την κούρσα του, η Ψυχή της καταλάγιασε και η Καρδιά της σφράγισε για πάντα την ανάμνηση του μέσα της, ερμητικά.
Ένας θόρυβος από την λεωφορο την επανάφερε στην πραγματικότητα. «Ακόμα δεν έχω λάβει μήνυμα» σκέφτηκε, και εσκυψε προς το τηλεφωνο.
Ζω
Καθισε και αναλογιστηκε ποσο εχει κλαψει στη ζωη της.
Για τον παππουλη της που τους αφησε ξαφνικα,για τον αγαπημενο της θειο που εφυγε μια κρυα μερα του Φλεβαρη.
Για την λατρεμενη της γιαγια,που μεχρι και την τελευταια στιγμη της ελεγε «πες μου ότι δε θα μ’αφησεις μονη»
Για την αδερφη της που ηθελε τοσο πολύ να βοηθησει και δε μπορουσε.
Για την μοναξια της που την επνιγε στο κιτρινο δωματιο.
Για αυτους που εμπιστευτηκε και την προδωσαν με τον χειροτερο τροπο.
Απο την χαρα που ενιωσε στους γαμους των αδερφων της.
Από τα γελια που ξεσπουσαν με τους πραγματικους της φιλους.
Από ευτυχια που ενιωσε .
Από ερωτα.
Ζω,
Σκεφτηκε.
Ασκητική (απόσπασμα)- Ν.Καζαντζάκης
Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι· κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.
Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.
Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.
Με κίντυνο, βαρυγκομώντας, τρεκλίζοντας μέσα στο σκοτάδι, πασκίζω να τιναχτώ από τον ύπνο, να σταθώ λίγη ώρα, όσο μπορώ, ορθιος.
Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.
Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Αλλο άλογο δεν έχω.
Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κατατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Αλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.
Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ' ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.
Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: "Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!
"Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.
"Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.
"Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!
"Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.
"Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.
"Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
"Ν' αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!
"Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.
"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"
Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.
Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.
Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ' ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.
Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του.
Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.
Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν' ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα. Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει!
Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.
Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.
Με κίντυνο, βαρυγκομώντας, τρεκλίζοντας μέσα στο σκοτάδι, πασκίζω να τιναχτώ από τον ύπνο, να σταθώ λίγη ώρα, όσο μπορώ, ορθιος.
Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.
Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Αλλο άλογο δεν έχω.
Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κατατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Αλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.
Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ' ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.
Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: "Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!
"Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.
"Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.
"Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!
"Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.
"Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.
"Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
"Ν' αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!
"Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.
"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"
Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.
Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.
Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ' ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.
Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του.
Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.
Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν' ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα. Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει!
λιγο πριν το τερμα
ειναι ανεξηγητο το ποσο γρηγορα μπορει να σκοτεινιασει
να χαθει στην καταιγιδα
να γινει ενα με τη θαλασσα που τοσο λατρευει
Neil Young - Heart of Gold
I want to live,
I want to give
Ive been a miner for a heart of gold.
Its these expressions I never give
That keep me searching for a heart of gold
And Im getting old.
Keeps me searching for a heart of gold
And Im getting old.
Ive been to hollywood
Ive been to redwood
I crossed the ocean for a heart of gold
Ive been in my mind, its such a fine line
That keeps me searching for a heart of gold
And Im getting old.
Keeps me searching for a heart of gold
And Im getting old.
Keep me searching for a heart of gold
You keep me searching for a heart of gold
And Im getting old.
Ive been a miner for a heart of gold.
[αγαπημενο τραγουδι]
03/05/2007
Το μαχαιρι
Τελικα, οσο περνουν οι μερες και τα ατομα που συναναστρεφομαι βλεπουν ότι κατι εχει αλλαξει για μενα [κανω κατι ασυνηθιστο για μενα, χαμογελαω διαρκως :) ],εχω να παρατηρησω το εξης:
Λιγοι είναι οι ανθρωποι που πραγματικα χαιρονται με την χαρα σου,που σε κοιτουν χωρις να σε φθονουν, που θελουν να μαθουν λεπτομερειες χωρις να νοιωθουν τσιμπηματα ζηλιας.Το βλεπεις στα ματια τους,σκοτεινιαζουν μεμιας και αλλαζουν κουβεντα.Μη τυχον και σταξει λιγη ευτυχια πανω τους και πονεσουν ,σα να τους εχεις ριξει αλατι σε πληγη που ακομα αιμορραγει.
Στον πονο βεβαια και στην λυπη δεν τιθεται τετοιο θεμα.Ολοι ξερουν να παρηγορουν και να σου συμπαραστεκονται.Το κανουν από οικτο όμως;από συμπονοια;η από πραγματικο ενδιαφερον;
Ετσι θολωμενος που εισαι εκεινη τη στιγμη , δε καθεσαι να το ψαξεις.Το μονο που σε νοιαζει να βρεις την εξοδο κινδυνου.Τι κιαν πιαστεις από λαθος χερια;Τι κιαν βασιστεις σε λαθος γνωμες; Το ζητουμενο είναι να δεις το φως στο τερμα του τουνελ.Να μη ξεφυγεις από την πορεια σου προς τα εκει.
Και όταν όλα αυτά θα είναι πισω σου, και όταν η ζωη σου θα εχει κανει ακομα καποιες περιστροφες και ξαναβρεις τα λογικα σου , τοτε θα καταλαβεις.Θα ξυπνησεις ένα ωραιο πρωινο και απλα θα «ξερεις».
Τι αξιζει να κρατησεις και τι επιβαλλεται να πεταξεις.
Χωρις συναισθηματισμους.
Χωρις μεσοβεζικες λυσεις.
A clean cut.
Λιγοι είναι οι ανθρωποι που πραγματικα χαιρονται με την χαρα σου,που σε κοιτουν χωρις να σε φθονουν, που θελουν να μαθουν λεπτομερειες χωρις να νοιωθουν τσιμπηματα ζηλιας.Το βλεπεις στα ματια τους,σκοτεινιαζουν μεμιας και αλλαζουν κουβεντα.Μη τυχον και σταξει λιγη ευτυχια πανω τους και πονεσουν ,σα να τους εχεις ριξει αλατι σε πληγη που ακομα αιμορραγει.
Στον πονο βεβαια και στην λυπη δεν τιθεται τετοιο θεμα.Ολοι ξερουν να παρηγορουν και να σου συμπαραστεκονται.Το κανουν από οικτο όμως;από συμπονοια;η από πραγματικο ενδιαφερον;
Ετσι θολωμενος που εισαι εκεινη τη στιγμη , δε καθεσαι να το ψαξεις.Το μονο που σε νοιαζει να βρεις την εξοδο κινδυνου.Τι κιαν πιαστεις από λαθος χερια;Τι κιαν βασιστεις σε λαθος γνωμες; Το ζητουμενο είναι να δεις το φως στο τερμα του τουνελ.Να μη ξεφυγεις από την πορεια σου προς τα εκει.
Και όταν όλα αυτά θα είναι πισω σου, και όταν η ζωη σου θα εχει κανει ακομα καποιες περιστροφες και ξαναβρεις τα λογικα σου , τοτε θα καταλαβεις.Θα ξυπνησεις ένα ωραιο πρωινο και απλα θα «ξερεις».
Τι αξιζει να κρατησεις και τι επιβαλλεται να πεταξεις.
Χωρις συναισθηματισμους.
Χωρις μεσοβεζικες λυσεις.
A clean cut.
Pablo Neruda - Sonnet LXXXI
And now you're mine. Rest with your dream in my dream.
Love and pain and work should all sleep, now.
The night turns on its invisible wheels,
and you are pure beside me as a sleeping amber.
No one else, Love, will sleep in my dreams. You will go,
we will go together, over the waters of time.
No one else will travel through the shadows with me,
only you, evergreen, ever sun, ever moon.
Your hands have already opened their delicate fists
and let their soft drifting signs drop away;
your eyes closed like two gray
wings, and I move
after, following the folding water you carry, that carries
me away. The night, the world, the wind spin out their destiny.
Without you, I am your dream, only that, and that is all.
Love and pain and work should all sleep, now.
The night turns on its invisible wheels,
and you are pure beside me as a sleeping amber.
No one else, Love, will sleep in my dreams. You will go,
we will go together, over the waters of time.
No one else will travel through the shadows with me,
only you, evergreen, ever sun, ever moon.
Your hands have already opened their delicate fists
and let their soft drifting signs drop away;
your eyes closed like two gray
wings, and I move
after, following the folding water you carry, that carries
me away. The night, the world, the wind spin out their destiny.
Without you, I am your dream, only that, and that is all.
02/05/2007
δυο χελιδονια τον απριλιο
«Αντε και του χρονου διπλη», ηταν η ευχη-καραμελα που πιπιλουσαν τα’αυτια της κάθε πασχα και χριστουγεννα από τους συγγενεις της.
Από τοτε που ειχε διαλυσει και τους δυο της αρραβωνες,ειχαν πεσει ολοι πανω της."Τετοιο κοριτσι, κριμα να μεινει στο ραφι", της υπενθυμιζαν σε κάθε ευκαιρια που τους δινονταν.
"Τι περιμενεις; Ο Μιστερ Τελειος δε προκειται ποτέ να σου χτυπησει την πορτα.Βρες καποιον να νοικοκυρευτεις και συ,να κανεις οικογενεια.Μονη σου θες να μεινεις σε ολη σου τη ζωη;"ξεστομιζαν οι πιο θαραλλεοι.
Ειχε παψει εδώ και καιρο να τους δινει σημασια.Στην αρχη την ενοχλουσε, μετα το συνηθισε και τωρα διασκεδαζε με την υποτιθεμενη αγωνια τους για το ατομο της.
Ποσο λιγο την ηξεραν.
Ποτέ της δεν ειχε συμβιβαστει με κατι μετριο, ποσο μαλλον όταν θα αφορουσε το πιο σημαντικο γεγονος στη ζωη ενός ανθρωπου, την δημιουργια δικης της οικογενειας.Το αγχος της ηλικιας την ειχε προσπερασει , αφου ειχε προσπαθησει με κάθε θεμιτο η αθεμιτο μεσο να την καταβαλλει ψυχολογικα.
Σε λαθος πορτα χτυπουσε.
I've loved, Ive laughed and cried.
I've had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.
To think I did all that;
And may I say - not in a shy way,
No, oh no not me,
I did it my way.
Σιγοτραγουδουσε χαμογελωντας κάθε φορα.Με το αινιγματικο της χαμογελο.
Οπως της ειχε πει και η κυρ’Αμαλια εκει πανω στις ραχες, «αν θελει να ερθει κορη μου, θα ερθει, αλλιως ας προσπερασει».
Ειχε εμπιστοσυνη στον εαυτο της.Ηξερε.Και περίμενε.
Από τοτε που ειχε διαλυσει και τους δυο της αρραβωνες,ειχαν πεσει ολοι πανω της."Τετοιο κοριτσι, κριμα να μεινει στο ραφι", της υπενθυμιζαν σε κάθε ευκαιρια που τους δινονταν.
"Τι περιμενεις; Ο Μιστερ Τελειος δε προκειται ποτέ να σου χτυπησει την πορτα.Βρες καποιον να νοικοκυρευτεις και συ,να κανεις οικογενεια.Μονη σου θες να μεινεις σε ολη σου τη ζωη;"ξεστομιζαν οι πιο θαραλλεοι.
Ειχε παψει εδώ και καιρο να τους δινει σημασια.Στην αρχη την ενοχλουσε, μετα το συνηθισε και τωρα διασκεδαζε με την υποτιθεμενη αγωνια τους για το ατομο της.
Ποσο λιγο την ηξεραν.
Ποτέ της δεν ειχε συμβιβαστει με κατι μετριο, ποσο μαλλον όταν θα αφορουσε το πιο σημαντικο γεγονος στη ζωη ενός ανθρωπου, την δημιουργια δικης της οικογενειας.Το αγχος της ηλικιας την ειχε προσπερασει , αφου ειχε προσπαθησει με κάθε θεμιτο η αθεμιτο μεσο να την καταβαλλει ψυχολογικα.
Σε λαθος πορτα χτυπουσε.
I've loved, Ive laughed and cried.
I've had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.
To think I did all that;
And may I say - not in a shy way,
No, oh no not me,
I did it my way.
Σιγοτραγουδουσε χαμογελωντας κάθε φορα.Με το αινιγματικο της χαμογελο.
Οπως της ειχε πει και η κυρ’Αμαλια εκει πανω στις ραχες, «αν θελει να ερθει κορη μου, θα ερθει, αλλιως ας προσπερασει».
Ειχε εμπιστοσυνη στον εαυτο της.Ηξερε.Και περίμενε.
Parlez Moi D'Amour
*απο τις λιγες φορές που ευχομαι να γνωριζα την γαλλικη γλωσσα.
Καθε μεταφραση ευπροσδεκτη :)
Καθε μεταφραση ευπροσδεκτη :)
01/05/2007
Subscribe to:
Posts (Atom)