Μερικες φορες σκεφτεται αν θα ηταν πιο ευκολο να κλεισει τα ματια της και να ξυπνησει μετα από πολύ καιρο, σαν την ωραια κοιμωμενη, περιμενοντας στους αιωνες τον πριγκηπα του παραμυθιου της.
Ισως τοτε ο κοσμος γυρω της να ηταν παλευκος σαν το μητρικο γαλα,
αγνος σα το χαμογελο ενός παιδιου
και απαλος σαν ένα βελουδινο κατακοκκινο τριανταφυλλο.
Ισως.
Ποτέ δε θα μαθει.
No comments:
Post a Comment