ο καθρεπτης μου

Κάποιοι φιλοι που διαβαζουν το blog μου, μου λενε ότι βγαζει μια νότα μελαγχολικη ,ενιοτε και απαισιοδοξη.

Αυτο που εχω να παρατηρησω εγω, είναι ότι μόνο εχοντας τετοια διαθεση,νοιωθω την αναγκη να εκφραστω γραπτως.Οταν νοιωθω κατι να με πνιγει,κατι να σιγοβραζει μεσα μου,κατι να ερπεται στα εσωψυχα μου.

Και θελω να βγει.Να ελευθερωθει.Να καει.

Η ολη διαδικασια ενδεχομενως και να χαρακτηριζεται από μια (ευχαριστη για μενα) μελαγχολια , με την οποια εχουμε γινει πλεον οι ιδανικοι συγκατοικοι.Δεν μπαινουμε η μια στα χωραφια της αλλης, σεβομαστε το χαρακτηρα της καθεμιας και υποστηριζουμε με θέρμη την ελευθερη εκφραση ανα πασα στιγμη.

Αυτό που εχω μαθει να εκτιμω σε αυτην, οτι σεβεται τις στιγμες ευτυχιας μου και δε με ενοχλει στο ελαχιστο.Στη χαρα μου απεχει διακριτικα,γνωριζοντας πολύ καλα τη θεση της στη ζωη μου.

Till we meet again λοιπον.




Υ.Γ.Ποτέ δε φοβηθηκα αυτό που μου φανερωνεται και μπορω να δω, παρα μονο εκεινο, το κρυφο,το σκοτεινο, που με μεγαλη μαεστρια ξεγλυστραει από τους δρομους της αληθειας.