«Αντε και του χρονου διπλη», ηταν η ευχη-καραμελα που πιπιλουσαν τα’αυτια της κάθε πασχα και χριστουγεννα από τους συγγενεις της.
Από τοτε που ειχε διαλυσει και τους δυο της αρραβωνες,ειχαν πεσει ολοι πανω της."Τετοιο κοριτσι, κριμα να μεινει στο ραφι", της υπενθυμιζαν σε κάθε ευκαιρια που τους δινονταν.
"Τι περιμενεις; Ο Μιστερ Τελειος δε προκειται ποτέ να σου χτυπησει την πορτα.Βρες καποιον να νοικοκυρευτεις και συ,να κανεις οικογενεια.Μονη σου θες να μεινεις σε ολη σου τη ζωη;"ξεστομιζαν οι πιο θαραλλεοι.
Ειχε παψει εδώ και καιρο να τους δινει σημασια.Στην αρχη την ενοχλουσε, μετα το συνηθισε και τωρα διασκεδαζε με την υποτιθεμενη αγωνια τους για το ατομο της.
Ποσο λιγο την ηξεραν.
Ποτέ της δεν ειχε συμβιβαστει με κατι μετριο, ποσο μαλλον όταν θα αφορουσε το πιο σημαντικο γεγονος στη ζωη ενός ανθρωπου, την δημιουργια δικης της οικογενειας.Το αγχος της ηλικιας την ειχε προσπερασει , αφου ειχε προσπαθησει με κάθε θεμιτο η αθεμιτο μεσο να την καταβαλλει ψυχολογικα.
Σε λαθος πορτα χτυπουσε.
I've loved, Ive laughed and cried.
I've had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.
To think I did all that;
And may I say - not in a shy way,
No, oh no not me,
I did it my way.
Σιγοτραγουδουσε χαμογελωντας κάθε φορα.Με το αινιγματικο της χαμογελο.
Οπως της ειχε πει και η κυρ’Αμαλια εκει πανω στις ραχες, «αν θελει να ερθει κορη μου, θα ερθει, αλλιως ας προσπερασει».
Ειχε εμπιστοσυνη στον εαυτο της.Ηξερε.Και περίμενε.
2 comments:
i eytixia erxete mia, ante dyo fores sti zoi mas. prepei na exeis katharo myalo kai kala antanaklastika gia na katalabeis tin monadikotita tis, kai na tin arpakseis apo ta mallia. na palepseis gi'aytin, na tin kerdiseis. prosoxi megali. an tin diokseis, dystyxos, den exei ta xaraktiristika mpoymerangk kai oi pithanotites na soy epistrafei ,midamines.
kynigontas tin , miazeis me alogo poy akoloythei to "karoto" kai pote den to ftanei. na exeis ypomoni, tha 'rthei kai tha to katalabeis (arga i grigora).
ποσο δικιο εχεις να ηξερες..
Post a Comment