Ζω

Καθισε και αναλογιστηκε ποσο εχει κλαψει στη ζωη της.

Για τον παππουλη της που τους αφησε ξαφνικα,για τον αγαπημενο της θειο που εφυγε μια κρυα μερα του Φλεβαρη.
Για την λατρεμενη της γιαγια,που μεχρι και την τελευταια στιγμη της ελεγε «πες μου ότι δε θα μ’αφησεις μονη»
Για την αδερφη της που ηθελε τοσο πολύ να βοηθησει και δε μπορουσε.
Για την μοναξια της που την επνιγε στο κιτρινο δωματιο.
Για αυτους που εμπιστευτηκε και την προδωσαν με τον χειροτερο τροπο.

Απο την χαρα που ενιωσε στους γαμους των αδερφων της.
Από τα γελια που ξεσπουσαν με τους πραγματικους της φιλους.
Από ευτυχια που ενιωσε .
Από ερωτα.


Ζω,
Σκεφτηκε.