To Aντίο

Σήμερα δε μπορούσε να συγκεντρωθεί με τίποτα στην δουλειά της. Το μυαλό της στριφογυρνούσε συνεχώς. Μια στο παρελθόν, μια στο παρόν. Ίσως γιατί νιώθει και πάλι ζωντανή , βιώνοντας ξανα συναισθήματα που νόμιζε ότι είχαν διαγραφεί δια παντος από τον χάρτη της ζωης της.

Ταξιδέψε δέκα χρόνια πριν.
Ήταν η πρώτη φορά που ερωτεύτηκε.
Ίσως και η μοναδική μέχρι σήμερα.

Τη θυμάται σα να ήταν χτες, λες και ο χρόνος είχε λησμονήσει να κάνει το θριαμβευτικό πέρασμα του από τη μνήμη της.

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν γνωρίστηκαν. Τον πρόσεξε με το που έκανε την είσοδο του στο club.Όπως και αυτός. Οι ζωες τους ενωθήκαν με ένα απλό κοίταγμα, για να χωρίσουν απότομα κάποιους μήνες μετά. Ποτέ άλλοτε δεν είχε νιώσει να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια της, ποτέ άλλοτε δεν ξυπνούσε και κοιμόταν με την εικόνα του. Κάθε τι που έκανε, έγραφε , σκεφτόταν είχε σχέση με αυτόν. Ήταν το φως που έκανε τη ζωή της να υπερσκιαζει και το πιο λαμπρό αστέρι.

Του το έδειχνε κάθε μέρα. Με όλο της το είναι.

Τον τρόμαξε.

Την άφησε.

Και αυτή μαράζωσε.
Έκλαψε όσο δεν είχε ξανακλαψει στη ζωή της.
Αμβλύς ο πόνος του έρωτα, είχε εμβολίσει και κυριεύσει την καρδιά της.

Άργησε να τον ξεπεράσει. Άλλαξε τόπο διαμονής, παρέες, συνήθειες.

Ποτέ της δεν τον ξέχασε.

Έμαθε για τον άδικο χαμό του με αφορμή ένα όνειρο της, μια ζεστή αυγουστιάτικη νύχτα, αρκετά χρονιά μετά .Τον επισκέφτηκε στην τελευταία του κατοικία για τον ύστατο αποχαιρετισμό.
Του είπε όλα όσα δεν είχε προλάβει, δάκρυσε άλλη μια φορά βλέποντας τη φωτογραφία στον πανέμορφο μαρμάρινο τάφο του.
Farewell my love , του ψιθύρισε.

Και όπως συμβαίνει σε κάθε ιστορία, ο Χρόνος συνέχισε την κούρσα του, η Ψυχή της καταλάγιασε και η Καρδιά της σφράγισε για πάντα την ανάμνηση του μέσα της, ερμητικά.



Ένας θόρυβος από την λεωφορο την επανάφερε στην πραγματικότητα. «Ακόμα δεν έχω λάβει μήνυμα» σκέφτηκε, και εσκυψε προς το τηλεφωνο.