Η πισινη και η μπροστινη

Κάθε φορα που κανω μια καινουρια σχεση στη ζωη μου, εχω σε μονιμη βαση να χτυπαει στο πισω μερος του εγκεφαλου μου το υπενθυμιστικο μηνυμα : « αυτή τη φορα κρατα και μια πισινη, δε ξερεις τι σου ξημερωνει»
Θα μου πειτε, δικιο εχουν και στα λενε.Δεν είναι λιγες οι φορες που εχω συγκρουστει μετωπικα και εχω φαει το κεφαλι μου.Οταν το επαθα πρωτη φορα,σοκαριστηκα. Αργησα να το ξεπερασω.Οπου και να ακουμπουσα, η πληγη με πονουσε.
Μετα συνηθισα.Υιοθετησα οχι μονο την πισινή, αλλα και την μπροστινη και την πλαινη συνναμα.Μια χαρα τα πηγαιναμε.Πληρης καλυψη, κανενας πονος.

Περασε καιρος αρκετος και ειπα να χαλαρωσω.Να βγαλω την πανοπλια μου να την γυαλισω.Να την αφησω να ξαποστασει και να πορευτω μοναχη, γυμνη, με μοναδικη μου παρεα τη λογικη και την ευαισθησια μου.

Μολις το καταλαβαν αυτό , η μπροστινη και η πλαινη εξανεμιστικαν , και η πισινη μου κραταει μουτρα και με αγνοει επιδεικτικα.

Πλεον και να θελω, δε μπορω να τη πλησιασω.Μου ξεφευγει.Ετσι αποφασισα να την αγνοησω και εγω με τη σειρα μου.Το ραντεβου μας εχει ανανεωθει σιωπηλα αλλωστε.

Sooner or later.