Το μαχαιρι

Τελικα, οσο περνουν οι μερες και τα ατομα που συναναστρεφομαι βλεπουν ότι κατι εχει αλλαξει για μενα [κανω κατι ασυνηθιστο για μενα, χαμογελαω διαρκως :) ],εχω να παρατηρησω το εξης:

Λιγοι είναι οι ανθρωποι που πραγματικα χαιρονται με την χαρα σου,που σε κοιτουν χωρις να σε φθονουν, που θελουν να μαθουν λεπτομερειες χωρις να νοιωθουν τσιμπηματα ζηλιας.Το βλεπεις στα ματια τους,σκοτεινιαζουν μεμιας και αλλαζουν κουβεντα.Μη τυχον και σταξει λιγη ευτυχια πανω τους και πονεσουν ,σα να τους εχεις ριξει αλατι σε πληγη που ακομα αιμορραγει.

Στον πονο βεβαια και στην λυπη δεν τιθεται τετοιο θεμα.Ολοι ξερουν να παρηγορουν και να σου συμπαραστεκονται.Το κανουν από οικτο όμως;από συμπονοια;η από πραγματικο ενδιαφερον;

Ετσι θολωμενος που εισαι εκεινη τη στιγμη , δε καθεσαι να το ψαξεις.Το μονο που σε νοιαζει να βρεις την εξοδο κινδυνου.Τι κιαν πιαστεις από λαθος χερια;Τι κιαν βασιστεις σε λαθος γνωμες; Το ζητουμενο είναι να δεις το φως στο τερμα του τουνελ.Να μη ξεφυγεις από την πορεια σου προς τα εκει.

Και όταν όλα αυτά θα είναι πισω σου, και όταν η ζωη σου θα εχει κανει ακομα καποιες περιστροφες και ξαναβρεις τα λογικα σου , τοτε θα καταλαβεις.Θα ξυπνησεις ένα ωραιο πρωινο και απλα θα «ξερεις».

Τι αξιζει να κρατησεις και τι επιβαλλεται να πεταξεις.

Χωρις συναισθηματισμους.
Χωρις μεσοβεζικες λυσεις.

A clean cut.