δεν ειναι που καθεσαι κατω απο τον πλατανο του χωριου, διπλα στη θαλασσα, και εισπνεεις καθαρο αερα με την αλμυρα της θαλασσας να σου γαργαλαει τις αισθησεις..
δεν ειναι που παραλληλα ακους και τα πουλακια να κελαηδουν..
δεν ειναι που βλεπεις γνωστους σου και ακους οσες καλημερες δεν εχεις ακουσει ενα μηνα στην αθηνα..
δεν ειναι που πεφτεις να κοιμηθεις και τιποτα δεν ταραζει τον αγγελικο σου υπνο..
δεν ειναι που τρως σπιτικο φαι με ντοματες απο τον κηπο, κοκκορα αλανιαρη και φετα απο τη θειά στο χωριό..
δεν ειναι που για 4 ελληνικους καφεδες πληρωσαμε μολις 3,20 ευρω..
ειναι που αισθανεσαι οτι εισαι στον τοπο σου, οτι περπατας σε στερεο εδαφος και οτι νιωθεις τις ριζες σου σε καθε σου βημα
1 comment:
Είναι που εκεί, σ'αγαπούν ως και οι πέτρες.....
Post a Comment