Καθοσουν χαμογελαστη στο μπαρ και χαμογελουσες σε ολο τον κοσμο.Γυναικα αλεγκρα , με το αφοπλιστικο σου χαμογελο να κατακτα και τις πιο δυσβατες καρδιες.
Μονο εγω σε κοιταξα περα απο τη μασκα σου, ειχα κερδισει προ πολλου το δικαιωμα αυτό.Διεκρινα ένα χειμαρρο ετοιμο να ξεχυθει από τα καστανα σου ματια.
Μη δακρυζεις για ατομα που δε μπαινουν σε κοπο να σε καταλαβουν, σου ψιθυρισα και με κοιταξες χωρις να πεις κουβεντα.
Εφυγα γρηγορα από το μαγαζι, περπατωντας στη βροχη που επεφτε λυτρωτικα στη νυχτα που σκεπαζε την πολη.
Δε βιαζομουν να φτασω σπιτι , απολαμβανα τις σταγονες που δροσιζαν το μετωπο μου, σα να επιθυμουσα να εξαγνιστω μεσα από αυτές.
Οι δρομοι κενοι, τα βηματα μου αθορυβα, οι λιμνουλες που ειχαν σχηματιστει ειχαν αποκτησει μια χρυσαφενια λαμψη από τα κιτρινα φωτα της γειτονιας.
Ομορφα κοιμαται η πολη σκεφτηκα, καθως εμπαινα σπιτι.
No comments:
Post a Comment