Showing posts with label αξιζει την προσοχη μας. Show all posts
Showing posts with label αξιζει την προσοχη μας. Show all posts

10/02/2008

Εχω μυαλό εγω!

Φεύγοντας σήμερα απο την πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση που επισκέφτηκα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος,σκέφτηκα να σας παραθέσω κάποια ελάχιστα απο τα εκατοντάδες στοιχεία & πληροφορίες που αφομοιώνεις στην περιήγησή σου σε αυτή.

Σε συνδυασμό με μια ζεστή σοκολάτα στον Κεραμεικό με αξιόλογη παρέα, είναι ό,τι καλύτερο για να περάσετε μια όμορφη Κυριακή :)


Μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τον εγκέφαλο
Μπορούμε να δούμε τον κόσμο δίχως να είμαστε παρόντες εκεί.
Έχουμε μια καταπληκτική ικανότητα να φανταζόμαστε τον χώρο. Για τον λόγο αυτό ορισμένα άτομα μπορούν να παίζουν σκάκι δίχως ουσιαστικά να βλέπουν την σκακιέρα. Επίσης μπορούμε να εξηγήσουμε σε έναν τουρίστα πώς να πάει στο μουσείο. Τα άτομα που έχουν υποστεί βλάβες στους βρεγματικούς λοβούς δεν μπορούν να βρουν που είναι το κρεβάτι τους. Δεν μπορούν ούτε να το στρώσουν και είναι αδύνατον να καταλάβουν τι ώρα είναι αν το ρολόι δεν έχει αριθμούς.

Όταν διαρραγεί ο χώρος.
Εάν διαρραγεί η σχέση μεταξύ του σώματος και του συστήματος συντονισμού του χώρου χάνουμε την ικανότητα μας να βρίσκουμε τα αντικείμενα. Οι ασθενείς που έχουν υποστεί βλάβες στο οπίσθιο μέρος και των δύο ημισφαιρίων είναι σε δυσμενέστερη κατάσταση από έναν τυφλό.
Συνεχίζουν να βλέπουν τον κόσμο σε 3 διαστάσεις, αλλά τα αντικείμενα εξαφανίζονται μόλις απλώσουν το χέρι τους για να τα πιάσουν. Σαν να τους κάνει πλάκα κάποιος συνεχώς. Δεν μπορούν να φτάσουν στο υπνοδωμάτιο τους, δεν μπορούν να ανάψουν την TV γιατί δεν βρίσκουν το κουμπί, ή να γράψουν ένα γράμμα – μόλις σηκώσουν το μολύβι από το χαρτί είναι αδύνατον να το ξαναβάλουν πίσω στο χαρτί .

Γνωρίζετε ότι:
Η έννοια του χώρου στις γυναίκες αλλάζει κατά τη διάρκεια του μηνιαίου κύκλου τους; Όσο περισσότερες θηλυκές ορμόνες έχει μια γυναίκα τόσο χειρότερη είναι η αίσθηση του χώρου που έχει.
Οι άνδρες και οι γυναίκες βρίσκουν τον δρόμο τους με διαφορετικό τρόποι. Οι γυναίκες τοποθετούν ορόσημα – οι άνδρες βρίσκουν την κατεύθυνση.
Έχουμε ναυτία όταν τα σήματα από την όραση μας και η αίσθηση του χώρου είναι αντικρουόμενα.

Πιστεύετε στα μάτια σας;
Ανάλογα με αυτό που βλέπει ο εγκέφαλος προσπαθεί να το καταλάβει και να το εντάξει. Δεν γνωρίζουμε πάρα πολλά σχετικά με τις παραισθήσεις. Ίσως μια ερμηνεία να είναι ότι οι εμπειρίες μας παίζουν κάποιο παιχνίδι.

Γνωρίζετε ότι:
Μπορεί να αισθάνεστε πόνο σε ένα χέρι που έχετε όμως χάσει;
Οι άνδρες και οι γυναίκες δεν χρησιμοποιούν τον εγκέφαλο τους με τον ίδιο τρόπο όταν χρειάζεται να ερμηνεύσουν τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων.

Πρέπει να εκτιμάμε τον πόνο.
Ο πόνος είναι μια αίσθηση που σχεδόν όλοι μισούμε. Κάποιοι άνθρωποι δεν αισθάνονται πόνο επειδή δεν λειτουργούν οι νευρικές οδοί από τα αισθητήρια όργανα τους προς τον εγκέφαλο. Τα άτομα αυτά μπορεί να καταστρέψουν το σώμα τους διότι δεν αντιδρούν όταν κάτι τους πληγώνει. Ο πόνος είναι αυτό που μας κάνει να τραβήξουμε το πόδι μας από ένα κομμάτι γυαλί ή να μην κοπούμε βαθιά αν ένα μαχαίρι έχει ήδη κόψει το δέρμα μας. Συνήθως όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για το σώμα, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο πόνος που αισθανόμαστε.

Γνωρίζετε ότι:
Η γλώσσα του σώματος είναι μοναδική όσο και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα.
Οι φίλοι αντιγράφουν μεταξύ τους ο ένας τη γλώσσα του σώματος του άλλου – ίσως επειδή κινούνται στους ίδιους ρυθμούς
Είναι πιο εύκολο να πεις ψέματα με το λόγο απ’ ότι με τη γλώσσα του σώματος.

05/02/2008

Τι ειναι αγαπη;;;

Ρεβέκκα, 8 ετών
'Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του'

Βασίλης, 4 ετών
'Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον'

Κάρολος, 5 ετών
'Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του'

Χριστίνα, 6 ετών
'Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη'

Λευτέρης, 4 ετών
'Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε'

Δανιήλ, 7 ετών
'Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία'

Αιμιλία, 8 ετών
'Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ' ακούσεις την αγάπη'

Πάνος, 7 ετών
'Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν... φίλο που δεν χωνεύεις'

Τζένη, 8 ετών
'Αγάπη είναι όταν λες σ' ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα'

Θωμάς, 7 ετών
'Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ' έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος'

Μαρία, 8 ετών
'Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ' όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο'

Κλαίρη, 6 ετών
'Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό'
.
:))) ειπατε κατι;

31/08/2007

δεν εχω λογια..



Εβδομη μερα σημερα, και η φωτια συνεχιζει ακαθεκτη την καταστροφικη της πορεια.
Δε θυμαμαι να εχω ζησει κατι παρομοιο οσο ζω.

27/08/2007

...---...

το λιγότερο που μπορουμε να κανουμε..

01/06/2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)



«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)



Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)


Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»


Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ



ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.



Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων



Σύλλογος Ελπίδα,
τηλ: 210-7757153,
e-mail: infο@elpida.org,
λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36,
λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515


Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία"






ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

28/05/2007

Αμαλία, καλό σου ταξίδι στην χώρα των αγγέλων




με ολο το θαρρος και τη συγκινηση που ενιωσα για τον αδικο χαμο μιας κοπελας που γνωρισα μεσα απο το Blog της, παραθετω ενα απο τα πιο συγκλονιστικα κειμενα που εχω διαβασει στη ζωη μου ,
απο το μπλογκ της ΑΜΑΛΙΑΣ:



http://fakellaki.blogspot.com/




Saturday, April 07, 2007

ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....



Έχω πονέσει αφόρητα,
έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται,
έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου,
έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο,
έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων,
έχω καταστραφεί οικονομικά,
έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου,
έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων,
έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως,
έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες,
έχω στερηθεί διασκεδάσεις ,
έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές,
έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια,
έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου,
δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ,
δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου,

αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς,

αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου,
το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο,
έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου,
έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία,
έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς,
έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό,
έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες,
έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,
έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες",
έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα,
έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου,
τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου,
έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο",
έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος,
δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου,
συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες,
έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,
υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών,
έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου,
έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω,
έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους
(γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) ,
έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου,
δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια,
έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου,
έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων,
έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών
(επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες),
και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια,
ενίοτε και ανοχή πόνου,
έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές,
συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου,
κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου,

κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίας είμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου,

τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους,
δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα,
έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,
από τις ατέλειωτες εξετάσεις,
από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα,

αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα,

αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου,
πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου,
η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας,
ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων,
έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο,
παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα,
δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό,
έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό ,
έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει,
αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει,
έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν,

δε μπορώ να ουρλιάξω.......


ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"

13/05/2007

What is Multiple Sclerosis

Multiple Sclerosis - Faces of MS




βαστα γερα, εμεις ειμαστε εδω.

03/05/2007