Δούναι και λαβείν

Μη μου ζητήσεις τίποτα και θα σου χαρίσω το σύμπαν.
Απαίτησε τα πάντα και θα φύγεις με άδεια χέρια.

Με τον γάτο στα πόδια μου να γουργουρίζει από ευχαρίστηση, κάθομαι και σκέφτομαι ότι τελικά στη ζωή τα πιο ωραία πράγματα έρχονται όταν δε διεκδικούμε τίποτα. Όταν αφήνουμε το ένστικτο μας να μας παρασύρει και προβάλλουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Όταν οι προσδοκίες μας είναι ανύπαρκτες, όταν δε περιμένουμε να συμβεί κάτι.

Κι όμως μας χαρίζεται ο κόσμος όλος.

Πόσο μεγάλη ψυχική + ηθική ικανοποίηση νιώθεις τότε. Διότι την ίδια στιγμή που λαμβάνεις, γνωρίζεις πολύ καλά ότι αυτό που σου δίνεται οφείλεται στην καθαρότητα της ψυχής σου, την οποία μπόρεσε κάποιος να διακρίνει πίσω από τα δυσθεώρητα παράθυρα της προσωπικότητας σου.

Τι και αν δεν είναι όλοι ικανοί να διακρίνουν;
Τι και αν λίγοι θέλουν και ακόμα λιγότεροι είναι ικανοί να δώσουν;
Τι και αν υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά σου σε διαπερνά σαν το τσουχτερό κρύο του χειμώνα;

Εσύ έχεις μάθει να περιμένεις.
Τη μέρα που θα βρεθεί στο δρόμο σου εκείνος που θα καταλάβει σε όλο του το μεγαλείο αυτό που που με τόση ανιδιοτέλεια προσφέρεις, τον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνος που θα δει τον εαυτό του μέσα από σένα .Εκείνος που θα το αντέξει στον χρόνο.
Έχεις μάθει να περιμένεις.

εικονες του νου

Πύλος Μεσσηνίας

Η περιβοητη παραλια Βοιδοκοιλια, μηνας Νοεμβρης

αλλη αποψη της παραλιας

Η Μαραθόπολη

Γατες :)

η πατριδα μου

ποσο αναζωγονητικη η μυρωδια του φρεσκου λαδιου που αναδυεται από καθε χιλιομετρο στην πατριδα μου αυτην την εποχη..

Matisse - 5 Seconds of Love

Το ναρκοπέδιο

Ξύπνησε το πρωί και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το είδωλο της σε τίποτα δεν της θύμισε αυτό που τόσα χρόνια έβλεπε να ακτινοβολεί από ζωντάνια, ευτυχία και ευδαιμονία. Τη θέση του είχε καταλάβει μια σκοτεινή φιγούρα, με βλέμμα στάζοντας καχυποψία και πόνο . «Πως κατάντησα έτσι; I’m a fucked up personality», σκέφτηκε και απέστρεψε με αηδία το βλέμμα της. Η αλήθεια είναι ότι είχε παραιτηθεί από καθετί που θα ζωντάνευε και πάλι τη ζωή της. Δεν έβγαινε, απέφευγε συστηματικά τους φίλους και γνωστούς της ,οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου την είχαν εγκαταλείψει στην τύχη της. Δε θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που επιχείρησε να βγεί ραντεβού, είχε μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο να μουδιάζει και να παγώνει οποιαδήποτε συναισθήματα έψαχναν να ανασάνουν μέσα από σχισμές και να βγουν στην επιφάνεια. Δεν της άξιζε καμία ευτυχία. Τα ρούχα της δεν της ταίριαζαν πλέον. Είχε αδυνατήσει σε αποκρουστικό βαθμό και τα λιπόσαρκα κόκκαλα της εξείχαν σα μυτεροί βράχοι. Το σπίτι της θύμιζε ναρκοπέδιο, ρούχα και αντικείμενα λες και είχαν μετουσιωθεί σε έναν ακανόνιστο όγκο ο οποίος καταλάμβανε τον χώρο που της είχε μείνει για να αναπνεύσει.

Είχε παραιτηθεί από τα πάντα. Από την ελπίδα και από τα όνειρα.

Υπήρχε βέβαια και στιγμή στη ζωή της που ήταν ευτυχισμένη. Με τον άντρα της και τα δυο της ξανθά αγγελούδια. Κάθε μέρα που περνούσε μαζί τους είχε χαραχτεί με χρυσαφένια ροζ γραμματα στη μνήμη της .Πως να ξεχάσει τα χαχανητά τους όταν έκαναν σκανταλιές ή το κοκκίνισμα στα μαγουλάκια τους μετά το παιχνίδι; Το φιλί που με τόση γλύκα της έδιναν κάθε βράδυ, την ώρα που τα σκέπαζε στοργικά και τους έλεγε παραμύθια μέχρι να αποκοιμηθούν; Πώς να ξεχάσει το άγγιγμα του και την προστατευτική του αγκαλιά, οπού την έπαιρνε ο ύπνος κάθε βράδυ και την ταξίδευε σε τόπους ονειρικούς; Την ανιδιοτελή του αγάπη;
Πως;

Ήταν η Άτροπος, άκαμπτη και αδυσώπητη, που αποφάσισε να κόψει για πάντα το νήμα της ζωής τους εκείνο το βροχερό απόγευμα του Νοέμβρη. Μάταια τους περίμενε με λαχτάρα εκείνη την ημέρα να γυρίσουν από την καθιερωμένη επίσκεψη στο γιατρό. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στον δρόμο, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να φανεί το αυτοκίνητο τους και να ξεπηδήσουν οι άγγελοι της από μέσα. Όλο χαρά να της εξιστορήσουν τα ολόφρεσκα κόλπα που τους έμαθε η οδοντίατρος τους. Μάταια.
Όλα μάταια.
Το μονό που θυμάται, το βλέμμα του υπαστυνόμου όταν της ανακοίνωσε το τραγικό δυστύχημα και ένα «λυπάμαι πολύ».

Πάνε χρόνια από τότε, στοιχειωμένα με σκέψεις και εφιάλτες. Η Μοίρα δεν της χαρίστηκε, ούτε και η Ευτυχία .Τώρα αυτή, θαμμένη κάτω από το βαρύ φορτίο των αναμνήσεων της ,ακροβατεί στο φθαρμένο σκοινί της ζωής της, αδημονώντας την ημέρα της λύτρωσης της.
Του θανάτου της.

beauty

Η νέα σελίδα.

Δε ξέρω αν το έχετε νοιώσει , να ξυπνάτε μια μέρα και να είναι σαν να συνέρχεστε από βαθύ λήθαργο , ατρόμητοι και αποφασισμένοι να απαλλαγείτε από κάθε τι «άρρωστο» που σας τρώει σιγά σιγά.
Κι όμως συμβαίνει. Σα να σταματάει ο χρόνος και η μοίρα να σου κλείνει συνωμοτικά το μάτι, δίνοντας το σύνθημα για να προχωρήσεις παρακάτω.
Και το τολμάς. Άλλοτε με ευκολία , άλλοτε με δυσκολία. Πάντοτε όμως με ένα κουτί εμπειρίες στο σακίδιο σου, έτοιμος για ένα νέο ταξίδι, για μια νέα διαδρομή.
Έτσι ξαφνικά, όλα αρχίζουν να βαίνουν καλώς στη ζωή σου. Ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου και κάπου στη διαδρομή αρχίζει επιτέλους και σου αρέσει αυτό που αντικρίζεις στον καθρέπτη σου. Γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους και ξαναχτίζεις τις επαφές με του ίσως λιγάκι παραμελημένους φίλους σου, οι οποίοι περίμεναν καρτερικά την αναγέννηση σου. Ξανανιώθεις τη γυναικεία έξαψη για καθετί καινούριο (απίστευτο συναίσθημα! ) και επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στα δικά σου θέλω. Μαθαίνεις να αγαπάς από την αρχή τον εαυτό σου και αποζητάς τη συντροφιά ανθρώπων που βγάζουν το καλύτερο σου είναι.
Και ας μην γνωρίζεις που βαδίζεις + που θα καταλήξεις.
Δεν είναι ανώφελο άλλωστε να ζητάς τον χρόνο σου πίσω; Αυτός έχει ορίσει την πορεία του, καιρός να το κάνεις και εσύ.

ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ

Το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" γράφτηκε από τον ανεπανάληπτο Μάνο Λοΐζο (και όχι απο τον Σταύρο Ξαρχάκο οπως λανθασμένα νομιζα μέχρι προσφατως) για την ταινία "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού το 1971 και αποτελεί μία απο τις πιό αναγνωρίσιμες ελληνικές μελωδίες, τουλαχιστον κατα την ταπεινη μου άποψη.

Αφιερωμένο σε οσους μιλαει στην ψυχη τους.

οι αισθησεις

Αναπνέει αργά.
Επιτρέπει σε κάθε μόριο του αέρα να εισχωρήσει βαθιά μέσα της, να την κατακλύσει με τη μοναδικότητα του.

Οδηγεί αβίαστα.
Απολαμβάνει κάθε ξεχωριστό χιλιόμετρο της διαδρομής της προς την θάλασσα, τον αιώνιο λυτρωτή της.

Παρατηρεί τα πάντα.
Κάθε αλλαγή κίνησης στα μενεξεδιά συννεφάκια που παιχνιδίζουν στον ορίζοντα, κάθε πλοίο που πλέει νωχελικά, κάθε σκυφτό διαβάτη που προσπερνάει.

Αφουγκράζεται σιωπηλά.
Το θρόισμα στις φυλλωσιές των δέντρων και τον άτακτο παφλασμό των κυμάτων που εφορμούν στην προβλήτα του μικρού λιμανιού που απλώνεται μπροστά της.

Ένα χρυσαφένιο δάκρυ κυλά στα μάτια της.
Για όλα αυτά που νοιώθει και θέλει να μοιραστεί και για όλα αυτά που μοιράστηκε χωρίς να νοιώθει.

Η ουσία

Ένα πορτοκαλί αντιφέγγισμα πάνω από το βουνό. Ένα συννεφάκι φωτίστηκε μια στιγμή κι έφυγε κυνηγημένο απ΄ τον Πονέντε. Η θάλασσα ρίγησε και από μαβιά γίνηκε βαθυγάλανη, έτοιμη να παίξει με τις σεληναχτίδες. Κάτω, στο Τουρκολίμανο, οι βάρκες σιγολικνίζονταν μισοκοιμισμένες. Έβλεπε το αδιόρατο κούνημα των καταρτιών. Καναδυό πυροφάνια βγήκαν στ’ ανοιχτά. Κι η λατέρνα, όπως κάθε βράδυ, έπαιζε το πειραιώτικο, το μάγκικο τραγουδάκι της. Αριστερά, ο Λεβιάθαν της Αθήνας έριχνε πύρινα αντιφεγγίσματα στον ουρανό.
Ολ’ αυτά τα είδε, τ΄ άκουσε, τα διαισθάνθηκε με τη μοναδική ευαισθησία των μελλοθανάτων. Πήρε τα στερνά χρώματα, τους τελευταίους ήχους, σαν αποχαιρετισμό της φεύγουσας ζωής. Και χαμογέλασε στο άπειρο ευτυχισμένη.

Απόλυτα ευτυχισμένη. Γιατί ο θάνατος ερχόταν να σφραγίσει μια σύντομη ζωή, μα γεμάτη. Πληρωμένη από γλυκές πίκρες, σκληρές ηδονές, μεγάλες απογοητεύσεις, οδυνηρές ικανοποιήσεις.

Από ο,τι αποτελεί την ουσία μιας ζωής που αξίζει να τη ζήσει κανείς.

*

*

*

*Από το μυθιστόρημα του Μ.Καραγάτση "Γιούγκερμαν"

keep walking

Τελικά είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.
Αυτές που από την αρχή είχες προσέξει, αλλά πάντα για λόγους αυτοσυντήρησης προτίμησες να καταπνίξεις η να μεγαλοποιήσεις, ανάλογα την περίπτωση. Αυτές που τελικά πάντα βρίσκουν την έξοδο κινδύνου και σε προειδοποιούν, ευτυχώς για σένα, την κατάλληλη στιγμή.

Πόσες φορές στη ζωή σου έχεις κάνει τα στραβά ματιά, τυφλωμένη από τη λάμψη της παρουσίας ή έχεις εθελοτυφλήσει μπροστά σε σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν κάθε είδους σχέση σου;

Η στιγμή που θα καταφέρεις να αδειάσεις το μυαλό σου και να συνειδητοποιήσεις την κατάσταση σου είναι λυτρωτική. Και το περίεργο στην υπόθεση είναι ότι δε φοβάσαι πλέον τίποτε. Ούτε η μοναξιά, ούτε η θλίψη, ούτε καν η έλλειψη ανθρώπινης επαφής μπορεί να σε καταβάλλει. Ένα πέπλο αυτοπροστασίας έχει ενεργοποιηθεί και αγρυπνεί πάνω από κάθε σου ανάσα και κίνηση.

Και ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να αναθεωρήσεις πράξεις και σκέψεις σου. Κανένας απολύτως λόγος να σφηνωθείς στα γρανάζια του με την ελπίδα να τον σταματήσεις. Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα, είτε το παραδέχεσαι / έχεις συνειδητοποιήσει / ζεις μαζί του / τον αποφεύγεις είτε όχι, και το μονό που συνετό να κάνεις, τον αφήνεις να σε παρασύρει στα ορμητικά του νερά ,έχοντας προνοήσει για ένα στεγνό κατάλυμα όταν θα σε ξεβράσει στον προορισμό σου. Εκεί που δε χωράνε μετάνοιες και αναθεωρήσεις, δεύτερες σκέψεις και προβληματισμοί. Διότι στο ταξίδι σου έμαθες ,ίσως με ανορθόδοξο τρόπο, να αποχωρίζεσαι με αδυσώπητη πλην όμως τόσο επώδυνη σκληρότητα καθετί που θα σε παραπλανήσει και θα σταθεί εμπόδιο στην πορεία σου, στην αναζήτηση της αλήθειας σου.


Αυτά και αλλά πολλά σκεφτόμουν χτες , ξαπλωμένη στον [τυχερό :)]καναπέ μου, χαζεύοντας τις πολύχρωμες και γρήγορα εναλλασσόμενες εικόνες που ξεπηδούσαν από την οθόνη της τηλεόρασης μου.

Οι μέρες μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη Παρασκευή κυλούν πλέον γρήγορα - μέχρι και ο χρόνος έχει συνωμοτήσει σε αυτό- , ο καιρός είναι υπέροχα βροχερός, οι μέρες που θα κατεβώ στα πάτρια εδάφη πλησιάζουν, το ίδιο και τα Χριστούγεννα .Οι έξοδοι πληθαίνουν, πάντα με εκλεκτή και εξαιρετική παρέα, οι συναντήσεις με φίλους έχουν οριστεί σε εβδομαδιαία βάση, και το Ηθικό ψηλά, εκεί που του αρμόζει.

La vie est belle, που λεν και οι Γάλλοι.

der Regen

ας αρχισει να βρεχει επιτελους,

να ξεδιαλυνουν οι σκεψεις ,

να ποτιστει το χωμα με νεες ιδεες ,

να μυρισει ανανεωση ,

να νιωσουμε την αλλαγη μιας εποχης.

George Harrison - I've Got My Mind Set On You

Ολα θα πανε περιφημα!

Καλη βδομαδα να εχουμε!

A fugitive thing

Βάζοντας μια προσωρινή άνω τελεία στη ζωή μου και κοιτάζοντας προς τα πίσω , σε μια απόπειρα παρομοίωσης με με κινηματογραφική ηρωιδα , θα έλεγα ότι δεν έχω τίποτα να ζηλέψω την Julia Roberts στο “Runaway Bride”. Τάσεις φυγής και παρορμητικότητα είναι τα βασικά συστατικά του χαρακτήρα μου.

Βεβαία, πέρα από την εμφάνιση, υπάρχουν δυο βασικές διαφορές ανάμεσα στην πρωταγωνίστρια της παραπάνω ταινίας και εμένα, ένα ταπεινό και ταξιδιάρικο χρυσόψαρο.

1)η γνώση του να ξέρεις τι θέλεις
2) η γνώση να μη ξέρεις πώς να το αποκτήσεις

Και εδώ μπαίνει το κρίσιμο ερώτημα : “τι κάνουμε μέχρι να βρούμε αυτό που θέλουμε;»

- Διότι όποιος πραγματικά θέλει κάτι, το αποκτάει. Κανόνας! –

Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής και αναπαυτικά περιμένουμε τη θεία τύχη να αναλάβει δράση ή μήπως δοκιμάζουμε καθετί που θα συναντήσουμε στην πορεία μας; Πάντα με την ελπίδα ότι κάπου κρυμμένος θα είναι και ο δικός μας παντοτινός θησαυρός.

Αναλογίζοντας το παρελθόν, έχει ματώσει το χέρι μου σαν προέκταση της καρδιάς, προσπαθώντας έστω και φευγαλέα να ανακαλύψω θησαυρό κάτω από τα βραχώδη μονοπάτια της ζωής μου.

Έχω μετανιώσει; Όχι βέβαια.
Έχω πληγώσει; Πολύ.
Έχω πληγωθεί; Περισσότερο.

Κι όμως. Κάθε φορά αξίζει τον κόπο. Διότι κάθε φορά σε πάει και ένα βήμα παρακάτω, ένα βήμα πιο κοντά στον θησαυρό σου, που περιμένει να τον ανακαλύψεις.

a whisper

Το κατακάθι

Αν ένας άνθρωπος έχει πολλά να βάλει μέσα της, η μέρα έχει εκατό τσέπες.
F.Nietzsche.

Ρίχνοντας μια ματιά στα κλεφτά λίγο πριν πέσω να κοιμηθώ χτες βράδυ, είδα ότι οι τσέπες μου ήταν γεμάτες με στιγμές οικογενειακής ευτυχίας, με στιγμές ξενοιασιάς και χαλάρωσης με τους φίλους μου,παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που διαδραματίζονταν στο κατακάθι από τον συνασπισμό μοναξιάς και θλίψης, προκειμένου να θολώσουν την πεντακάθαρη εικόνα που αναδύονταν μπροστά μου.

Ας είναι.

Όσο πικρό και αν είναι, από το κατακάθι μαθαίνεις παντα την αλήθεια.

check √

τωρα που πλησιαζουν τα Χριστουγεννα..

και ο καιρος ειναι βροχερος..

λεω να βαλουμε τα σκουφακια μας..

και να απολαυσουμε μια ζεστη σοκολατιτσα!

Σκεφτεστε κατι καλυτερο;;

my girls

Η Δημητρα και η Ανδρονικη
a.k.a. τα κοριτσια της ζωης μου.



H Δημητρα, πανεξυπνο μαθητουδι μου στην αγγλικη γλωσσα σε ένα ορεινο χωριουδακι της Μεσσηνιας.Με σπινθηροβολο βλεμμα, παντα αριστα διαβασμενη,παντα προθυμη να λυσουμε άλλη μια ασκηση πριν σχολασουμε,παντα με τη σωστη απορια στο στομα.
Απο την πρωτη κιολας ματια που αναταλλαξαμε καταλαβα ότι το εξυπνο αυτό αγγελουδι και τη δασκαλα με τα ξανθα μαλλια θα τα εδενε για παντα ενας αρρηκτος δεσμος θαυμασμου και εκτιμησης.
Τεσσερα συνεχη ετη μεταφρασμενα σε χιλιαδες διδακτικες ωρες.
Μου εμαθε την απλοτητα της ζωης και σκεψης, απόρροια της ζωης της στο χωριο των 300 κατοικων, οπου τα θελω ενός μικρου κοριτσιου περιοριζονταν σε μια πορσελανινη κουκλα και παιχνιδι με τα ζωα.Της μετεδωσα την γνωση μου και την αγαπη μου για τον κοσμο και τα βιβλια.
Ακομα και τωρα, εξι χρονια ήδη μακριά της, μαθαινω νεα της.Δε με εχει διαψεύσει στο ελαχιστο.Ειναι ακομα τ’αστερι μου.



Την Ανδρονικη την γνωρισα όταν ηταν 4 και εγω 24.Αμοιβαιος κεραυνοβολος ερωτας σε φιλικο σπιτι στην γενέτειρα του πατερα μου οπου περασα 6 από τα ωραιοτερα και πιο ανεμελα χρονια της ζωης μου.
Ψιλολιγνο καστανο κοριτσακι με αλαβαστρινο δερμα και το πιο καθαρο βλεμμα, μου χαμογελασε αυθορμητα και από τοτε την σφραγισα για παντα στην καρδια μου.
Το πρωτο παιδι που ζωγραφισε κατι αποκλειστικα για μενα.Καθοταν παντα στα γονατα μου,λιωνοντας κάθε αντισταση μου, επαιζε με τα μαλλια μου, με επαιρνε παντα από το χερι οπου και να πηγαιναμε.Και όταν ειχε κατι να μου πει, εσκυβε συνωμοτικά στο αυτι μου και μου το ψιθυριζε,επικυρωνοντας ετσι το μυστικο μας.
Όταν ξαναγυρισα στην Αθηνα ηταν 8 ετων.Την ξαναειδα το καλοκαιρι εντελως τυχαια , 13 ετων πια,οπου ειχε ερθει με τους γονεις της.Μαλλον αυτή με ειδε πρωτη και ετρεξε να με αγκαλιασει.Τα’χασα!
Μπροστα μου ειχα μια σωστη δεσποινιδα, με ανεπτυγμενες τις πρωτες καμπυλες, με τσαγανο στο βλεμμα, πανεμορφη όπως παντα και το καθαρο βλεμμα να μην την εχει εγκαταλειψει.Συναισθηματα που νομιζα για πεθαμενα αναβλυθηκαν αξαφνα με τη μορφη δακρυων.
Ποσο την καμαρωσα εκεινη τη μερα!
Ανταλλαξαμε κινητα ( η εξελιξη βλεπετε!) και δωσαμε αμοιβαια υποσχεση να μη χαθουμε.



Μπορει να μην ειχα ακομα την ευτυχια και την τυχη να νιωσω την χαρα της μητροτητας, αλλα εχω στειλει τα ψαρενια αγγελακια μου να επισκεπτονται τα κοριτσια μου στον υπνο τους και να τους ψιθυριζουν λογια αγαπης από εμενα.

Παντοτινης και ανιδιοτελους.

ενα κλικ

Η ευγενεια σε εναν ανθρωπο ειναι απο τα πολυτιμοτερα συστατικα στο χαρμανι της ζωης.
Αποπνεει σιγουρια με το που οσφριστεις την διακριτικη της παρουσια.
Χωρις να διατυμπανιζει απροκαλυπτα το ποιον της, σαν την αλλαζονεια.
Χωρις να φοβαται τον ισκιο της, σαν τη δειλια.

Αγγελικη η μορφη της,σε κραταει σφιχτα και σε οδηγει σε βατα μονοπατια, απο αυτα που εις ματην προσπαθουσες να βρεις.Ισως επειδη στο μυαλο σου φανταζαν σαν ουτοπια.

Κι ομως αυτη ειναι παντα εκει.Αρκει μια φευγαλεα ματια στο πεπρωμενο σου την καταλληλη στιγμη.

Ενα κλικ.
Το ακουσες;

Η λαχταρα

Τελικά το διάλειμμα δεν κρατησε πολύ.
Οταν εχεις επιτελους αποκτησει την ηρεμια σου και η ζωη σου εχει επανερθει στους κανονικους της ρυθμους, ολα τα κομματια του παζλ μπαινουν σαν απο μονα τους στη θεση τους.

Χτες βραδυ καθομουν και σκεφτομουν οτι σε τελικες γραμμες η ζωη ειναι μεγαλη πλανευτρα.Ξεκιναει με τις καλυτερες προοπτικες, σε καλομαθαινει και σε θαμπωνει με τα μεγαλεια της.Και ομως, σε τεσταρει.Για να σε κρινει.Και σαν κεραυνος εν αιθρεια , πεφτει η κρισιμη ερωτηση : "Εισαι ετοιμη; "

"Χαλαρα!" , σκεφτεσαι και κουνας το κεφαλι σου αποδοκιμαστικα."Μα ειναι δυνατον; Τι ερωτηση ειναι αυτη;"

Και πεφτεις με τα μουτρα.Ελευθερη πτωση.Χωρίς να εξετασεις το πριν και το μετα.Χωρις να εχεις σχεδιο πτησης και χωρο προσγειωσης.

Κινητηριος δυναμη σου η λαχταρα.

Λαχταρα να ζησεις.
Λαχταρα να αγαπησεις και να αγαπηθεις.
Λαχταρα να πετυχεις .
Λαχταρα επιτελους να πραγματοποιησεις τα ονειρα σου, τα οποια παραμενουν τετοια, χρονος μπαινει,χρονος βγαινει.
Λαχταρα να δωσεις και να παρεις.
Λαχταρα να μοιραστεις μικρες και ανεκτιμητες στιγμες ευτυχιας , μια οικογενεια, μια βολτα στη βροχη , μια αγκαλια στον καναπε, ενα φιλι για καληνυχτα.
Λαχταρα να φανερωθεις.

Διοτι εχεις πραγματικα κουραστει να κυνηγας χιμαιρες σε ανυπαρκτα και ουσιαστικα καταδικασμενα εξ αρχης ειδυλλια, γνωριζοντας πολυ καλα οτι κατα βαθος εσυ η ιδια εθελοτυφλεις σε ανηλιαγες καταστασεις , μονο και μονο απο ανθρωπινη αναγκη για ζεστασια.

Ξερεις ομως.

Ξερεις καλα, οτι αλλη μια φορα, εσυ η ιδια θα σταματησεις να τρεφεις ασκοπα την αυταπατη σου, η οποια εν τω μεταξυ εχει μετουσιωθει σε κατι υπαρκτο, γεγονος που αναγκαστικα θα σε φερει αντιμετωπη και με τις τυψεις σου.
Ποσο σκληρη και ακαρδη φανταζεις τοτε στα ματια τους.Ασπλαχνη.


Που να ηξεραν ποσο επωδυνο για σενα ηταν και θα ειναι αυτο σου το ταξιδι προς την λαχταρα, σαν αλλη μια Ιθακη .Και ας μην φτασεις ποτέ.Το ταξιδι θα σε εχει ηδη αποζημιωσει.

November!

Καλημέρα και καλό μας μήνα.

Με πολλά συννεφάκια, βροχές και καταιγιδες.

Με ποιοτικες ωρες με αγαπημενα μας ατομα.

Με διαθεση για φθινοπωρινες εως χειμερινες αποδρασεις.

Με ζεστη σοκολατα εννοειται.

+

Με ο,τι ο καθενας θεωρει οτι συντελει στην προσωπικη του ευεξια & ευτυχια.

Du bist die Ruh

Καθισμενη σε ενα ιντερνετ καφέ και αγναντευοντας τη θαλασσα, μου ερχεται στο μυαλο ο χτεσινος τιτλος ενος κεφαλαιου του Α' τομου του "Γιουγκερμαν" που διαβαζω αυτην την εποχη , "du bist die Ruh'" .
Χτες , με το που γυρισα σελιδα και επεσα σε αυτον τον ττλο, σα να με χτυπησε ρευμα.

"Εισαι η ηρεμια μου".
Ποσα συναισθηματα κρυβουν τεσσερις μολις λεξεις!

Και καθησα και σκεφτηκα ποσο καιρο εχω να νιωσω αυτο το συναισθημα.
Απο τοτε που θυμαμαι τη ζωη μου, μεσα στις αλλαγες και στις ανακαταταξεις ειμαι.
Ανησυχη ψυχη απο γεννησημιου μου, το λεγομενο μαυρο προβατο της οικογενειας .

Να μην ειμαι ευχαριστημενη με τιποτα, να μην χαριζομαι σχεδον σε κανεναν, να επιζητω συνεχως την αλλαγη (θα το εχετε καταλαβει και εσεις αλλωστε απο τις τοσο συχνες αλλαγες του layout του blog μου) , παντα προς το καλυτερο βεβαια, να μη φοβαμαι να αλλαξω ροτα , no matter what.

Τωρα, αρκετα χρονια συνεχων εναλλαγων μετα, αναρωτιεμαι γιατι σχεδον δακρυσα στο αναγνωσμα αυτων των απλων και συναμμα τοσο δυνατων λεξεων.

Και συνεχιζοντας το ταξιδι των αποριων, σκεφτομαι αν οντως μερικοι ανθρωποι ειναι "καταδικασμενοι" να περιπλανιουνται μια ζωη, γευοντας καθε στιγμή της και ρουφοντας ολους τους χυμους της, ωστοσο πολλες φορες ανημποροι να μοιραστουν αυτη τη μαγεια με καποιον αλλον.

Λαθος timing;
Λαθος ανθρωποι;
Λαθος επιλογες;
Το ξερο μου το μυαλο;


Ο χρονος συνεχιζει και μετραει αντιστροφα τα πανεμορφα αυγουστιατικα φεγγαρια που εχεις ακομα στη διαθεση σου και εσυ συνεχιζεις και ελπιζεις οτι καποια μερα θα καταφερεις να το σκασεις στα κρυφα απο τη μελαγχολια , πιστή ακολουθος σου εδω και χρονια, και να μοιραστεις τη ματια σου με αυτον που θα μετατρεψει το "μου" σε "μας".

οταν τα λογια ταξιδευουν με το φεγγαρι..

..σωπασε και ακου, κατι θα εχουν να ψιθυρισουν και σε σενα..

The Lion King- Can You Feel The Love Tonight

επειδη το κοριτσακι μεσα μου συνεχιζει και εχει αναλαμπες :)

στο τρεξιμο!

ναμπερ ουαν!
Ειμαι εκτος τηλεφωνικου δικτυου καθως και συνδεσης στο ιντερνετ εδω και μια εβδομαδα στο σπιτι μου, παντα ευγενικη χορηγια της ιδιωτικης εταιρειας παροχου τηλεφωνιας μου.
Η αιτηση μου εκκρεμει εδω και 2,5 μηνες και υστερα απο ωρες αναμονης στην τηλεφωνικη γραμμη (απο τη δουλεια ή απο το κινητο μου παντα), ο διαλογος με τα ατομα στην αλλη ακρη της συνδεσης δεν υπηρξε στο ελαχιστο αποκοδομητικος.
αποτελεσμα : διακοπη του συμβολαιου μου & αμεση επανασυνδεση στον οτε. ε, μα !


ναμπερ του!
Ο πατερας μου ειναι σε αρκετα καλο δρομο, κατι τελευταιες εξετασεις εχουν απομεινει, χτες εκτελεσαμε με τον γαμπρο μου μια επιτυχημενη μεταφορα του στο νοσοκομειο και παλι σπιτι για ακτινογραφιες..η ζωη μου μπαινει σιγα σιγα στη θεση της..


ναμπερ θρι!
δουλεια uber alles αυτην την περιοδο, ειμαστε σε φουλ σαιζον και τρεχουμε και δε φτανουμε.
χωρις περαιτερω σχολια!




cu soon.

keane- bend & brake

When you, when you forget your name
When old faces all look the same
Meet me in the morning when you wake up
Meet me in the morning then you'll wake up
If only I don't bend and break
I'll meet you on the other side
I'll meet you in the light
If only I don't suffocate
I'll meet you in the morning when you wake

Bitter and hardened heart
Aching waiting for life to start
Meet me in the morning when you wake up
Meet me in the morning then you'll wake up

συνεχεια αποριών..

τελικα τι ειναι καλυτερο;

να εχεις μνημη ελεφαντα;

ή μήπως μνήμη χρυσόψαρου;


να θυμάσαι τα παντα ή να τα ξεχνάς όλα;

υ.γ.

οσο πιο μακρια, τοσο πιο καλα;

ιδου η απορια

γιατι καθε φορα που αισθανομαστε να "πνιγομαστε" απο τη ζωη και τους γυρω μας πιστευουμε οτι ενα ταξιδι ειναι η σωτηρια;
αφου και εκει παλι τα ιδια θα κανουμε, την ιδια ρουτινα θα ακολουθησουμε..

@%$^&%*(^^)(*&(_*&)__)

εχω εναν πονοκεφαλο απο χτες το πρωι που με ταλαιπωρει,

ακριβως πισω απο το δεξι μου ματι,

που δε μ'αφηνει να κοιμηθω τα βραδυα και με ενοχλει τα πρωινα..

αυτο μου ελειπε αυτη τη στιγμη..

υ.γ. ολο το μπλογκ τις τελευταιες μερες ειναι μεσα στη γκρινια :)

επιφυλασσομαι να διορθωθω.

Η Σουζάνα και η Μπριγκίττε.

Κάποιες Κυριακάτικες σκέψεις, αφου καταφερα να ξυπνησω μετα το χτεσινο ξενυχτι..


• είχα ξεχασει ποσο πολυς κοσμος κυκλοφορει έξω σαββατο βραδυ..
χτες βγηκα πρωτη φορα μετα από 1,5 μηνα και το καταευχαριστηθηκα, παρολο που με χτυπησαν τα παπουτσια μου εν τελει, αφου καναμε τη διαδρομη ψυρρη-συνταγμα ποδαρατο για να βρουμε ταξι..

• Χαιρομαι ειλικρινα για τους φιλους που εχω και για τη διαισθηση μου, τουλάχιστον οσο αφορα αυτους. Ειναι από τα πιο σταθερα στηριγματα της ζωης μου, και ενώ σε αλλα θεματα μπορει να μην εχω υπαρξει ιδιαιτερα τυχερη από το ξερο-κεφαλο μου και μονο, τουλαχιστον στο θεμα της φιλιας όμως ειμαι απολυτως καλυμμενη.

• Τελικα ειναι πολύ δυσκολο να κρατας τις ισορροπιες που πρεπει, διοτι πολύ απλα ανθρωπος εισαι, δεν αντεχεις , και σπας.
Και κατά συνεπεια ξεσπας.
Και ο άλλος δε φταιει σε τιποτα στο κατω κατω να σε ακουει θλιμμενη και φρικαρισμενη στο τηλεφωνο, από τη στιγμη που περιμενει ο ιδιος από σενα μια λέξη υποστηριξης και αγαπης.
Πολυ fucking δυσκολο .

• Σκεφτομαι ότι στα 33+ χρονια μου μερικες φορες μου είναι εξαιρετικα δυσκολο να εκφρασω αυτά που νιωθω τη στιγμη που τα νιωθω, μη θελοντας να στεναχωρησω / εξοργισω / καταβαλλω τον αλλον.
Ειμαι αρκετα αποτομη και λακωνικη όταν μιλαω και αυτό από μονο του τα λεει όλα.

• Επίσης , και παλι στα 33+ χρονια μου ειμαι ακομα στο φλου.
Το μονο σιγουρο στη ζωη μου είναι η δουλεια μου, στην οποια χαιρομαι κάθε μερα που πηγαινω ,και οι φιλοι μου.
Αλλιως τα σκεφτομουν πριν 10 χρονια, αλλιως μου βγηκαν. Και περνανε και με απιστευτη ταχυτητα τα ρημαδια.

Για αυτό μας αρεσουν τα ονειρα, πραγματοποιουν όλα αυτά που θα θελαμε αλλα δε βλεπουμε ποτε να πραγματοποιουνται.

So be it. Εγω θα το παλεψω οσο μπορω παντως.


Ακουω new order - true faith , το οποιο και σας αφιερωνω.

Shiny Happy People - REM

για να ευθυμησουμε :)

ΒΑ-ΡΕ-ΘΗ-ΚΑ!

ετσι απλα.

....

μολις εμαθα απο τον πατερα μου, οτι περασε απο το δωματιο του ο αγγειλογος που τον ειχε χειρουργησει πριν 3 εβδομαδες..

ζητωντας του λιγο πολυ 2.500 ευρω ως αμοιβη!!!!

χωρις να εχει προηγηθει ενημερωση απο τον ιδιο ουτε απο οποιονδήποτε άλλον για το κοστος της επεμβασης του!!!

αν ειναι δυνατον!!!

αυριο θα επικοινωνησω με ο,τι οργανωσεις υπαρχουν για την προστασια του πολιτη,

αυτο δε θα περασει ετσι.

το φερμουαρ

Σαββατο, ημερα κενη από υποχρεωσεις , μια και εχουν αναλαβει αλλοι βαρδια στο νοσοκομειο.Αλλωστε ο μπαμπας παει πολύ καλυτερα, την επομενη βδομαδα θα βγει επιτελους.

Ξυπνησα νωρις, καθαρισα και τακτοποιησα το δωματιο μου, κατεβηκα Παγκρατι για καποιες εκκρεμοτητες, γυρισα, ειδα ταινια, και τωρα καθομαι και γραφω.

Να σκεφτω..
Πόσες ωρες εχω να μιλησω σε ανθρωπο; (τα γατια μου δε μετρανε λεμε!)
Τουλαχιστον έξι..

Από το κρεβατι στον καναπε, από εκει στον υπολογιστη και ξανα παμε από την αρχη.
Διαθεση μηδεν.
Δυο ατομα που θα μπορουσα να δω με τις ωρες σημερα, είναι εκτος Αθηνων .
Οι λοιποι, απασχολημενοι. Σε οικογενειες,παιδια,γονεις.



Θα πειτε τωρα, παντα υπαρχουν περιοδοι στη ζωη μας που απλα πρεπει να κανουμε υπομονη μπλα μπλα, που όλα περαστικα είναι μπλα μπλα, εχεις τοσους ανθρωπους+φιλους που σε νοιαζονται μπλα μπλα., η ευτυχια είναι αυτό που περιμενουμε να΄ρθει, όπως λεει και το ασμα μπλα μπλα.

Οκ

Απλα σημερα νιωθω σα να εχω οικοειοθελως εφαρμοσει ένα φερμουαρ στις σκεψεις και στο στομα μου.

in jeopardy

γυρνωντας σπιτι απο το νοσοκομειο,
θυμηθηκα ( άσχετο !!) τους δισκους που αποκτουσα υστερα απο πολλές ωρες ψάξιμο στα δισκαδικα της Αθήνας στα νιατα μου..
ενας απ'αυτους και του Roger Hodgson..
οι δισκοι εχουν πια αλλάξει ιδιοκτητη, επιαναν χώρο βλέπετε..
οι αναμνησεις ευτυχώς παραμενουν ακέραιες.

που μυαλο..

και ενω τρεχει η μεταθεση στο ωραιοτατο νησι της Λεσβου,
εμεις ειμαστε στην αναμονη για το 2ο χειρουργειο,
μιας και κατι δεν υπολογισαν σωστα οι ντοκτορες
και το ποδι εφυγε απο τη θεση του..


ελπιζω να πανε ολα καλα αυτη τη φορα,
και οι αρχες Οκτωβρη να μας βρουν στο σπιτακι μας,
μπας και μπορεσω να πεταχτω μεχρι το νησι
να γεμισω φιλια τον ταχυδρομο μου :)

στο περιμενε..

πυξ λαξ - υπαρχουν χρυσοψαρα εδω

8 μερες μετα..

ημερα εκλογων..το μονο που καταλαβα απ΄αυτές είναι :
1)η κινηση που συναντησε το λεωφορειο μου γυρνωντας σπιτι στο παγκρατι το μεσημερι μετα το νοσοκομειο, εξω από ενα σχολικο συγκροτημα, οπου η εννοια του σωστου παρκαρισματος παραμενει αγνωστη ακομα σε πολλους ελληνες..
2)τα πεντε μηνυματα που ελαβα στο κινητο μου σε διαστημα 3 εβδομαδων απο τον GIAKOUMATOS ,προτρεποντας μας να ψηφισω το κομμα της νικης..No comment.

καλα λενε ότι η μετεγχειρητική περιοδος είναι και η πιο δυσκολη, ειδικα αν ο ασθενης είναι και λιγο παραπανω δυστροπος απ’ο,τι μπορεις να αντεξεις ορισμενες φορες.

Αλλα είναι ο πατερας μου, τελεια και παυλα.

Καποια μερα εφυγα κλαιγοντας από τα νευρα μου από το νοσοκομειο
( μπροστα του ειμαι παντα αταραχη και σκληρη,όπως θελει να νομιζει ότι ειμαι), μη βλεποντας βελτιωση στη κατασταση του και αρνουμενος να ακολουθησει τις υποδειξεις των γιατρων.

«να πινεις τουλαχιστον 2 λιτρα υγρα την ημερα» του υποδεικνυει ο αγγειολογος..
« και που ξερεις εσυ ποσο εχω πιει;» η απαντηση..

« να κουνας τον ποδι σου, μη καθεσαι ακινητος, να το δουλευεις συνεχεια» τον παροτρυνει ο ορθοπαιδικος ..
«ολοι ευκολα μιλατε από την άλλη μερια» αντιμιλαει ο φαδερ…

κάθε απογευμα μετα τη δουλεια εχω βαρδια, 5-8..
κάθε μερα τα ιδια..
«γυρνα λιγο στο πλαι ρε μπαμπα, θα ανοιξει η πλατη σου»…στο βροντο μιλαει η χρυσοσκονη..
« να σου φερω μια πορτοκαλαδα να πιεις;» « αμα θες να στη φερω στο κεφαλι»..
βεβαια εχω μαθει να αγνοω τα σχολια του, γιατι τους δικους σου ανθρωπους τους αγαπας επειδη είναι αυτοι που είναι, με τις ιδιοτροπιες τους και με τα όλα τους.

οκ.. υπομονη θα μου πεις..κανω..οσο μπορω..
ψυχολογικα αισθανομαι ένα ρακος αλλα προσπαθω να μη το σκεφτομαι..ειναι στιγμες όμως που με καταβαλλει.
Ροδα είναι όμως θα γυρισει.
geduld haben.

ετσι γυρναω περιπου 9 στο σπιτι, νηστικη τις περισσοτερες φορες, και νιωθωντας σα ρομποτ….που χρονος για οτιδηποτε άλλο..
σημερα κυριακη θα πηγαινε μια θεια στο νοσοκομειο και μου φανηκε τοσο περίεργο που ειχα λιγο χρονο στη διαθεση μου..
το ποτε θα βγει από το νοσοκομειο, ακομα αγνωστο..εγω ευελπιστω τελος αυτης της βδομαδας, οπου θα ερθει να μεινει σπιτι μου μεχρι να αναρρωσει τελειως πριν φυγει για το χωριο και παλι.

Αυτά και αλλα πολλα συμβαινουν ταυτοχρονα στη ζωη μου.Σας ευχαριστω ολους για τις ευχες σας, ευχομαι να ειχα χρονο να απαντησω στον καθενα σας,

Υποχομαι να επανελθω δριμυτερη.

remember, remember, the 8th of September..

αξεχαστη θα μου μεινει αυτη η ημερα..

μετα απο 8 ημερες παραμονης στο Κατ, μας λενε πιθανη ημερα χειρουργειου σε 7 ημερες με ερωτηματικο..μεσολαβουν και εκλογες..ζησε μαη μου να φας τριφυλλι μια κατασταση.

ευτυχως ο χειρουργος μας ειναι συντοπιτης και μας ανοιγει παραθυρακι σωτηριας:
με μια μικρη επιβαρυνση( εξοδα κλινικης με αποδειξη παρακαλω), μεταφορα σε ιδιωτικη κλινικη και εγχειρηση αυθημερον απο τον ιδιο.

μεσα σε δυο ωρες, μαζεψα τα πραγματα του πατερα μου, επικοινωνησα με τη νεα κλινικη, επρεπε να βρω τουλαχιστον 3 φιαλες αιμα , να βρω το γιατρο να υπογραψει εξιτηριο και να μεταφερω με το ΙΧ μου τον ασθενη στη κλινικη, 20 χλμ μακρια..

ολα κυλησαν ομαλα, και σε δυο ωρες απο την αφιξη μας στη κλινικη, μπηκε για χειρουργειο.
και εκει αρχιζει η αναμονη.
μετα απο 5,5 ωρες μας λενε οτι ενταξει με το ορθοπαιδικο μερος της εγχειρησης, αλλα συνεχιζει αγγειοχειρουργος γιατι τα αγγεια μας ειναι κατεστραμμενα..
με τα πολλα , τελειωσαμε στις 10 το βραδυ.
αναμονη μεχρι την επομενη να τον ξυπνησουν απο τη ναρκωση..
κινητοποιηση για να βρεθουν αλλες 9 μπουκαλες αιματος(!)
αγωνια αν ολα θα εχουν παει καλα..

a day to remember.

ευτυχως ολα πανε καλα, η εγχειρηση πετυχε, τωρα μενει το δυσκολο μερος της αναρρωσης.

geduld haben..

τι τα θες...

με τον πατερούλη μου στο νοσοκομειο, εις αναμονη σοβαρης ορθοπεδικης επεμβασης,

να με συμπαθατε,

αλλα ο νους μου ειναι σκορπισμενος σε 1000+2 εκκρεμοτητες ..

εχουν συμβει και αρκετα αλλα εν τω μεταξυ,

δυσαρεστα και ευχαριστα,

καπου αλλου τρεχουν οι εξελιξεις,

καλο φθινοπωρο να εχουμε.

δεν εχω λογια..

Εβδομη μερα σημερα, και η φωτια συνεχιζει ακαθεκτη την καταστροφικη της πορεια.
Δε θυμαμαι να εχω ζησει κατι παρομοιο οσο ζω.

...---...

το λιγότερο που μπορουμε να κανουμε..

Γυρισα. Ε, και?

το μυαλο μου ακομα ταξιδευει σε πελαγα.

seize your day

ο χρονος δεν υπαρχει, τα ρολογια υπαρχουν
κανω υπομονη και αφηνομαι στον ρυθμο τους
και ναι, θα σε περιμενω να τελειωσεις.

καλες διακοπες σε οσους φευγουν με μενα , απολαυστε τον χρονο σας οι υπολοιποι.

ραντεβου σε 2 βδομαδες.

χωρις σχολιο

αποχαιρετωντας τον μικρο πριγκηπα..

Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού: - Καλημέρα, είπε η αλεπού.

- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.

- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά ...

- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη ...

- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.

- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος ...

- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.

- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε: - Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;

- Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;

- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;

- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως ψάχνεις για κότες;

- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;

- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».

- Δημιουργώ δεσμούς;

- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω πως μ' έχει εξημερώσει...

- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα ...

- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ. - Σ' ένα άλλο πλανήτη;

-Ναι.

- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;

- Όχι.

- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;

- Όχι.

- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.

Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της:

- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.

Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.

- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!

- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.

- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. Αγοράζουν πράγματα ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. Και καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα ...

Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.

- Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να 'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ' αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν' ανησυχώ. Θα 'χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε θ' αρχίσω να καρδιοχτυπώ... Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ' αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα 'μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού: - Αχ! είπε η αλεπού ... Θ' αρχίσω τα κλάματα.

- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας

. - Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.

- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Και βέβαια, είπε η αλεπού.

- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!

- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε: -Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. - Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.

Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:

- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο. Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα 'χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.

- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε.

Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.

Και γύρισε προς την αλεπού. - Γεια σου, είπε ...

- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.

- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου ... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου ...

- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

my Dali.

Μια εικονα, χιλιες λεξεις.

stand up-speak up

ειναι φορες που κατι με πνιγει..
που θελω να σηκωθω να φυγω..
να αλλαξω τα παντα γυρω μου..

ποσες φορες αραγε μπορω να το κανω αυτο;

το εκανα μια φορα πριν 10 χρονια και ξαναγυρισα..

παρατηρω τον κοσμο γυρω μου, το περιβαλλον,την καθημερινοτητα μου..προσπαθω να σκεφτω τον εαυτο μου σε 10 χρονια απο τωρα και μου ειναι αδυνατο.

φταιει και αυτη η πολη, που ωρες-ωρες σε πνιγει με το τσιμεντο της και το αυθαδες ταμπεραμεντο της.

θαλασσα.

μου ελειψε.

και σκεφτομαι:



τοσο πολυ πια;

αφλογιστια σου λεω!

ορεξη για γραψιμο καμια...

Pulp - Common People

lovecats

η επιστροφη του ασωτου..

Υστερα απο μια εξαντλητικη μέρα στη δουλεια, "χτυπησα" το καθιερωμενο 5αωρο στη θαλασσα...

πλεον κανω διακοπές στην αθήνα..

7.30-3.30 εργασια και χαρα
+
4.00-9.00 κολυμπι..





βέβαια η επιστροφη σημερα ηταν πιο "φορτωμενη" απο οχηματα απο τις αλλες ημερες,

obviously λογω καυσωνα,

οπου αντι να βλαστημησω προτιμησα να βαλω στη διαπασων το ραδιακι μου

και να τραγουδησω μαζι με τους "δικους μας" matisse :)

εισαι?

ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ!

Slave to Love

το ακουσα πριν λιγο καθως οδηγουσα, σε μια καυτη Αθήνα, και ...

μελαγχόλησα..

athens by night

.

Σε μια πολη που ποτέ δε κοιμαται








βλεπω το φεγγαρι να γεμιζει
- λες και κρεμμεται απο ενα καταμαυρο τιποτα -

ακουω φωνες ξεφαντωματος στη διπλανη πολυκατοικια

παρατηρω πρωτοφανεις {σε αριθμο} αδειες θεσεις παρκινγκ





..και το μυαλο μου γυριζει συνεχεια στα ιδια..

στη δυσκολη περιοδο που περναει ο καλυτερος μου φιλος, χανοντας αργα και βασανιστικα τη μητερα του απο καρκινο

στην αγωνια αν θα εξελιχθουν ολα κατ'ευχην με την εγκυμοσυνη μας

ολα ειναι θεμα χρονου ,

και αυτος.. στον κοσμο του..

πεταει αμεριμνος

.
.
.


ετσι και εγω θα αφεθω στο ρεύμα του,

σα χρυσοψαρο που ειμαι εχω μαθει τα κατατοπια..

.
.
.
.

ραντεβου στις κληματαριες..