γαληνη

a new beginning

Με τον γιο μου να κλωτσαει μεσα μου περιμενοντας ανυπομονα να ερθει ο Φεβρουαριος, οπου θα γεννηθεί ..

Κλειστόν!

Καλή ξεκούραση και καλα να περασετε ο,τι και να κανετε..

συγκρατημενη αισιοδοξια!

..διοτι ολα τα κομματια του παζλ μπαινουν απο μονα τους στη θεση που τους αρμοζει

..διοτι σημερα πηρε επιτελους εξιτηριο ο πατερας μου ( συνολικος χρονος παραμονης σε νοσοκομεια : 8/12 μηνες, ετος 2007/08 ), ελπιζοντας να ειναι οντως η αρχη του τελους

... διότι πλησιαζουν οι διακοπες μου

ελλαδα 2008

.. οταν σου λενε οι γιατροι σε μεγαλο κρατικο νοσοκομειο "αυριο στις 11,30 θα πατε για σπινθηρογραφημα" , εσυ σε καμια περιπτωση δεν υποψιαζεσαι οτι οντως ΕΣΥ πρεπει ΜΟΝΟΣ σου (ασχετα αν δε μπορεις να περπατησεις!!) να πας στην απεναντι κλινικη ( η οποια παρεπιπτοντως δε διαθετει ραμπα για αναπηρικο καροτσακι!!! ) και να κανεις την εξεταση!!!!

δηλαδη καποιος που δεν εχει συνοδο/οικογενεια/φιλο και θα πρεπει να κανει την οποια εξεταση, πρεπει να πληρωσει νοσοκομο να φιλοτιμηθει να τον παει στην απεναντι κλινικη!!

ελλαδα 2008
πραγματικο χτεσινο γεγονος
μερικες φορες ντρεπομαι για τη χωρα μου.

im Kopf..

Πολλα στο κεφαλι μου τον τελευταιο καιρο.

Ο πατερας για τριτη φορα σε εναν χρονο και παλι στο νοσοκομειο, μια αποβολη στο ευρυτερο οικογενειακο περιβαλλον, μια μετακομιση εν όψη, σχέδια για το μελλον, γαμοι, βαφτίσια, χαρές και λύπες..

Ενα συνοθυλευμα συναισθηματων.


Σε καλο να μας βγουν.

υπ ατμον..

Καλο Πασχα !

Ραντεβου σε 2 βδομαδες!

another birthday

Θυμαμαι σαν χτες τα περσινα μου γενεθλεια..
Tελικα ο χρονος περναει απιστευτα γρηγορα, γεμιζοντας σε ομως με εμπειριες και γνωση. Σημασία έχει οτι κάθε χρόνο αισθάνομαι όλο και πιό πλήρης σαν άνθρωπος.

Love is like oxygen

Love is like oxygen
You get too much you get too high

σελιδα 123!

Να και τι υπαρχει στη δικη μου σελιδα 123 του βιβλιου που ειναι το επομενο υποψηφιο θυμα μου!
Ας ειναι καλα η Ιφιγενεια που με προσκαλεσε σε αυτο το blogo-παιχνιδι!


40[27]
"Οπως και τα μαθηματικα και η μηχανικη θεωρουνταν για καιρο επιστημες απόλυτης εγκυροτητας και μολις τωρα τολμα να προβαλει η υποψια οτι δεν ειναι τιποτα περισοοτερο και τιποτα λιγοτερο απο λογικη εφαρμοσμενη στο συγκεκριμενο, αναποδεικτη αποδειξη οτι υπαρχουν "πανομοιοτυπες περιπτωσεις" - και η ιδια η λογικη ειναι μια συνεπης σημειογραφια η οποια βασιζεται στην εκτυλιξη τουτης της υποθεσης (οτι υπαρχουν πανομοιοτυπες περιπτωσεις) - κατα τον ιδιο τροπο, και η λεξη θεωρουνταν γνωση καποιου πραγματος, ενω ακομα και τωρα οι γραμματικες λειτουργιες ειναι τα πραγματα εκεινα που πιστευονται σθεναροτερα απο οτιδηποτε και απο τα οποια δε μπορει κανεις να φυλαγεται αρκετα. Πιθανως, το ιδιο ειδος ανθρωπων με εκεινο που σκαρφιστηκε τις βεδικες φιλοσοφιες χιλιαδες χρονια νωριτερα μηχανευτηκε μια φιλοσοφικη γλωσσα, ενδεχομενως στη βαση ατελων γλωσσων, οχι, οπως πιστευαν, ως σημειογραφια αλλα ως γνωση του ιδιου του κοσμου.'οποτε, ομως, τιθεται ενα "τουτο ειναι", μια μεταγενεστερη και πιο εκλεπτυσμενη εποχη το αποκαλυπτει ωςτιποτε περισσοτερο απο ενα "τουτο σημαινει".


Φ.Νιτσε, τα τελευταια σημειωματαρια.

τα τρελοψαρα στην πατρα!

Περνωντας καποιες ωρες στην πατρα του καρναβαλιου με ενα εξισου τρελοψαρο σα και μενα, και αφου ειμασταν σημειο αναφορας με τη δικια μου στολη καταδικου και τη δικη του περουκα,που αν μη τι αλλο ηταν μια καταπληκτικη εμπειρια, περιμενα να δω περισσοτερους μασκαρεμενους και εναν πιο εντονο παλμο στην πολη!

Τουλιπα παντως δε συναντησαμε!

looking for the summer

αντε και καλες βουτιες!

me and my monkey - Robbie Williams

Me and my monkey
Drove in search of the sun

Τα 7 κακα της μοιρας μου

Αποδεχομενη την προσκληση του σπυρου από την πανεμορφη Ζακυνθο, και συνεχιζοντας τις αποκαλυψεις περι το ατομο μου, θα σας εκθεσω 7 από τις ιδιαιτερότητες του χαρακτηρα μου που θεωρω εως ελαττώματα από τη μια, αλλα δε θα αλλαζα με τιποτα από την άλλη.

1) Ειμαι ένα χρυσοψαρο που του αρεσει να ζει στο Απολυτο, ειτε Ζενιθ ειτε Ναδιρ. Δε μου αρεσουν οι μεσες λυσεις , οι μεσοι οδοι, οι μετριοτητες και γενικα οτιδηποτε δεν εχει μια ενταση, έναν παλμο.Ετσι μπορειτε να με βρειτε ειτε στην πληρη απομονωση στο σπιτακι μου, παρεα με τις ταινιες και τα γατια μου, να απολαμβανω τον ηχο της μοναχικοτητας μου, ειτε (παντα με καλη παρεα) να ξεχναω να γυρισω στην εστια μου από τα ημερο/νυχτο/περπατηματα μου.

2) Πιστευω τα παντα, γενικα ειμαι καλοπροαιρετη σαν ανθρωπος και δινω πολύ ευκολα την ευκαιρια να με γνωρισεις.
Ομως , εάν νομιζεις ότι εχεις να κανεις με χαζοψαρο και καταπατησεις την εμπιστοσυνη που σου δειχνω, εχεις κάνει ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωης σου. Δεν κλεινω ευκολα την πορτα πισω μου, δινω αρκετες ευκαιριες, πιο πολύ για μενα παρα για σενα, αλλα όταν αποφασισω να φυγω, δε θα με ξαναδεις.
Τοσο απλά.

3) Ειμαι αρκετα ψυχραιμη στα δυσκολα και παιρνω εν ψυχρω αποφασεις που σε αλλους φανταζουν τρομερες, σε σημειο παρεξηγησεως.

4) Αφηνω ευκολα τον εαυτο μου να παρασυρθει και να πλασει με την φαντασια του ειδυλλιακες καταστασεις με πανέμορφες Νεραιδες και ευγενικά Πριγκιποπουλα, κατά συνεπεια να πληγωθεί εξίσου εύκολα, καθως η εποχη των παραμυθιων καταγραφεται πλεον μονο στα βιβλια.
Αιθεροβαμμων & ρομαντικη, συνδυασμος που σκοτωνει, τουλαχιστον εμενα, απο λιγο καθε φορά.
Κι όμως , χαλάλι του.

5) Μπορω να γινω ένα τοσο εγωιστικο χρυσοψαρο, που δε θα πιστευεις στα ματια σου.
Πολλες φορες με εχει σωσει αυτό, στην προσγειωση μου από ελευθερη πτωση όταν θα ανοιξω το φως και θα συνειδητοποιησω ότι το παραμυθι ( αυτο,το ολοδικό μου!) μας τελειωσε.

6) Ειμαι παρορμητικη και ξεροκεφαλη συναμμα.
Αν βαλω κατι στο μυαλο μου , ο κοσμος να χαλασει , πρεπει να το πραγματοποιησω, ακομα και αν ξερω ότι δεν θα υπαρχει ανταποκριση, ακομα και να γνωριζω ότι μπαινω σε νερα αβαθη που ενδεχομενως να μη μπορω να κολυμπησω, ή να χαθω σε μια δινη συναισθηματων που αρκετα δυσκολα θα μπορεσω να ξεφυγω. Το παλεύω όμως!
Όπως λεει και ένα φιλος, να μετανοιωνεις για αυτά που δεν κανεις, και όχι για αυτά που κανεις.

7) Last but not least, θυμωνω πολύ δυσκολα.
Όταν το καταφερεις αυτό, δε θες να δεις πως θα αντιδρασω.
Ασε με μονη μου και θα τα βρω με τον εαυτο μου. Θα περπατησω 2-3 ωρες , θα κλάψω , θα ξεσπάσω και θα ηρεμησω, τουλαχιστον σε σημειο που να μπορω να σκεφτω πλεον με την λογικη.

Και ένα bonus!
Ειμαι αρκετα προγραμματισμενη σαν ατομο, το οποιο σε συνδυασμο με την παρορμητικοτητα μου δημιουργουν έναν χαρακτηρα που δυσκολα μπορει καποιος να ταξινομησει και να αποδεχτεί. Ετσι εχω ελάχιστους φίλους που ανέχονται το ταμπεραμέντο μου, ομως ο καθένας απο αυτούς αξίζει όλο το χρυσάφι του κόσμου.

Ειναι σαν εθελοντικά και μόνο να ριχνω λαδι στη φωτια, και να καθομαι γεματη περιεργεια και έξαψη να δω τι αποτελεσμα θα εχει αυτη τη φορα η εκρηξη!

Οσο από εγκαύματα και σταχτες αλλο τίποτα, αλλα και εγω , σαν τον Φοινικα, αφομοιώνω τις δυνάμεις μου ,αναγεννιέμαι από τις δυσκολίες μου και να γίνομαι ακόμα πιο δυνατή.

Και όποιος αντέξει!!

Μπηκε η άνοιξη!

Καλό μήνα να έχουμε!

Ποιος μας πιανει τωρα εμας τα παιδια της άνοιξης!!

tell it to the stars

Απορία:

Έχετε νιώσει ποτέ την επιτακτική ανάγκη να στείλετε ένα μήνυμα στο υπερπέραν,οποιαδήποτε μορφή και να έχει αυτό & άσχετα εαν θα υπάρχει ανταπόκριση στο σήμα σας ;

my choice

Καθώς μόνο κάθε τέσσερα χρόνια έχουμε την ευκαιρία να διανύσουμε μια ημέρα η οποία μας χαρίζει 24 ώρες ζωής επιπλέον, σκέφτηκα να ανεβάσω το ακόλουθο post, μια και όσο τα διαβάζουμε, τα εμπεδώνουμε κιολας.

αποκαλυψη τωρα!

να τι βλεπω καθε πρωι ερχόμενη στη δουλεια ανοίγοντας τον υπολογιστή μου!

Frankie Valli /The Four Seasons - Beggin

Τελικα οταν για αλλου ξεκινας και αλλου καταληγεις , οπως εμεις χτες σε ενα φοβερο αποκριατικο παρτυ στην Ελευσινα , οπου δε σταματησαμε στιγμη να χορευουμε μεχρι το ξημερωμα, σημαινει οτι η ζωη ειναι μεγαλη+πολυ γλυκιά πλανευτρα !! Και εμεις φανατικοι πιστοι της :))

black humour runs in the family..

Σήμερα το πρωί πηγαμε τον πατέρα μου στον νοσοκομείο οπου πρωτοχειρουργήθηκε τον Σεπτέμβριο, για να τον δει ο ορθοπαιδικός του.Οχι και με την καλύτερη των διαθέσεων, καθοδόν ο πατήρ εκτοξευσε καποια μαργαριτάρια, που παραλίγο να πνίξουν τον γαμπρό μου.

Σας τα παραθέτω.

1) Πότε έγινε το 2ο χειρουργείο;; χμμμ 11/12..μαλιστα..δηλαδη στις 11/3 θα μου κανατε μνημόσυνο !!!

2)Οταν με το καλό θα κατεβω στην Πύλο, θα φροντίσω να ενημερωθώ για το όσο κοστίζει μια κηδεία, θα τα βάλω στην ακρη, μη σας εχω και αναγκη!!!

3)Αυριο ειναι το μνημοσυνο του αδερφου μου, πανε κιολας 5 χρονια..Ξερεις γαμπρε τι μου είχε κανει εντυπωση τοτε; Στην εκκλησία στον αποχαιρετισμό που ήμουν πολύ συγκινημένος, ηρθε η κορη μου ( δατς μι) και μου ειπε, ελα ρε μπαμπα, μη στεναχωριεσαι...και σκεφτηκα τοτε , οτι υπαρχει ακομα ελπιδα για αυτο το κοριτσι , δεν ειναι τοσο σκληρη οσο φαινεται!!


Α ρε πατερα, εγραψες παλι σημερα!

Sonic youth - Superstar

η αμηχανία

Aρχίζουμε να δυσπιστούμε για τους έξυπνους ανθρώπους, μόλις δείξουν οτι βρίσκονται σε αμηχανία.

F.Nietzsche

Wir glauben und hoffen und denken

2 μήνες ακριβώς πριν τα γενέθλιά μου και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Σκέψης που γιορτάζεται(ε) σήμερα, αποφάσισα να καταγράψω κάποιες σκέψεις που έκανα και πράγματα που παρατήρησα από τη στιγμή που σηκώθηκα μέχρι να φτάσω στο γραφείο, ένα διάστημα 48 λεπτών δηλαδή.
Βέβαια, είχε μεσολαβήσει ένα βράδυ όπου τα όνειρα – άσχετα και ανεξήγητα as usual, εναλλάσσονταν με ταχύτητα φωτός.

Εδώ και κάποιες μέρες μου έχει κοπεί ή όρεξη για σοκολάτα, και για όποιον με ξέρει πραγματικά αυτό θα ακουστεί ανησυχητικό. Είναι σαν έναν μανιώδης καπνιστής να κόψει ξαφνικά την συνήθειά του. / Τέταρτος μπήκε, βδόμαδος βγήκε, λεγαν οι παλιοί μάλιστα όταν η εβδομάδα αποτελούνταν από 6 εργάσιμες…σήμερα που είναι Παρασκευή, η αγαπημένη μέρα των περισσοτέρων, απλά χαμογελάμε!! / Μην μένετε σπίτι (από τη γνωστή διαφήμιση) !!! Αν με ρωτήσετε , που εκτός από χρυσόψαρο είμαι και σπιτόγατα, όταν η παρέα είναι η σωστή, χαλάλι και ο ύπνος. / Χτες ήμουν σε άλλη μια κοπή πίτας με φίλους και γυρνώντας με τα πόδια σπίτι στο τσακ γλίτωσα το διάστρεμμα, μια και χάζευα το ολόγιομο φεγγάρι. / Κάθε λεπτό που χάνετε είναι εις βάρος σας, μας έλεγε η καθηγήτρια Νεοελληνικών στο Γυμνάσιο την ώρα που μας μοίραζε τις κόλλες διαγωνίσματος. Αν το καλοσκεφτείς, ισχύει για πολλά διαγωνίσματα της ζωής. / Οι σχηματισμοί που κάνουν τα πουλιά στον αέρα είναι απίστευτοι , και σε συνδυασμό με το πορτοκαλί του ουρανού την ώρα της ανατολής είναι και αυτό ένα σημάδι ότι άλλη μια όμορφη (επειδή έτσι το θέλουμε) ημέρα είναι καθοδόν. / Άλλο ένα πρωινό με περίμενε ο Ντεμης μου έξω από την πόρτα για να με καλημερίσει και να γουργουρίσει για λίγο στο κρεβάτι μου. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι σε αγαπούν με ανιδιοτέλεια. / Λίγες μέρες έμειναν μέχρι να μεταμορφωθώ στην πιο τρανή χαζοθεία του πλανήτη. Η αδερφή μου είναι στην 38η εβδομάδα της, ο μικρός μας ζυγίζει ήδη 3100 γραμμάρια και όπως φαίνεται άλλος ένας Ιχθύς θα κάνει σύντομα την διαφορά στην καθημερινότητα μας. / Γιατί κάθε φορά που θέλω να φουλάρω το αμαξι η τιμή της βενζίνης θυμάται τις δόξες της με τις υψηλές της τιμές; / Η ελπίδα πεθαίνει οντως τελευταία. / Το αίσθημα αυτοσυντήρησης δουλεύει ρολόι!!


Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι ξύπνησα σιγοτραγουδώντας τους παρακάτω στίχους.

Nur nicht aus Liebe weinen,
es gibt auf Erden nicht nur den einen.
es gibt so viele auf dieser Welt
ich liebe jeden, der mir gefällt !
Und darum will ich heut’ Dir gehören,
Du sollst mit Treue und Liebe schwören,
wenn ich auch fühle, es muß ja Lüge sein,
ich lüge auch und bin Dein.

Ακούστε το εδω
>
>
>
(Wir glauben und hoffen und denken,daß einmal ein Wunder geschieht)

Morrissey - Suedehead Video

face to face

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου αντιδραστικό στοιχείο, χωρίς όμως να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα, αλλά στην καθημερινότητα. Αντίθετα με την συνηθισμένη της πορεία, την ρουτίνα.
Πάντα να αναρωτιέμαι τι θα γίνει εάν …
Και πάντα ή όσο περνούσε από το χέρι μου, το έκανα. Ενέδιδα πάντα σε ο,τι μου έκανε κλικ, ακολουθούσα πάντα το ένστικτο μου, και ήμουν και θα είμαι αιώνια ακόλουθος των εναλλακτικών δρόμων που μας προτείνει η καθημερινότητα και εμείς είτε από βόλεμα είτε από βαρεμάρα, είτε από φόβο αρνούμαστε ή είμαστε διστακτικοί να ακολουθήσουμε.

Ποτέ δεν άφησα κάτι να πέσει κάτω, να χαθεί στους λαβύρινθους της μνήμης. Κουραστική ενίοτε η πορεία, ζαλίζεσαι από τις απότομες εναλλαγές καταστάσεων και προσώπων που η τύχη κανονίζει και διασταυρώνει τους δρόμους σας, χάνεις τον προσανατολισμό σου, αργά ή γρήγορα όμως τον ξαναβρίσκεις, αυτή τη φορά γνωρίζοντας.

Αν η γνώση είναι δύναμη, τότε τα απωθημένα είναι οι αλυσίδες που την κρατούν δέσμια.

Για ποιον λόγο να μπούμε στη διαδικασία μετά από στιγμές και χρόνια να αναρωτηθούμε τι θα γινόταν εάν είχαμε αποτολμήσει εκείνο το τηλεφώνημα ή είχαμε πάει σε αυτή τη συνάντηση, ή ακόμα να είχαμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια και τους φόβους μας κατάμουτρα.
Φεις του φεις.
Μήπως η αντανάκλαση στον καθρέπτη μας φοβίζει ή μήπως τρέμουμε στη σκέψη ότι σε αυτό που θα αντικρίσουμε θα διακρίνουμε ο,τι ακριβώς δε θέλαμε να καταλήξουμε;

Ζωή. Μέρα με τη μέρα .Είναι εδώ. Για να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να πληγώσουμε και να πληγωθούμε, να ταξιδέψουμε όπου αυτή μας πάει και όπου εμείς ονειρευόμαστε, να χαρούμε, να θρηνήσουμε, να νιώσουμε πεταλούδες και κόμπους στο στομάχι, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και αυτός εμάς.

Είναι ωραίο να κλείνεις το μάτι στον καθρέπτη και αυτός να ανταποδίδει.

Κοίτα μαμα! Χιονίζει!!!

Το οτι θα ερχοταν η στιγμη που θα εβλεπα ασπρη μερα στο Παγκρατι, αυτο ειναι κατι που ομολογουμένως δεν περίμενα!!

Οι προβλέψεις για την εξέλιξη του καιρού ακούγονται δυσοίωνες απο την τηλεοραση, ωστόσο, αν μη τι αλλο, ειναι μια μερα πολύ διαφορετική απο τις αλλες, και μονο και για αυτον τον λογο αξίζει να την θυμομαστε.

Το πρωί λεω αντι για τη δουλεια, να παω για χιονοπόλεμο.Ερχεστε;

Heartbeat

Για σας που ειστε ερωτευμενοι με το ετερον σας ημισυ,
για μας που ειμαστε ερωτευμενοι με τις ομορφιες της ζωής,
για αυτους που λαχταρουν να συναντησουν τον ερωτα,
για εκεινους που νοσταλγουν μοναδικές στιγμες,

για ολους μας,

που καπου χτυπαει μια καρδια και για μας.

μπρρρρ κρυο!!

**ελεγα και εγω, να περασει μια χρονια χωρις να βγαλω χιονιστρες... αλλα ο καιρος δε μου εκανε την χαρη :)

Εχω μυαλό εγω!

Φεύγοντας σήμερα απο την πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση που επισκέφτηκα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος,σκέφτηκα να σας παραθέσω κάποια ελάχιστα απο τα εκατοντάδες στοιχεία & πληροφορίες που αφομοιώνεις στην περιήγησή σου σε αυτή.

Σε συνδυασμό με μια ζεστή σοκολάτα στον Κεραμεικό με αξιόλογη παρέα, είναι ό,τι καλύτερο για να περάσετε μια όμορφη Κυριακή :)

Μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τον εγκέφαλο
Μπορούμε να δούμε τον κόσμο δίχως να είμαστε παρόντες εκεί.
Έχουμε μια καταπληκτική ικανότητα να φανταζόμαστε τον χώρο. Για τον λόγο αυτό ορισμένα άτομα μπορούν να παίζουν σκάκι δίχως ουσιαστικά να βλέπουν την σκακιέρα. Επίσης μπορούμε να εξηγήσουμε σε έναν τουρίστα πώς να πάει στο μουσείο. Τα άτομα που έχουν υποστεί βλάβες στους βρεγματικούς λοβούς δεν μπορούν να βρουν που είναι το κρεβάτι τους. Δεν μπορούν ούτε να το στρώσουν και είναι αδύνατον να καταλάβουν τι ώρα είναι αν το ρολόι δεν έχει αριθμούς.

Όταν διαρραγεί ο χώρος.
Εάν διαρραγεί η σχέση μεταξύ του σώματος και του συστήματος συντονισμού του χώρου χάνουμε την ικανότητα μας να βρίσκουμε τα αντικείμενα. Οι ασθενείς που έχουν υποστεί βλάβες στο οπίσθιο μέρος και των δύο ημισφαιρίων είναι σε δυσμενέστερη κατάσταση από έναν τυφλό.
Συνεχίζουν να βλέπουν τον κόσμο σε 3 διαστάσεις, αλλά τα αντικείμενα εξαφανίζονται μόλις απλώσουν το χέρι τους για να τα πιάσουν. Σαν να τους κάνει πλάκα κάποιος συνεχώς. Δεν μπορούν να φτάσουν στο υπνοδωμάτιο τους, δεν μπορούν να ανάψουν την TV γιατί δεν βρίσκουν το κουμπί, ή να γράψουν ένα γράμμα – μόλις σηκώσουν το μολύβι από το χαρτί είναι αδύνατον να το ξαναβάλουν πίσω στο χαρτί .

Γνωρίζετε ότι:
Η έννοια του χώρου στις γυναίκες αλλάζει κατά τη διάρκεια του μηνιαίου κύκλου τους; Όσο περισσότερες θηλυκές ορμόνες έχει μια γυναίκα τόσο χειρότερη είναι η αίσθηση του χώρου που έχει.
Οι άνδρες και οι γυναίκες βρίσκουν τον δρόμο τους με διαφορετικό τρόποι. Οι γυναίκες τοποθετούν ορόσημα – οι άνδρες βρίσκουν την κατεύθυνση.
Έχουμε ναυτία όταν τα σήματα από την όραση μας και η αίσθηση του χώρου είναι αντικρουόμενα.

Πιστεύετε στα μάτια σας;
Ανάλογα με αυτό που βλέπει ο εγκέφαλος προσπαθεί να το καταλάβει και να το εντάξει. Δεν γνωρίζουμε πάρα πολλά σχετικά με τις παραισθήσεις. Ίσως μια ερμηνεία να είναι ότι οι εμπειρίες μας παίζουν κάποιο παιχνίδι.

Γνωρίζετε ότι:
Μπορεί να αισθάνεστε πόνο σε ένα χέρι που έχετε όμως χάσει;
Οι άνδρες και οι γυναίκες δεν χρησιμοποιούν τον εγκέφαλο τους με τον ίδιο τρόπο όταν χρειάζεται να ερμηνεύσουν τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων.

Πρέπει να εκτιμάμε τον πόνο.
Ο πόνος είναι μια αίσθηση που σχεδόν όλοι μισούμε. Κάποιοι άνθρωποι δεν αισθάνονται πόνο επειδή δεν λειτουργούν οι νευρικές οδοί από τα αισθητήρια όργανα τους προς τον εγκέφαλο. Τα άτομα αυτά μπορεί να καταστρέψουν το σώμα τους διότι δεν αντιδρούν όταν κάτι τους πληγώνει. Ο πόνος είναι αυτό που μας κάνει να τραβήξουμε το πόδι μας από ένα κομμάτι γυαλί ή να μην κοπούμε βαθιά αν ένα μαχαίρι έχει ήδη κόψει το δέρμα μας. Συνήθως όσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για το σώμα, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο πόνος που αισθανόμαστε.

Γνωρίζετε ότι:
Η γλώσσα του σώματος είναι μοναδική όσο και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα.
Οι φίλοι αντιγράφουν μεταξύ τους ο ένας τη γλώσσα του σώματος του άλλου – ίσως επειδή κινούνται στους ίδιους ρυθμούς
Είναι πιο εύκολο να πεις ψέματα με το λόγο απ’ ότι με τη γλώσσα του σώματος.

Pulp Fiction - You Never Can Tell

(απο τις σκηνες που σου μενουν αξεχαστες)

καταπνίγω ή απωθώ;

Δεν πρέπει να ξεχνούμε στιγμή ότι τα συναισθήματα μας κρατάν ζωντανούς, μια σκέψη πολύτιμη στην οποία πρέπει να καταφεύγουμε κάθε φορά που από φοβο και δυσπιστία θέλουμε να καταπνίξουμε αυτό που νιώθουμε.

Οταν μιλούμε για συναισθήματα είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούμε τον όρο "καταπνίγω" παρά "απωθώ", γιατί ενώ "καταπνίγουμε" ασυνείδητα, "απωθούμε" συνειδητά. Οταν μια συγκεκριμένη κατάσταση ή ένας άνθρωπος μας γοητεύουν αλλά και συγχρόνως μας τρομάζουν έχουμε την τάση να καταπνίξουμε τα αισθήματα μας και να δραπετεύσουμε.

Είναι ευνόητο να φοβόμαστε μπροστά στην έντονη συναισθηματική εμπλοκή, αλλά η λύση δεν είναι να δαμάζουμε τα αισθήματα στερώντας από τον εαυτό μας την εμπειρία και την γνώση. Αντιθέτως, οφείλουμε να παρασυρόμαστε από την δίνη των συγκινήσεων, να αφηνόμαστε στην καθοδήγηση τους. Ετσι μόνον θα νιώσουμε την αξία του συναισθήματος και, όταν ζήσουμε σε πρώτο πρόσωπο τις δυσκολίες κάποιων καταστάσεων, θα κατακτήσουμε μια θέση απ' όπου θα παρατηρούμε καλύτερα τον κόσμο.

Ο φόβος και η ανασφάλεια είναι αρκετά σοβαροί λόγοι για να στερηθούμε κάποιες εμπειρίες?

Ασφαλώς όχι, πόσο μάλλον εάν συνυπολογίσουμε ότι όσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος τόσο σημαντικότερη η γνώση που αποκομίζουμε.


Α.Carotenuto, ψυχαναλυτης .

Τι ειναι αγαπη;;;

Ρεβέκκα, 8 ετών

'Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του'

Βασίλης, 4 ετών

'Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον'

Κάρολος, 5 ετών
'Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του'

Χριστίνα, 6 ετών
'Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη'

Λευτέρης, 4 ετών
'Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε'

Δανιήλ, 7 ετών
'Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία'

Αιμιλία, 8 ετών
'Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ' ακούσεις την αγάπη'

Πάνος, 7 ετών
'Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν... φίλο που δεν χωνεύεις'

Τζένη, 8 ετών
'Αγάπη είναι όταν λες σ' ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα'

Θωμάς, 7 ετών
'Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ' έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος'

Μαρία, 8 ετών
'Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ' όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο'

Κλαίρη, 6 ετών
'Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό'

.

:))) ειπατε κατι;

οταν η γη ζωγραφιζει με τα χρωματα της φυσης..

εμεις απλα καθομαστε και θαυμαζουμε το αποτελεσμα..

House of Love - Shine on

**μονο ευχαριστες αναμνησεις αναδυονται απο αυτο το τραγουδι**

women

Women are like apples on trees.

The best ones are at the top of the tree.Most men don't want to reach for the good ones because they are afraid of falling and getting hurt.Instead, they sometimes take apples from the ground that are not as good, but easy.The apples at the top think something is wrong with them, when in reality they are amazing.They just have to wait for the right person to come along, the one who is brave enough to climb all the way to the top of the tree.

(απο ενα e-mail που ελαβα το πρωι)

Το γνωριζεις. Ε, και?

Σκεψεις, πολλες σκεψεις, συγκεχυμενες, αγωνιζονται για την πρωτοκαθεδρια. Αλλες σε τσιμπανε σαν ενοχλητικα κοφτερα χορταρια και σε τρελαινουν.
Αλλες χαιδευουν τη θυμηση σου ταξιδευοντας σε στο παρελθόν και στο μέλλον.
Κάθε μερα που περναει είναι ξεχωριστη και βιωνεις συναισθηματα που νομισες ξεχασμενα.
Η οργη, η πικρα, η ευτυχια, ο ερωτας,η αγωνια, το φτερουγισμα των πεταλουδων στο στομαχι, η απογοητευση, η παραπλανηση, το ψεμμα, η δικαιωση, η έξαψη, το παθος, το δώσιμο, η προδοσία,ο αλτρουισμος και η εξιλεωση εναλλασσονται διαδοχικα στον τροχο της ζωης σου.

Θες να κλαψεις και νιωθεις να εχεις στερεψει .

Απο δάκρυα.

Απο συναισθήματα.

Ενα στιγμιαιο κενό.

Θες να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Εχεις τοσα πολλα να δωσεις και η τυχη σε κοιτα ειρωνικα, σαν να σου λεει «αμα μπορεις καντο» .

Κοσμος παει και ερχεται, σε βημα ρυθμικο, αποχαυνωτικο, και συ θεατης αναρωτιεσαι γιατι δεν ακολουθεις.
Τι περιμενεις;
Τι αισθανεσαι;
Θα αφεθω, σκεφτεσαι, και ας τσακιστω.

Και πεφτεις σε ελευθερη πτώση.

Ποτε σου δε φοβηθηκες αλλωστε.

Τι νοημα θα ειχαν αλλωστε ολα;

Δυο γαλανα ματια που περιεχουν ολη την αγαπη του κοσμου σε κοιταζουν και γουργουριζουν με ευχαριστηση στην αγκαλια σου.

Κρυα χερια ζεστη καρδια λενε. Αν παγωνω ό,τι ακουμπησω, τοση φωτιά ποιος την αντεχει;

Το δωματιο μου είναι το καταφυγιο μου, αν μπορουσαν μονο να μιλησουν οι τοιχοι που με περιβαλλουν .

Ξαγνικα νιωθω εντονη την αναγκη να βγω να περπατησω στον παγωμενο αερα.
Να βγαλω μια κραυγη.
Και να ακολουθησει η ιδια σιωπη.

Ποιος σε ακουσε;

Ο αερας;
Η φωτια;
Η συνειδηση σου;

Ο ενοχος να κανει ένα βημα μπροστα.

Δ.Μητροπάνος - Αλίμονο

**για να μη ξεχναμε

Atonement-The Kiss

απο τις σκηνες και τις ταινιες που σου μενουν.. αξιζει να την δειτε.

Πρωινές σκέψεις

**Σήμερα, μετά απο 43 ημέρες, βγαίνει επιτέλους ο πατέρας μου απο το νοσοκομείο. Οι γιατροί είναι αισιόδοξοι και πολύ ευχαριστημένοι με την εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του.

**Υπολογίζω οτι σε ένα μήνα θα είμαι και επίσημα θεία.Η εγκυμοσύνης της αδερφής μου προχωράει κανονικά και έτσι αλλο ενα μέλος (και μάλιστα το πρώτο παιδι! ) θα προστεθεί στην οικογένεια μας.

**Πρέπει επιτέλους να το παρω απόφαση και να κλείσω τα εισητήρια για το ταξίδι μου στην Βαρκελώνη.

**Ανάθεμα το πόσο γρηγορα περναει ο καιρος, σε 3 μηνες εχω παλι γεννεθλεια.

Pablo Neruda «Αργοπεθαίνει...»

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

ηθικο διδαγμα

"..It was silly of us to look for qualities in each other that we never had. "

( απο την ταινια The Painted Veil , που ειδα χτες σε dvd.)

Dance Me To The End Of Love

Leonard Cohen

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love

verliebt

Μεγαλη ηθικη ικανοποιηση ενιωσα χτες βραδυ και κοιμηθηκα στην κυριολεξια με το χαμογελο ζωγραφισμενο στα χειλη μου, γνωριζοντας οτι συνεβαλλα και εγω με τον τροπο μου στο να πραγματοποιησω το ονειρο μιας εκ των τριων φιλεναδων μου, η οποια ταξιδεψε στην αλλη ακρη της Ευρωπης , παρ 'ολο τον φοβο της για τα αεροπλανα, μονο και μονο για να βρεθει με τον αγαπημενο της την Πρωτοχρονιά.


Στην υγεια του Έρωτα λοιπον!

Sway with me

***για αυτους που σαν και μενα λατρευουν τα παραμυθια και την υπεροχη μουσικη***

Frohe Weihnachten!

Τιποτα δεν ειναι πιο σημαντικο απο την οικογενεια μας και τους πραγματικους μας φιλους.Ειμαι πολυ χαρούμενη που αλλη μια χρονιά θα μας βρει όλους καλα στην υγεια μας και θα μας δωσει την ευκαιρια να γιορτασουμε αυτες τις μερες μαζι.

Καλα Χριστουγεννα σε ολους!

Άγνωστες πτυχές ενός χρυσόψαρου (I)

Όποτε έχω τις μαύρες μου και θέλω να διασκεδάσω την μελαγχολία μου , επισκέπτομαι το site του Dali και σχεδιάζω λεπτομερώς το επικείμενο ταξίδι μου στη Βαρκελώνη.

Kάθε εργάσιμη μέρα ξυπνάω ακριβώς την ίδια ώρα εκτελώντας ακριβώς τις ίδιες μηχανικές κινήσεις, φτάνοντας σχεδόν την ίδια ώρα στη δουλειά.

Με διακατέχει ενα πάθος με καθετί σοκολατένιο σε οποιαδήποτε μορφή.

Όταν (καταφέρεις να) με τσαντίσεις , άσε με μόνη. Μην επιμένεις , δε θες να ξεσπάσω πάνω σου.

Προτιμώ την οδήγηση τη νύχτα, με μοναδική παρέα τις αγαπημένες μου μελωδίες.

Οι Φίλοι μου είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, για κάθε έναν από αυτόν θα έδινα και τη ζωή μου.

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα εκδηλωτική με τον κόσμο , είναι ένα προνόμιο που όταν το κερδίσεις, σου ανήκει για πάντα.

Απεχθανομαι τα φίδια (κατάλοιπο της ταινίας του Indiana Jones)

Δεν τρωω κεράσια (κατάλοιπο της ταινίας The Witches of Eastwick)

Οι έξοδοι μου σπανίζουν, περιορίζονται σε άτομα που εκτιμώ και πραγματικά θέλω να δω. Ειδάλλως βολεύομαι στον καναπέ μου, παρέα με τα αγαπημένα μου βιβλία & τον γάτο μου.

Είμαι τόσο αυθόρμητη ώστε σε είκοσι λεπτά θα έχω πακετάρει και θα έχω ξεκινήσει να δω φίλο/φίλη μου στην άλλη άκρη της Ελλάδας (για εξωτερικό δεν μου έχει τύχει ακόμα) .

Όταν πήγαινα δημοτικό, είχα το παρατσούκλι «το κινούμενο Έβερεστ» λόγω ύψους.

Μπορώ να περπατώ με τις ώρες. Μη με βάλετε να τρέχω.

Είμαι απίστευτα ξεροκέφαλη.-

Μπορώ να δω τουλάχιστον 3 ταινίες συνεχόμενες στον κινηματογράφο, παλαιοτέρα σπανίως έχανα μεταμεσονύκτια πρώτη προβολή (ειδικά στο Ideal).


Συνεχίζεται..

Λήθη

Κλειστά εντός ανθοκομείου
υπό τα υελώματα τ' άνθη ξεχνούν
πώς είν' η λάμψις του ηλίου
και πώς φυσούν αι αύρ' αι δροσεραί όταν περνούν.



Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Θελει μαγκιά

Ευσταθία & Φ.Πλιάτσικας

Ετσι ξαφνικά συνειδητοποιείς..

Ότι έχεις μεγαλώσει όταν είσαι εσύ πλέον υπεύθυνος για τους γονείς σου και όχι αυτοί για σένα.

Ότι ζεις ένα déjà vu ακολουθώντας με δυσκολία το ασθενοφόρο που έχει ξεφύγει μπροστά σου, μεταφέροντας τον πατέρα σου και πάλι στο νοσοκομείο.

Ότι χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου ακούγοντας τον χειρούργο να σου λέει « μπορεί να τον χάσουμε».

Ότι θα σε κυνηγάν οι τύψεις μια ζωή εάν η υπογραφή που έβαλες στο «δέχομαι να χειρουργηθώ» αντί του πατέρα σου αποβεί μοιραίο.

Με μια (στιγμιαία, διότι δεν υπάρχουν αλλά περιθώρια) θλίψη ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προτιμούν να αποστασιοποιηθούν από σένα μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουν να σε ακολουθήσουν στα δύσκολα.

Με μεγάλη ηθική ικανοποίηση ότι άλλη μια φορά μπορείς να στηριχτείς στους πραγματικούς σου φίλους και σε άτομα που δεν το περίμενες , άσχετα εάν εσύ επιλέγεις να το περάσεις μόνη σου.


Συνεχιζεται..

Το Νεκταρ

Τι είναι αυτό που σε κρατά τόσο σφιχτά,
Σαν το φοβισμένο αγόρι τη μητέρα,
Που δε σε αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια
Και σε δυναστεύει σαν το πάθος τον ερωτευμένο;
Που σε ταξιδεύει σε τόπους ηλιόλουστους,
Σαν τα πουλιά , ευφάνταστοι καλλιτέχνες σε περίτεχνους σχηματισμούς στον ορίζοντα;
Που σε θλίβει υγραίνοντας τα ωκεάνια μάτια σου,
Υποταγμένα σαν τον σκλάβο στα συναισθήματα σου;


Είναι η ευτυχία που σιμώνει, σαν τον μοναχικό οδοιπόρο μες τη νύχτα που περιδιαβαίνει τα απόκρημνα φαράγγια της ψυχής σου, φωτίζοντας τους ανήλιαγους βράχους των τειχών σου .Που θα κοντοσταθεί ζεσταίνοντας σε , γλυκαίνοντας και ομορφαίνοντας σε. Που θα σε διαπεράσει απαλά και τρυφερά, δείχνοντας σου το ισχνό της μονοπάτι.

Κι όμως γνωρίζεις καλά ότι ένα πρωινό ή μια νύχτα με βροχή θα χαθεί, σε μέρη άγνωστα, αλλόκοτα και αφανή. Και συ , ανήμπορη να την ακολουθήσεις, μεθυσμένη ακόμα από το νέκταρ που σε άφησε να γευτείς, θα την αποχαιρετήσεις σιωπηλά, με ένα δάκρυ να κυλά στα μαγουλά σου, ένας φόρος τιμής στη θύμηση της .

Και όταν άλλοι θα ζητάν να μάθουν τον λόγο για την υγρή θλίψη που καθρεπτίζεται στο βλέμμα σου, εσύ θα χαμογελάς σιωπαίνοντας, ενθυμούμενη με τρυφερή μελαγχολία τις στιγμές εκείνες που αξιώθηκες να ζήσεις.

Κι ομως..

Νοιώθω αρα ζω.
Μοιραζομαι αρα υπαρχω.
Δακρυζω αρα αισθανομαι.
Γελαω αρα αντιλαμβανομαι.
Θυμωνω αρα αντιδρω.
Ερωτευομαι αρα ποθω.
Υποκρινομαι αρα ξεγελω.
Ξεπερνω αρα συνεχιζω.
Εγω.
Αγαπω.
Εμενα.

Το χρυσόψαρο - Μ.Χατζιδακις

Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα
και μια γατούλα μούρλια θηλυκό
πρασινομάτα και κοκκινομάλλα
αρχίσαν ένα παιχνιδάκι ερωτικό

Η γάτα λέει για δες το κοροϊδάκι
επίστεψε ότι εγώ το αγαπώ
μα λέει και το κουτό χρυσό ψαράκι
Τι κούνια που σε κούναγε πωπωπωπω

Κι αν σ' αγαπώ δεν θα σου το πω
το 'χω για κακό να μην έχω μυστικό
Κι αν σ' αγαπώ, δε θα σ' αγαπώ
αν θα σού το πω ότι έχω μυστικό

Μα παίξε παίξε το ίδιο παιχνιδάκι
νιώθει η γατούλα έρωτα κρυφό
και γίνηκε αυτή το κοροϊδάκι
κι ατσίδα έγινε το ψάρι το χρυσό

Αυτά τα λέει ένα τραγουδάκι
που τραγουδιέται σ' εύθυμο σκοπό
Αντί να φάει η γάτα το ψαράκι
το ψάρι τρώει τη γατούλα π' αγαπώ

Κι αν σ' αγαπώ, δε θα σ' αγαπώ
αν θα σού το πω ότι έχω μυστικό

στον Ντέμη μου.

Όταν με κοιτάς με τα γαλάζια σου μάτια
νιώθω ότι θέλεις να μου πεις
«είσαι το σπίτι με τα κόκκινα δωμάτια»
εκείνο που διάλεξες εσύ με μένα να ζεις.

Όταν σε έχω στην αγκαλιά μου
που κουρνιάζεις ψάχνοντας να βολευτείς
είσαι ο μόνος και ο βασιλιάς μου
που στη καρδιά μου για πάντα θα ζεις.

Όταν θα έρθει η ώρα
οι δρόμοι μας να χωρίσουν
το ξέρω από τώρα
τα μάτια μου θα δακρύσουν

Πάντα θα κλαίνε στη θύμηση σου
αλλά η αγάπη μου θα είναι αιώνια δική σου
κι όσο μακριά και να βρεθούμε
άλλα μάτια ποτέ δε θα δούνε
τη λάμψη αυτήν καθώς σε κοιτούσα
γιατί είσαι ο μόνος γάτος που ποτέ θα αγαπούσα.

Δούναι και λαβείν

Μη μου ζητήσεις τίποτα και θα σου χαρίσω το σύμπαν.
Απαίτησε τα πάντα και θα φύγεις με άδεια χέρια.

Με τον γάτο στα πόδια μου να γουργουρίζει από ευχαρίστηση, κάθομαι και σκέφτομαι ότι τελικά στη ζωή τα πιο ωραία πράγματα έρχονται όταν δε διεκδικούμε τίποτα. Όταν αφήνουμε το ένστικτο μας να μας παρασύρει και προβάλλουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Όταν οι προσδοκίες μας είναι ανύπαρκτες, όταν δε περιμένουμε να συμβεί κάτι.

Κι όμως μας χαρίζεται ο κόσμος όλος.

Πόσο μεγάλη ψυχική + ηθική ικανοποίηση νιώθεις τότε. Διότι την ίδια στιγμή που λαμβάνεις, γνωρίζεις πολύ καλά ότι αυτό που σου δίνεται οφείλεται στην καθαρότητα της ψυχής σου, την οποία μπόρεσε κάποιος να διακρίνει πίσω από τα δυσθεώρητα παράθυρα της προσωπικότητας σου.

Τι και αν δεν είναι όλοι ικανοί να διακρίνουν;
Τι και αν λίγοι θέλουν και ακόμα λιγότεροι είναι ικανοί να δώσουν;
Τι και αν υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά σου σε διαπερνά σαν το τσουχτερό κρύο του χειμώνα;

Εσύ έχεις μάθει να περιμένεις.
Τη μέρα που θα βρεθεί στο δρόμο σου εκείνος που θα καταλάβει σε όλο του το μεγαλείο αυτό που που με τόση ανιδιοτέλεια προσφέρεις, τον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνος που θα δει τον εαυτό του μέσα από σένα .Εκείνος που θα το αντέξει στον χρόνο.
Έχεις μάθει να περιμένεις.

εικονες του νου

Πύλος Μεσσηνίας

Η περιβοητη παραλια Βοιδοκοιλια, μηνας Νοεμβρης

αλλη αποψη της παραλιας

Η Μαραθόπολη

Γατες :)

η πατριδα μου

ποσο αναζωγονητικη η μυρωδια του φρεσκου λαδιου που αναδυεται από καθε χιλιομετρο στην πατριδα μου αυτην την εποχη..

Matisse - 5 Seconds of Love

Το ναρκοπέδιο

Ξύπνησε το πρωί και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το είδωλο της σε τίποτα δεν της θύμισε αυτό που τόσα χρόνια έβλεπε να ακτινοβολεί από ζωντάνια, ευτυχία και ευδαιμονία. Τη θέση του είχε καταλάβει μια σκοτεινή φιγούρα, με βλέμμα στάζοντας καχυποψία και πόνο . «Πως κατάντησα έτσι; I’m a fucked up personality», σκέφτηκε και απέστρεψε με αηδία το βλέμμα της. Η αλήθεια είναι ότι είχε παραιτηθεί από καθετί που θα ζωντάνευε και πάλι τη ζωή της. Δεν έβγαινε, απέφευγε συστηματικά τους φίλους και γνωστούς της ,οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου την είχαν εγκαταλείψει στην τύχη της. Δε θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που επιχείρησε να βγεί ραντεβού, είχε μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο να μουδιάζει και να παγώνει οποιαδήποτε συναισθήματα έψαχναν να ανασάνουν μέσα από σχισμές και να βγουν στην επιφάνεια. Δεν της άξιζε καμία ευτυχία. Τα ρούχα της δεν της ταίριαζαν πλέον. Είχε αδυνατήσει σε αποκρουστικό βαθμό και τα λιπόσαρκα κόκκαλα της εξείχαν σα μυτεροί βράχοι. Το σπίτι της θύμιζε ναρκοπέδιο, ρούχα και αντικείμενα λες και είχαν μετουσιωθεί σε έναν ακανόνιστο όγκο ο οποίος καταλάμβανε τον χώρο που της είχε μείνει για να αναπνεύσει.

Είχε παραιτηθεί από τα πάντα. Από την ελπίδα και από τα όνειρα.

Υπήρχε βέβαια και στιγμή στη ζωή της που ήταν ευτυχισμένη. Με τον άντρα της και τα δυο της ξανθά αγγελούδια. Κάθε μέρα που περνούσε μαζί τους είχε χαραχτεί με χρυσαφένια ροζ γραμματα στη μνήμη της .Πως να ξεχάσει τα χαχανητά τους όταν έκαναν σκανταλιές ή το κοκκίνισμα στα μαγουλάκια τους μετά το παιχνίδι; Το φιλί που με τόση γλύκα της έδιναν κάθε βράδυ, την ώρα που τα σκέπαζε στοργικά και τους έλεγε παραμύθια μέχρι να αποκοιμηθούν; Πώς να ξεχάσει το άγγιγμα του και την προστατευτική του αγκαλιά, οπού την έπαιρνε ο ύπνος κάθε βράδυ και την ταξίδευε σε τόπους ονειρικούς; Την ανιδιοτελή του αγάπη;
Πως;

Ήταν η Άτροπος, άκαμπτη και αδυσώπητη, που αποφάσισε να κόψει για πάντα το νήμα της ζωής τους εκείνο το βροχερό απόγευμα του Νοέμβρη. Μάταια τους περίμενε με λαχτάρα εκείνη την ημέρα να γυρίσουν από την καθιερωμένη επίσκεψη στο γιατρό. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στον δρόμο, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να φανεί το αυτοκίνητο τους και να ξεπηδήσουν οι άγγελοι της από μέσα. Όλο χαρά να της εξιστορήσουν τα ολόφρεσκα κόλπα που τους έμαθε η οδοντίατρος τους. Μάταια.
Όλα μάταια.
Το μονό που θυμάται, το βλέμμα του υπαστυνόμου όταν της ανακοίνωσε το τραγικό δυστύχημα και ένα «λυπάμαι πολύ».

Πάνε χρόνια από τότε, στοιχειωμένα με σκέψεις και εφιάλτες. Η Μοίρα δεν της χαρίστηκε, ούτε και η Ευτυχία .Τώρα αυτή, θαμμένη κάτω από το βαρύ φορτίο των αναμνήσεων της ,ακροβατεί στο φθαρμένο σκοινί της ζωής της, αδημονώντας την ημέρα της λύτρωσης της.
Του θανάτου της.

beauty

Η νέα σελίδα.

Δε ξέρω αν το έχετε νοιώσει , να ξυπνάτε μια μέρα και να είναι σαν να συνέρχεστε από βαθύ λήθαργο , ατρόμητοι και αποφασισμένοι να απαλλαγείτε από κάθε τι «άρρωστο» που σας τρώει σιγά σιγά.
Κι όμως συμβαίνει. Σα να σταματάει ο χρόνος και η μοίρα να σου κλείνει συνωμοτικά το μάτι, δίνοντας το σύνθημα για να προχωρήσεις παρακάτω.
Και το τολμάς. Άλλοτε με ευκολία , άλλοτε με δυσκολία. Πάντοτε όμως με ένα κουτί εμπειρίες στο σακίδιο σου, έτοιμος για ένα νέο ταξίδι, για μια νέα διαδρομή.
Έτσι ξαφνικά, όλα αρχίζουν να βαίνουν καλώς στη ζωή σου. Ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου και κάπου στη διαδρομή αρχίζει επιτέλους και σου αρέσει αυτό που αντικρίζεις στον καθρέπτη σου. Γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους και ξαναχτίζεις τις επαφές με του ίσως λιγάκι παραμελημένους φίλους σου, οι οποίοι περίμεναν καρτερικά την αναγέννηση σου. Ξανανιώθεις τη γυναικεία έξαψη για καθετί καινούριο (απίστευτο συναίσθημα! ) και επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στα δικά σου θέλω. Μαθαίνεις να αγαπάς από την αρχή τον εαυτό σου και αποζητάς τη συντροφιά ανθρώπων που βγάζουν το καλύτερο σου είναι.
Και ας μην γνωρίζεις που βαδίζεις + που θα καταλήξεις.
Δεν είναι ανώφελο άλλωστε να ζητάς τον χρόνο σου πίσω; Αυτός έχει ορίσει την πορεία του, καιρός να το κάνεις και εσύ.

ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ

Το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" γράφτηκε από τον ανεπανάληπτο Μάνο Λοΐζο (και όχι απο τον Σταύρο Ξαρχάκο οπως λανθασμένα νομιζα μέχρι προσφατως) για την ταινία "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού το 1971 και αποτελεί μία απο τις πιό αναγνωρίσιμες ελληνικές μελωδίες, τουλαχιστον κατα την ταπεινη μου άποψη.

Αφιερωμένο σε οσους μιλαει στην ψυχη τους.

οι αισθησεις

Αναπνέει αργά.
Επιτρέπει σε κάθε μόριο του αέρα να εισχωρήσει βαθιά μέσα της, να την κατακλύσει με τη μοναδικότητα του.

Οδηγεί αβίαστα.
Απολαμβάνει κάθε ξεχωριστό χιλιόμετρο της διαδρομής της προς την θάλασσα, τον αιώνιο λυτρωτή της.

Παρατηρεί τα πάντα.
Κάθε αλλαγή κίνησης στα μενεξεδιά συννεφάκια που παιχνιδίζουν στον ορίζοντα, κάθε πλοίο που πλέει νωχελικά, κάθε σκυφτό διαβάτη που προσπερνάει.

Αφουγκράζεται σιωπηλά.
Το θρόισμα στις φυλλωσιές των δέντρων και τον άτακτο παφλασμό των κυμάτων που εφορμούν στην προβλήτα του μικρού λιμανιού που απλώνεται μπροστά της.

Ένα χρυσαφένιο δάκρυ κυλά στα μάτια της.
Για όλα αυτά που νοιώθει και θέλει να μοιραστεί και για όλα αυτά που μοιράστηκε χωρίς να νοιώθει.