Το Νεκταρ

Τι είναι αυτό που σε κρατά τόσο σφιχτά,
Σαν το φοβισμένο αγόρι τη μητέρα,
Που δε σε αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια
Και σε δυναστεύει σαν το πάθος τον ερωτευμένο;
Που σε ταξιδεύει σε τόπους ηλιόλουστους,
Σαν τα πουλιά , ευφάνταστοι καλλιτέχνες σε περίτεχνους σχηματισμούς στον ορίζοντα;
Που σε θλίβει υγραίνοντας τα ωκεάνια μάτια σου,
Υποταγμένα σαν τον σκλάβο στα συναισθήματα σου;


Είναι η ευτυχία που σιμώνει, σαν τον μοναχικό οδοιπόρο μες τη νύχτα που περιδιαβαίνει τα απόκρημνα φαράγγια της ψυχής σου, φωτίζοντας τους ανήλιαγους βράχους των τειχών σου .Που θα κοντοσταθεί ζεσταίνοντας σε , γλυκαίνοντας και ομορφαίνοντας σε. Που θα σε διαπεράσει απαλά και τρυφερά, δείχνοντας σου το ισχνό της μονοπάτι.

Κι όμως γνωρίζεις καλά ότι ένα πρωινό ή μια νύχτα με βροχή θα χαθεί, σε μέρη άγνωστα, αλλόκοτα και αφανή. Και συ , ανήμπορη να την ακολουθήσεις, μεθυσμένη ακόμα από το νέκταρ που σε άφησε να γευτείς, θα την αποχαιρετήσεις σιωπηλά, με ένα δάκρυ να κυλά στα μαγουλά σου, ένας φόρος τιμής στη θύμηση της .

Και όταν άλλοι θα ζητάν να μάθουν τον λόγο για την υγρή θλίψη που καθρεπτίζεται στο βλέμμα σου, εσύ θα χαμογελάς σιωπαίνοντας, ενθυμούμενη με τρυφερή μελαγχολία τις στιγμές εκείνες που αξιώθηκες να ζήσεις.