Το γνωριζεις. Ε, και?

Σκεψεις, πολλες σκεψεις, συγκεχυμενες, αγωνιζονται για την πρωτοκαθεδρια. Αλλες σε τσιμπανε σαν ενοχλητικα κοφτερα χορταρια και σε τρελαινουν.
Αλλες χαιδευουν τη θυμηση σου ταξιδευοντας σε στο παρελθόν και στο μέλλον.
Κάθε μερα που περναει είναι ξεχωριστη και βιωνεις συναισθηματα που νομισες ξεχασμενα.
Η οργη, η πικρα, η ευτυχια, ο ερωτας,η αγωνια, το φτερουγισμα των πεταλουδων στο στομαχι, η απογοητευση, η παραπλανηση, το ψεμμα, η δικαιωση, η έξαψη, το παθος, το δώσιμο, η προδοσία,ο αλτρουισμος και η εξιλεωση εναλλασσονται διαδοχικα στον τροχο της ζωης σου.

Θες να κλαψεις και νιωθεις να εχεις στερεψει .

Απο δάκρυα.

Απο συναισθήματα.

Ενα στιγμιαιο κενό.

Θες να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Εχεις τοσα πολλα να δωσεις και η τυχη σε κοιτα ειρωνικα, σαν να σου λεει «αμα μπορεις καντο» .

Κοσμος παει και ερχεται, σε βημα ρυθμικο, αποχαυνωτικο, και συ θεατης αναρωτιεσαι γιατι δεν ακολουθεις.
Τι περιμενεις;
Τι αισθανεσαι;
Θα αφεθω, σκεφτεσαι, και ας τσακιστω.

Και πεφτεις σε ελευθερη πτώση.

Ποτε σου δε φοβηθηκες αλλωστε.

Τι νοημα θα ειχαν αλλωστε ολα;

Δυο γαλανα ματια που περιεχουν ολη την αγαπη του κοσμου σε κοιταζουν και γουργουριζουν με ευχαριστηση στην αγκαλια σου.

Κρυα χερια ζεστη καρδια λενε. Αν παγωνω ό,τι ακουμπησω, τοση φωτιά ποιος την αντεχει;

Το δωματιο μου είναι το καταφυγιο μου, αν μπορουσαν μονο να μιλησουν οι τοιχοι που με περιβαλλουν .

Ξαγνικα νιωθω εντονη την αναγκη να βγω να περπατησω στον παγωμενο αερα.
Να βγαλω μια κραυγη.
Και να ακολουθησει η ιδια σιωπη.

Ποιος σε ακουσε;

Ο αερας;
Η φωτια;
Η συνειδηση σου;

Ο ενοχος να κανει ένα βημα μπροστα.