Άγνωστες πτυχές ενός χρυσόψαρου (I)

Όποτε έχω τις μαύρες μου και θέλω να διασκεδάσω την μελαγχολία μου , επισκέπτομαι το site του Dali και σχεδιάζω λεπτομερώς το επικείμενο ταξίδι μου στη Βαρκελώνη.

Kάθε εργάσιμη μέρα ξυπνάω ακριβώς την ίδια ώρα εκτελώντας ακριβώς τις ίδιες μηχανικές κινήσεις, φτάνοντας σχεδόν την ίδια ώρα στη δουλειά.

Με διακατέχει ενα πάθος με καθετί σοκολατένιο σε οποιαδήποτε μορφή.

Όταν (καταφέρεις να) με τσαντίσεις , άσε με μόνη. Μην επιμένεις , δε θες να ξεσπάσω πάνω σου.

Προτιμώ την οδήγηση τη νύχτα, με μοναδική παρέα τις αγαπημένες μου μελωδίες.

Οι Φίλοι μου είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, για κάθε έναν από αυτόν θα έδινα και τη ζωή μου.

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα εκδηλωτική με τον κόσμο , είναι ένα προνόμιο που όταν το κερδίσεις, σου ανήκει για πάντα.

Απεχθανομαι τα φίδια (κατάλοιπο της ταινίας του Indiana Jones)

Δεν τρωω κεράσια (κατάλοιπο της ταινίας The Witches of Eastwick)

Οι έξοδοι μου σπανίζουν, περιορίζονται σε άτομα που εκτιμώ και πραγματικά θέλω να δω. Ειδάλλως βολεύομαι στον καναπέ μου, παρέα με τα αγαπημένα μου βιβλία & τον γάτο μου.

Είμαι τόσο αυθόρμητη ώστε σε είκοσι λεπτά θα έχω πακετάρει και θα έχω ξεκινήσει να δω φίλο/φίλη μου στην άλλη άκρη της Ελλάδας (για εξωτερικό δεν μου έχει τύχει ακόμα) .

Όταν πήγαινα δημοτικό, είχα το παρατσούκλι «το κινούμενο Έβερεστ» λόγω ύψους.

Μπορώ να περπατώ με τις ώρες. Μη με βάλετε να τρέχω.

Είμαι απίστευτα ξεροκέφαλη.-

Μπορώ να δω τουλάχιστον 3 ταινίες συνεχόμενες στον κινηματογράφο, παλαιοτέρα σπανίως έχανα μεταμεσονύκτια πρώτη προβολή (ειδικά στο Ideal).


Συνεχίζεται..