face to face

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου αντιδραστικό στοιχείο, χωρίς όμως να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα, αλλά στην καθημερινότητα. Αντίθετα με την συνηθισμένη της πορεία, την ρουτίνα.
Πάντα να αναρωτιέμαι τι θα γίνει εάν …
Και πάντα ή όσο περνούσε από το χέρι μου, το έκανα. Ενέδιδα πάντα σε ο,τι μου έκανε κλικ, ακολουθούσα πάντα το ένστικτο μου, και ήμουν και θα είμαι αιώνια ακόλουθος των εναλλακτικών δρόμων που μας προτείνει η καθημερινότητα και εμείς είτε από βόλεμα είτε από βαρεμάρα, είτε από φόβο αρνούμαστε ή είμαστε διστακτικοί να ακολουθήσουμε.

Ποτέ δεν άφησα κάτι να πέσει κάτω, να χαθεί στους λαβύρινθους της μνήμης. Κουραστική ενίοτε η πορεία, ζαλίζεσαι από τις απότομες εναλλαγές καταστάσεων και προσώπων που η τύχη κανονίζει και διασταυρώνει τους δρόμους σας, χάνεις τον προσανατολισμό σου, αργά ή γρήγορα όμως τον ξαναβρίσκεις, αυτή τη φορά γνωρίζοντας.

Αν η γνώση είναι δύναμη, τότε τα απωθημένα είναι οι αλυσίδες που την κρατούν δέσμια.

Για ποιον λόγο να μπούμε στη διαδικασία μετά από στιγμές και χρόνια να αναρωτηθούμε τι θα γινόταν εάν είχαμε αποτολμήσει εκείνο το τηλεφώνημα ή είχαμε πάει σε αυτή τη συνάντηση, ή ακόμα να είχαμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια και τους φόβους μας κατάμουτρα.
Φεις του φεις.
Μήπως η αντανάκλαση στον καθρέπτη μας φοβίζει ή μήπως τρέμουμε στη σκέψη ότι σε αυτό που θα αντικρίσουμε θα διακρίνουμε ο,τι ακριβώς δε θέλαμε να καταλήξουμε;

Ζωή. Μέρα με τη μέρα .Είναι εδώ. Για να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να πληγώσουμε και να πληγωθούμε, να ταξιδέψουμε όπου αυτή μας πάει και όπου εμείς ονειρευόμαστε, να χαρούμε, να θρηνήσουμε, να νιώσουμε πεταλούδες και κόμπους στο στομάχι, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και αυτός εμάς.

Είναι ωραίο να κλείνεις το μάτι στον καθρέπτη και αυτός να ανταποδίδει.