Ετσι ξαφνικά συνειδητοποιείς..

Ότι έχεις μεγαλώσει όταν είσαι εσύ πλέον υπεύθυνος για τους γονείς σου και όχι αυτοί για σένα.

Ότι ζεις ένα déjà vu ακολουθώντας με δυσκολία το ασθενοφόρο που έχει ξεφύγει μπροστά σου, μεταφέροντας τον πατέρα σου και πάλι στο νοσοκομείο.

Ότι χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου ακούγοντας τον χειρούργο να σου λέει « μπορεί να τον χάσουμε».

Ότι θα σε κυνηγάν οι τύψεις μια ζωή εάν η υπογραφή που έβαλες στο «δέχομαι να χειρουργηθώ» αντί του πατέρα σου αποβεί μοιραίο.

Με μια (στιγμιαία, διότι δεν υπάρχουν αλλά περιθώρια) θλίψη ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προτιμούν να αποστασιοποιηθούν από σένα μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουν να σε ακολουθήσουν στα δύσκολα.

Με μεγάλη ηθική ικανοποίηση ότι άλλη μια φορά μπορείς να στηριχτείς στους πραγματικούς σου φίλους και σε άτομα που δεν το περίμενες , άσχετα εάν εσύ επιλέγεις να το περάσεις μόνη σου.


Συνεχιζεται..