Η ουσία

Ένα πορτοκαλί αντιφέγγισμα πάνω από το βουνό. Ένα συννεφάκι φωτίστηκε μια στιγμή κι έφυγε κυνηγημένο απ΄ τον Πονέντε. Η θάλασσα ρίγησε και από μαβιά γίνηκε βαθυγάλανη, έτοιμη να παίξει με τις σεληναχτίδες. Κάτω, στο Τουρκολίμανο, οι βάρκες σιγολικνίζονταν μισοκοιμισμένες. Έβλεπε το αδιόρατο κούνημα των καταρτιών. Καναδυό πυροφάνια βγήκαν στ’ ανοιχτά. Κι η λατέρνα, όπως κάθε βράδυ, έπαιζε το πειραιώτικο, το μάγκικο τραγουδάκι της. Αριστερά, ο Λεβιάθαν της Αθήνας έριχνε πύρινα αντιφεγγίσματα στον ουρανό.
Ολ’ αυτά τα είδε, τ΄ άκουσε, τα διαισθάνθηκε με τη μοναδική ευαισθησία των μελλοθανάτων. Πήρε τα στερνά χρώματα, τους τελευταίους ήχους, σαν αποχαιρετισμό της φεύγουσας ζωής. Και χαμογέλασε στο άπειρο ευτυχισμένη.

Απόλυτα ευτυχισμένη. Γιατί ο θάνατος ερχόταν να σφραγίσει μια σύντομη ζωή, μα γεμάτη. Πληρωμένη από γλυκές πίκρες, σκληρές ηδονές, μεγάλες απογοητεύσεις, οδυνηρές ικανοποιήσεις.

Από ο,τι αποτελεί την ουσία μιας ζωής που αξίζει να τη ζήσει κανείς.

*

*

*

*Από το μυθιστόρημα του Μ.Καραγάτση "Γιούγκερμαν"