ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ!
Είπε η ωραιότερη παπαρούνα του λιβαδιου.Τα κοκκινα πεταλά της σαν απο βελούδο, εδεναν αρμονικα στο αυτοκρατορικό μαυρο και την εκαναν να ξεχωρίζει αναμεσα στις χιλιάδες ομοιές της.
Καμια αποκριση.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ.
Επανελαβε αυτη, θελω να θαυμασω το λιβαδι μας απο ψηλα, να νιωσω το χαμογελο των ανθρωπων οταν σταματανε να μας θαυμασουν.
Μην εισαι ανοητη, αποκριθηκε η διπλανη της, εισαι το ωραιοτερο λουλουδι του αγρου μας, μονη σου εισαι ενα τιποτα.
Σιγα σιγά επαψαν να ακουνε τα θέλω της βελουτενιας παπαρουνας και αυτη οσο μαράζωνε, τοσο μια λαμψη την περιελουζε..
Θελω να πεταξω, σκεφτοταν, και ας χαθω..
Και μια μερα, οταν ολες οι παπαρουνες ειχαν αφεθει στο απαλό ζεστο αερακι της ανοιξης, ευχηθηκε με ολης την δυναμη:ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ.
Και μονο τότε ενιωσε τη γη κατω απο τα ποδια της να χανετε και να μεταφερεται σε αλλα μερη.
Πόσο όμορφο ειναι το λιβαδι μου με τις κατακοκκινες παπαρουνες, προλαβε να σκεφτει καθως ξεψυχουσε , γεμιζοντας τον οριζοντα με τα κατακκοκινα βελουδινα πεταλα της..
No comments:
Post a Comment