Οι σκέψεις μιας ακολουθίας..

Μεγάλη Παρασκευή ακολουθώ τον επιτάφιο.Στα πλατώ του μυαλού μου παίζει με ολοένα αυξανόμενη ένταση το epitaph, των king crimson.Το σώμα μου ακολουθεί μηχανικά τον βηματισμό και τις στασεις των προπορευόμενων, ενώ το βλέμμα -αυτόνομο και ιδιόμορφο- πλανάται στο φως των κεριών που τρεμοπαίζει στα παράθυρα του χωριου.


Όταν η κατάνυξη ανάγεται σε συνήθεια και η σεμνή ακολουθία σε ανταλλαγή κοινωνικών σχολίων, η μουσική ολοένα και δυναμώνει στο μυαλό μου, και το παρελθόν αναμειγνύεται διπλωματικά στο παρόν.Καρέ-καρέ παρακολουθώ τα πάθη μου, κάθε βήμα και ενα σκαλοπάτι προς την κορύφωση του δράματος..Και όταν πια η πορεία φτάσει στο τέλος της, η λύτρωση.

Ενα καυτό δάκρυ κυλά από τα μάτια μου, για ανθρώπους που δεν είναι πια μαζί μας, παρα βασιλεύουν μονο στα πιο ευήλια διαμερισματα του νου μας.


...Ξύπνησε ιδρωμένη..Η φωνή της αδερφής της οτι ειναι ωρα να ετοιμαστεί για τον επιτάφιο, επιτακτική...Αλλο ένα deja-vu την περίμενε...