Το κόκκινο φωτιστικό ή αλλιώς πώς να περάσετε την ώρα σας κοιτώντας το..

Απόγευμα Παρασκευής και σκέφτομαι πάλι.
Τη ζωή.
Τον έρωτα.
Την μοναξιά.
Μου.
Στα υπόλοιπα δωματια του σπιτιού βασιλεύει η σιωπή.Υπνος βαθύς, συντροφικός.


Τι μου λείπει; Τι ζητάω;
-Μια αγκαλιά....
-Και τι κάνεις γι'αυτό;;;;;
Χαμηλώνω το βλέμμα, ντροπαλά.Είναι αλήθεια.Εχω ξεμάθει να ζητάω.Η ησυχία του εαυτού μου ειναι παραπλανητική.
"Μια αγκαλιά" σκεφτομαι , και κάνω να κοιμηθώ.Ξέρω οτι ο ύπνος δε πρόκειται να μου χαριστεί.Γνωρίζω πολύ καλά τον ευατό μου.Σα κακομαθημένο παιδί, θα μου το υπενθυμίζει διαρκώς.
"Μια αγκαλιά"..


Ο ήχος της βροχής με κοιμίζει.Μια ζεστασιά τυλιγει το σώμα μου.Εισαι πλαι μου και είμαι στην αγκαλια σου.Να μπορουσε κατι να αποθανατίσει το χαμογελο στα χειλη μου..
Να γιατί οι άνθρωποι λαχταρούν να ονειρεύονται, στον ύπνο ή στον ξύπνιο τους...Εδώ οι ψευδαισθήσεις κυριαρχουν σε πορτοκαλί φόντο...

Το απότομο φρενάρισμα ενός αυτοκινήτου με επαναφέρει στην πραγματικότητα.Το κόκκινο φωτιστικό κρέμεται ακόμα πάνω από το κρεββατι μου.Το βλέμμα μου , απαθές, καρφωνεται πάνω του..Τιποτα δεν εχει αλλάξει, και τίποτα δεν ειναι όπως παλιά.


Ωρα να σηκωθώ, σκεφτομαι.
Ο ήχος της σιωπής έγινε πολύ δυνατος.