Du bist die Ruh

Καθισμενη σε ενα ιντερνετ καφέ και αγναντευοντας τη θαλασσα, μου ερχεται στο μυαλο ο χτεσινος τιτλος ενος κεφαλαιου του Α' τομου του "Γιουγκερμαν" που διαβαζω αυτην την εποχη , "du bist die Ruh'" .
Χτες , με το που γυρισα σελιδα και επεσα σε αυτον τον ττλο, σα να με χτυπησε ρευμα.

"Εισαι η ηρεμια μου".
Ποσα συναισθηματα κρυβουν τεσσερις μολις λεξεις!

Και καθησα και σκεφτηκα ποσο καιρο εχω να νιωσω αυτο το συναισθημα.
Απο τοτε που θυμαμαι τη ζωη μου, μεσα στις αλλαγες και στις ανακαταταξεις ειμαι.
Ανησυχη ψυχη απο γεννησημιου μου, το λεγομενο μαυρο προβατο της οικογενειας .

Να μην ειμαι ευχαριστημενη με τιποτα, να μην χαριζομαι σχεδον σε κανεναν, να επιζητω συνεχως την αλλαγη (θα το εχετε καταλαβει και εσεις αλλωστε απο τις τοσο συχνες αλλαγες του layout του blog μου) , παντα προς το καλυτερο βεβαια, να μη φοβαμαι να αλλαξω ροτα , no matter what.

Τωρα, αρκετα χρονια συνεχων εναλλαγων μετα, αναρωτιεμαι γιατι σχεδον δακρυσα στο αναγνωσμα αυτων των απλων και συναμμα τοσο δυνατων λεξεων.

Και συνεχιζοντας το ταξιδι των αποριων, σκεφτομαι αν οντως μερικοι ανθρωποι ειναι "καταδικασμενοι" να περιπλανιουνται μια ζωη, γευοντας καθε στιγμή της και ρουφοντας ολους τους χυμους της, ωστοσο πολλες φορες ανημποροι να μοιραστουν αυτη τη μαγεια με καποιον αλλον.

Λαθος timing;
Λαθος ανθρωποι;
Λαθος επιλογες;
Το ξερο μου το μυαλο;


Ο χρονος συνεχιζει και μετραει αντιστροφα τα πανεμορφα αυγουστιατικα φεγγαρια που εχεις ακομα στη διαθεση σου και εσυ συνεχιζεις και ελπιζεις οτι καποια μερα θα καταφερεις να το σκασεις στα κρυφα απο τη μελαγχολια , πιστή ακολουθος σου εδω και χρονια, και να μοιραστεις τη ματια σου με αυτον που θα μετατρεψει το "μου" σε "μας".